I Want My Country Back

با تشکر از شما - کاهش فعالیت من

2011-08-20T08:20:00.001-07:00

با سلام خدمت همه دوستانی که به من و نوشته هایم لطف داشته اند و اینجا هم مرتب به دیدار من میآمده ند، همانطور که در جریان هستید چند هفته ای از آخرین پُستم اینجا گذشته و هنوز فرصت نوشتن نشده بود، که به خاطر آن از شما عذر میخواهم. اما واقعیت این است که امروز هم این چند خط را آمده ام تا برای یک عذر خواهی بزرگتر بنویسم، و آن از این بابت که تا مدتی فعالیت و نوشتنم اینجا بسیار کمتر از معمول خواهد بود.

متاسفانه نمیتوانم اینجا وارد جزئیات حکایت بشوم، اما برخی مسائل شخصی و نیاز رسیدگی به آنها مرا به این نتیجه رسانده اند که مجبورم از میزان زمان و انرژی که مصرف فعالیت و نوشتن در سایتهای مختلف، از جمله وبلاگ شخصی خودم دارم تا حد زیادی بکاهم.

من از همه شما دوستانی که به اشکال مختلف از من در طی سالهای گذشته، چه آن زمانی که با اسم مستعار مینوشتم و چه دو سه سال گذشته که با اسم خودم فعالیت میکرده ام پشتیبانی کرده اید عمیقا سپاسگزارم، و بخش زیادی از رشد ذهنی خودم در این سالها را مدیون شما میدانم.

البته این یادداشت به این معنی نیست که فعالیتهای خودم را به شکل کامل متوقف خواهم کرد، آنچنان عشق وطن در دل و جان جای گرفته که اگر سر برود از دل و از جان نرود، اما گمان میکنم در روزهای آینده فعالیتهایم به نوشتن متنهای کمتر و احتمالا کمی جدی تر محدود خواهد شد، و از حضور مداومم، چه در قالب متنهای کوچک تر و متناوب تر وبلاگ و چه به صورت حضور، نوشتن و مکالمه با دوستان عزیز در سایتهایی مثل دنباله، آزادگی و یا خودنویس، کاسته خواهد شد.

با تشکر فراوان از یکایک دوستان، در هرجایی از دنیا که هستند و در هرگوشه ای از اینترنت که حرفهای مرا تعقیب کرده اند، و با امید روزی که بتوانم باز به شکل مرتب و دائمی تری در خدمت و همراه با همه شما باشم. و از همه مهمتر، با امید به پیشرفت، رشد و باز شدن روزافزون جامعه و فرهنگ ایران عزیزمان.

-- صادق رحیمی

دریچه ای به ذهن «روشنفکران» اسلامی در مورد نقش و مکان «زن» در جامعه

2011-08-06T13:38:00.000-07:00

در حال مسافرتم و وقت برای نوشتن بسیار کم. امروز به جای نوشتن میخواهم متنی را خدمت دوستان کپی کنم که، باورکردنش مشکل است، اما از سایت «رجا نیوز» گرفته ام. به نظرم متنی بسیار خوب است که ذهنیت و مطالبات روشنفکران و ایده آفرینان جمهوری اسلامی در زمینه نقش و شخصیت اجتماعی زنان در جامعه اسلامی را به خوبی تشریح میکند.

ضمنا در صورت علاقه میتوانید تمام بخش های سریال مورد بحث این مطلب، یعنی «ساختمان پزشکان» (سریالی که «خانم شیرزاد» یکی از کاراکترهای آن است) را از طریق این وبسایت ببینید، و اصل متن که تحت عنوان «بازنمایی نقش زن در رسانه ملی با تکیه بر الگوی خانم شیرزاد!» در «رجا نیوز» منتشر شده را نیز میتوانید در این آدرس پیدا کنید.

1-چهارم ژانویه 2011 یعنی حدود شش ماه پیش، مایکل سانگوئینتی، افسر پلیسِ کانادایی، حین صحبت های‌اش در دانشگاه یورک درباره پیشگیری از جرم گفت: «برای آن که زنان امنیت داشته باشند، نباید مانند زنانِ هرزه لباس بپوشند.»

همان یک جمله‌ی افسر پلیس کانادایی موجب شد تا فعالان حقوق زنان در تورنتوی کانادا برنامه‌ای اعتراضی را سازمان دهی و اجرا کنند به نامِ "راهپیماییِ زنانِ هرزه" تا فریاد بزنند که قربانی نباید در جایگاه مجرم بنشیند و هیچ کس حق محدود کردن پوشش آن‌ها را ندارد!

آن افسر کانادایی به خاطر آن یک جمله از افکار عمومی عذرخواهی کرد اما در طول شش ماه گذشته، در ده‌ها شهر دیگر اروپایی، این راهپیمایی برگزار شد، به طوری‌که برخی از فمینیست‌ها "راهپیماییِ زنانِ هرزه" را موفقترین و سراسریترین کنشِ فمینیستیِ 20 سال اخیر می‌دانند؛ اعتراضی برای آزادی در پوشش بدون توجه به بازتاب‌های آن.

"فردیت زن غربی" در پارادایم انسان محور و لیبرال مدرن، به حدی رشد یافته که هیچ اما و اگری را بر نمی‌تابد، از منظر اندیشمندان جهان سوم، زن مدرن غربی دقیقا در نقطه مقابل زن جهان سومی قرار می‌گیرد؛ او آنگونه زندگی می‌کند که بیشترین لذت را برای خود مهیا سازد بدون توجه به برداشت و نظر دیگران.

در حالی‌که زن جهان سومی با دو ویژگی بارز شناخته می‌شود؛ هویت فردی زنان این کشورها به شدت با تکیه بر یک مرد و در سایه تشکیل خانواده تعریف می‌شود، در این کشورها همسر یک معلم، خلبان و دانشمند بودن بیشتر از یک خانم مجرد معلم، خلبان و یا دانشمند حائز احترام و جایگاه است.

ویژگی دوم بانوان این کشورها علاوه بر عدم هویت فردی مستقل و عدم اعتماد به نفس، خودنمایی بیمارگونه است. از خودنمایی ظاهر فردی با استفاده از لوازم آرایشی و عمل‌های زیبایی گرفته تا چشم و هم‌چشمی بر سر وسایل و ابزار زندگی و...

زن مدرن جهان اولی نیازی به خودنمایی نمی‌بیند، چرا که در پارادایم فرد محور مدرن، خودآرایی برای دیگران اصولاً معنایی نمی‌دهد و حضور اجتماعی زنان با "تن" خویش و در چارچوب آزادی‌های اجتماعی دنیای غرب، کاملا فارغ از قیود خانواده و سنت عمل می‌کند.

اینکه چرا اندیشمندان غربی رشته آکادمیک بررسی مسائل کشورهای جهان سوم، در تعریف زن شرقی و جهان سومی با این ویژگی‌ها وارد میدان می‌شوند موضوع این نوشتار نیست، بلکه آنچه مورد توجه است، تلاش برای حل مشکلات زنان جامعه ما با نسخه "زن غربی" است.

2- در اندیشه امام خمینی(ره)، زن، مربی جامعه است و صلاح و فساد يك جامعه، از صلاح و فساد زنان در آن جامعه سر چشمه می‌گیرد، یعنی بار تربیت و هدایت هر جامعه بر دوش زنان است و آن‌ها شاخص معیار سلامت روحی و معنوی هر جامعه ‌ای محسوب می‌شوند.

مقام معظم رهبری در دیدار خرداد 1390 با بانوان نخبه، از مسأله "بحران زن" در دنیا به دلیل نگاه غلط غرب به جایگاه و شأن زن در جامعه و كج‌فهمی نسبت به موضوع خانواده سخن گفته و تآکید کردند: "باید فصول مربوط به مسئله زن بصورت تخصصی و علمی و با تكیه بر منابع اسلامی و فكر ناب انقلابی بررسی و در نشست اندیشه‌های راهبردی مطرح شود تا نتایج آن مبنای برنامه‌ریزی و عمل قرار گیرد."

واقعیت این است که در انزوای برنامه‌ریزی بر اساس مفاهیم اسلامی و فکر ناب انقلابی، الگوهایی که توسط رسانه‌ از بانوی امروزی ارائه می‌شود، نه تنها با مفاهیم سنتی و دینی جامعه ما مغایر است، بلکه الگوهایی کاملاً در جهت منزوی کردن منزلت و کرامت اجتماعی زنان با تکیه بر مفاهیم و آموزه‌های مشوش غربی است.

3- شهید مطهری در کتاب آینده انقلاب اسلامی با توجه به حکومت نبوی پیامبر(ص)، نکته‌ جالب توجهی را بیان می‌کنند؛

مسجدی که در مدینه ساخته شده بود، دری کوچک داشت و مواقع تردد برای نماز و سایر مواردی که نیاز به حضور اجتماعی مردم بود، خواه ناخواه اختلاط پیش می‌آمد، پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) با تکیه بر مبانی دینی، دستور دادند که دری جداگانه برای ورود و خروج بانوان به مسجد تعبیه شود؛ یعنی چاره جویی اسلام برای مسئله حضور اجتماعی زنان، مبتنی است بر: "نه اختلاط، نه انزوا ؛ بلکه حریم"

حجاب و رعایت عفت عمومی حریمی است که برای حضور اجتماعی زنان تجویز می‌شود تا این حضور موجب هتک کرامت و شخصیت زن نشود.

برخلاف دیدگاه ترویج شده کنونی، حضور زن بدون پوشش ظاهری و حریم، حضوری کاملا مردسالارانه است. وقتی زنان با نمایش "تن"خویش وارد فضای جامعه می‌شوند، نتیجه چنین حضوری، لذت جویی بیشتر مردان، نادیده گرفتن شخصیت انسانی زنان و استثمار هر چه بیشتر آنان در یک میدان قدرت نمایی مردانه است. به همین دلیل، اسلام با احترام به کرامت و شخصیت زنان، نه تنها مانع این حضور نیست، بلکه با تجویز حجاب، مانع از نگاه ابزاری و مردسالارانه به زن و استثمار اوست.

برخلاف غرب اسلام زن و مرد را نه به صورت دو انسان مریخی و ونوسی بلکه به‌سان دو بال یک پرنده می‌بیند که با تشکیل نهاد مقدس خانواده، ضمن استحکام و بقای جامعه، موجبات تعالی و رشد معنوی خویش را فراهم می‌سازند. بنابراین ترویج هرگونه باور غربی نه تنها به حل معضلات و مشکلات بانوان جامعه ما ختم نخواهد شد، بلکه به افزایش و پیچیدگی مسائل و بحران‌های پیرامون زنان می‌انجامد.

4- واقعیت این است که به مدد رسانه، بانوان هر جامعه‌ای جزو مخاطبان اصلی محتوای تولیدات رسانه‌ای اعم از کتاب، فیلم و سریال محسوب می‌شوند.

وحید یامین‌پور در مقاله "مرد ایرانی: شوهر شلخته؛ بابای ببو!" بر نفوذ انگاره‌های فمینیستی در سریال‌های طنز ایرانی تأکید کرده و چنین می‌نویسد: «اکنون بیش از همه نیاز داریم ارتباط مستقیم اعتماد و اطاعت زنان از همسران با سلامت روابط میان فردی به تصویر کشیده شود و از طرفی استقلال طلبی و قدرت طلبی خودخواهانه زنان مورد انتقاد قرار گیرد. مسئولان رسانه همچنین باید مراقب باشند که اشتباها رشد زنان در ایران پس از انقلاب را با جدایی آنها از خانواده و حضور استقلال طلبانه شان در اجتماع به تصویر نکشند.»

متأسفانه کاراکترهای زن در رسانه‌های تصویری اعم از فیلم و سریال فقط بیان کننده شخصیت کاراکتر ارائه شده نیست بلکه به شدت قابلیت تعمیم پذیری برای مخاطب و الگو شدن را دارد.

قسمت‌های پایانی سریال "ساختمان پزشکان" نشان داد، که "خانم شیرزاد" اصلی‌ترین کاراکتر این سریال طنز بوده است؛

کاراکتری گیج در نقش منشی مطب دو پزشک که اگرچه طبق ممیزی صدا و سیما از حجاب و پوشش ظاهری برخوردار است ولی اداو اطوارهای این کاراکتر کاملاً مغایر با عفاف رفتاری است.

با وجود گیجی اغراق شده، بار عمده طنز این سریال اتفاقا بر دوش همین کاراکتر است، سناریو به نحوی پیش می‌رود تا نشان دهدبا حضور نيافتن این کارکتر در یکی از قسمت‌ها و جایگزین شدن فردی دیگر در نقش وی، "هیچ کس قابلیت خانم شیرزاد را نخواهد داشت".

تمام این مراحل طی می‌شود تا مخاطب به این نتیجه برسد که چنین کاراکتر کم حافظه و کم سوادی خیلی بهتر از دختران دماغ عملی و بزک کرده امروزی امکان فریبایی و جذابیت دارد، چرا که "او خودش است" و همیشه و در همه حال بدون هیچ گونه سخت‌گیری و توجه به برداشت دیگران در حال لذت بردن از زندگی است، به نحوی که با وجود گیجی و ظاهر متوسط، به دلیل "حفظ فردیت" توانایی جذب شیفتگی دکتر هومن ملک زاده و جوانی ثروتمند را داراست.

قاسمخانی و سروش صحت برای برخورد با پدیده خودنمایی نامعقول بانوان جوان ایرانی، به‌جای رجوع به مبانی اسلامی و فرهنگ ایرانی، همانند اندیشمندان جهان سومی، نسخه گرایش به مؤلفه‌های زن غربی و کپی‌برداری از چنین زنی را تجویز می‌کنند.

تصویر خانم شیرزاد نمونه مناسبی است از کلیت نحوه ارائه نقش و جایگاه زنان در رسانه ملی و حتی سینمای ایران. کاریکاتوری که فرسنگ‌ها با واقعیت، فاصله دارد و در عین حال، هنگام درمان به جای رجوع به منابع دینی و سنتی، به سراغ نسخه‌های غربی می‌رود.

متأسفانه در صدا و سیما آنجا که قرار است بانوان ایرانی در مقام مادری فداکار و همسری مهربان و همراه، به تصویر درآیند، اغلب با زنانی همانند همسر قاسم هندوانه فروش سریال ستایش طرفیم، که به دلیل تصویر فقر و بی‌سوادی خانواده، اصولا قابلیت تعمیم و الگو پذیری خویش را از دست می‌دهند. دیگر عادت کرده‌ایم زنان تحصیلکرده را در هیبتی خانواده گریز و به لحاظ اجتماعی توانمند ببینیم و کاراکتر زنان محروم از حقوق اجتماعی، تو سری خور، مستخدم و خاله زنک را با ظاهری چادری و معتقد به مذهب.

این وضعیت البته در سینما به شکل بحرانی‌تری تسری می‌یابد، به این تصاویر اضافه کنید تصویر زنان بیمارگونه و ستیزه جوی فیلم‌های میلانی و زنان مأیوس، سرخورده و محکوم به موقعیت فیلم‌های شبه روشنفکری‌ مثل اینجا بدون من، و حتی تصویر زنان حیله‌گر، لجباز و مغروری را که رامبد جوان در سریال توطئه فامیلی و فیلم "ورود آقایان ممنوع " ارائه می‌دهد.

حال لطفاً به این سوال پاسخ دهید:

چه در سریال‌های طنز و چه غیر از آن، تصویر چنین زنی کجا و در کدام فیلم و سریال به نمایش در آمده است؟

تصویر بانویی که با شناخت صحیح نسبت به هویت فردی خود، نقش‌های خانوادگی و اجتماعی خویش را به بهترین شکل ممکن سامان می‌دهد، به نحوی که مصداق این بیانات امام خمینی(ره) و رهبری عزیز انقلاب در مورد نقش و جایگاه بانوی مسلمان ایرانی انقلابی است: مربی جامعه، رهبران نهضت، دارای شرف مادری، حامل نیمی از بار انقلاب، شاخص سلامت، صلاح و فساد جامعه، دارای ایمان و حس مسئولیت آگاهانه نسبت به مقدرات جامعه، تهیه کننده آذوقه فرهنگی برای خانواده و در نقش مدیر خانه، توجه به حضوری با کیفیت در جمع خانواده به جای تأکید صرف بر کمیت حضور و...

مسأله اینجاست که به جز فاطمه همسر حاج کاظم در فیلم آژانس شیشه‌ای، همسر فریدون در فیلم نفوذی و چند نمونه محدود دیگر، هنرمندان و فیلم‌سازان ما به دلیل عدم شناخت مناسب اغلب دچار کلیشه و سطحی‌نگری در ترسیم چنین بانوانی شده‌اند. بانوانی که ساده و بی توقع در اطراف ما زندگی می‌کنند و به تعبیر رهبر معظم انقلاب، با حضور اجتماعی عفیف در عین توجه کامل به خانواده، افق جدیدی را از حضور آگاهانه و مسئولانه، برای زنان جهان ترسیم کردند.

رهبر معظم انقلاب، 7 بهمن 1370 در دیدار با مدیران شبکه دوم سیمای جمهوری اسلامی، هدف برنامه سازی در صدا و سیما را چنین تبیین می‌کنند:

"هدف چيست؟ ما مي‌خواهيم چه بسازيم؟ يك وقت هست كه راديو و تلويزيون براي پر كردن وقت است؛ بالاخره آدم‌ها وقت فراغت دارند و يك دستگاه حكومتي فرضاً مي‌خواهد اين وقت را به شكلي پُر كند. هدف اين نيست و من تصور نمي‌كنم هيچ دولتي در دنيا بتواند هدف خودش را از اداره‌ي رسانه‌هاي جمعي، فقط اين قرار بدهد.

بله، بعضي از شركت‌ها و فرستنده‌هاي خصوصي و يا حتّي شركت‌هاي بزرگ در امريكا و جاهاي ديگر هستند كه با كابل به خانه‌هاي مردم مرتبطند و قصدشان اين است كه مشتري جمع كنند و عده‌اي بتوانند در وقت فراغت از اينها استفاده كنند؛ اما يك دولت نمي‌تواند فكرش اين باشد. حتّي اگر فرض كنيم كه بيشترين محتواي راديو و تلويزيوني را سرگرمي‌ها تشكيل بدهد، بايد در پشت اين سرگرمي‌ها سياست او را جستجو كرد؛ معلوم مي‌شود سياستش اين است كه مردم را سرگرم كند.

بنابراين، يك دولت از ايجاد اين كانال و اين تجهيزات و تشكيلات در سرتاسر كشور هدفي دارد؛ هدف ما چيست؟ ما مي‌خواهيم چه بكنيم؟ البته ممكن است اهداف فرعي وجود داشته باشد؛ اما هدف اصلي ما سازندگي مردم به شكلي است كه اسلام و انقلاب مي‌خواهند؛ به طور خلاصه و كوتاه، هدف اين است."

تابو شکنی های جدید و حمله نیمه عریان احمدی نژاد به خامنه ای

2011-07-30T21:53:00.000-07:00

این متن در خودنویس.

حرفهای احمدی نژاد باز سر و صدا به پا کرده است.

اگرچه مردم و رسانه ها به شنیدن صحبتهای بعضا حیرت انگیز از محمود احمدی نژاد عادت کرده اند، این بار اما به نظر میرسد سخنان احمدی نژاد مرزهای تازه ای را درنوردیده باشند، آنهم به نحوی که لفافه های نه چندان ضخیمی هم که حرفهایش را در آن پیچیده است نتوانسته اند «ریسکه» بودن آنها را بپوشاند، تا جایی که روزنامه «روزگار» یکشنبه خبر اصلی صفحه اول خود را با تیتر «سخنان بی سابقه احمدی نژاد» به این خبر تخصیص داده است.

در سخنانی که دیروز (شنبه ۸ مرداد) در همایش «افق رسانه» ایراد کرد، احمدی نژاد ابتدا برخی از سوژه های «تابو» از جمله «مراجع و علما» را هدف قرار داد. در مورد مراجع و علما، وی به توقعات بیش از حد و غیر واقع گرایانه آنان از صدا و سیما اشاره کرد و گفت، «هزاران انتظار وجود دارد! مجامع و شوراهای مختلف، شخصیت های علمی فرهنگی مراجع و علما چیزهایی دریافت میکنند و انتظار دارند که دستگاه عظیم ملی لحظه به لحظه با آنها در تماس باشد، و اگر هم نشد قبل از اینکه تذکر بدهند در تریبون گفته میشود! در تریبون هم این جور نیست که بگویند عزیزم اینها را رعایت کنید، [بلکه] یک چیزی چسبانده میشود که دیگر نتوانند از جا بلند شوند!»

اما این انتقادات صریح از «مراجع و علما» هم سقف تابو شکنی در صحبتهای دیروز احمدی نژاد نبود، چرا که وی همچنین انتقاداتی را مطرح کرد که به نظر میرسد مستقیما شخص «رهبر»، یعنی سید علی خامنه ای را آماج قرار داده باشند.

در بخشی از حرفهایش، وی پس از انتقاد از آنچه که وی «قالب ها، خودخواهی ها و قدرت طلبی هایی» خواند که جلوی آزادی اندیشه ها در جامعه ایران را گرفته است و جامعه را از داشتن «انگیزه برای حرکت» و «بزرگ شدن» بازداشته، گفت:

بعضی ها خود را سقف حرکت جامعه و الگوی زندگی متعالی می دانند، دریافت و نگاه و سلیقه خودشان را به زندگی مطلق و دیگران را به جرم تفاوت با آنها یا عبور از آنها له می کنند، و آنقدر خود را مطلق کرده اند که فکر می کنند همه هفت میلیارد نفر جمعیت دنیا جهنمی هستند و فقط او بهشتی است، و این از نشانه های سقوط اوست، فکر میکند همه ارزش های انسانی در چارچوب خواست و اراده آنها معنی و مفهوم پیدا می کند و لاغیر . . . انسان ها هرچقدر بزرگ باشند نمی توانند سقف پرواز دیگران قرار گیرند! اگر هزاران تبلیغ خوب بشود اما مردم در جامعه ببینند که یک نفر آخر خودخواهی است و آن بالاها نشسته است، اثر حرف را از بین می برد.

احمدی نژاد همچنین در ادامه حرفهایش با اشاره به سریال مختار نامه و داستان زندگی و مرگ حسین گفت،

وی میگفت خلیفه پیامبرم و بین مردم جا می انداختند! این چقدر صحنه عجیبی است، دشمن پیامبر (ص) آمده جای پیامبر نشسته و یقه جانشین پیامبر را گرفته است و قطعه قطعه میکند، سپس میگوید چرا به حاکمیت خلیفه پیامبر تعرض کردی؟! همه مشروعیت را از رسول خدا صل الله علیه و آله و سلم می گیرد، و جانشین رسول خدا می شود. چه کسانی هستند اینها؟!

در هر حال حتی بدون در نظر گرفتن این سخنان و انتقادات نیمه عریان احمدی نژاد از خامنه ای، آنچه در چند ماهه اخیر مشخص گردیده این است که بسیجی بی کس و کاری که خامنه ای روزی به هر دلیل به خانه اش آورد و زیرچتر حمایت خود گرفت، امروز به برکت قوت و قوتی که از بیت پدرخوانده اش توشه کرده تبدیل به حریفی قدر در مقابل ناپدری خود شده است، حریفی که رفتنش احتمالا به سادگی آمدنش نخواهد بود.

«سفیران سبز امید»: طاووس فریبنده ای با خط و خال ولایت

2011-07-29T21:33:00.000-07:00

این متن در خودنویس نیز منتشر شده است.

رسانه ها اخیرا متنی را تحت عنوان «جمع بندی پایانی سفیران سبز امید» منتشر کرده اند که به قرار معلوم اطلاعیه ای است که توسط گروهی از افراد، از جمله اردشیر امیر ارجمند، که خود را «سفیران سبز امید» معرفی کرده اند در پایان همایشی چهار روزه که توسط «کانون دکتر شریعتی» در حومه پاریس برقرار شده بود صادر گردیده است.

طبعا از زوایا و جنبه های مختلفی میتوان به این گروه، محتوا، اهداف و عملکرد آن پرداخت، که در صورتی که این گروه همانطور که ادعا کرده است قصد فعالیت های گسترده تبلیغاتی و مطبوعاتی در سطح بین المللی داشته باشد خواه ناخواه توسط افکار عمومی مطرح و بحث خواهند شد. اما نکته ای که اینجا مورد نظر قرارمیگیرد هویت سیاسی این گروه است که تا حدی در اطلاعیه آنان منعکس شده است، و طبعا در آینده با مستحکم شدن فرم و مسیر تبلیغاتی این «شبکه» (توصیفی که به نظر میرسد ترجیح میدهند بر خود بنهند) بر نوع ایده هایی که از آنان صادر میشود تاثیر مستقیم خواهد داشت.

واضح است که نکته عمده و حساس هویت سیاسی گروههای فعال در صحنه حال حاضر ایران این است که شکل و طبیعت موضع گیری آنان در قبال «جمهوری اسلامی» به چه صورت و بر چه پایه ای قرار گرفته است. به عبارت دیگر، سئوال ابتدایی که امروز میتوان و بایستی در مورد هر گروه سیاسی ایرانی پرسید این است که آیا به باقی ماندن جمهوری اسلامی و فعالیت سیاسی در چارچوب قانون اساسی فعلی و در نتیجه تحت ولایت فقیه اعتقاد دارند، یا معتقدند که جمهوری اسلامی با ساختاری که در سی سال گذشته بر ایران حکمرانی کرده است اکنون بایستی عوض گردد، و بالاخص اصول مرتبط به وجود ولایت فقیه و شورای نگهبان بایستی از قانون اساسی حذف گردند. امروز این سئوالی بسیار مهم و واقعی است که خط کاملا روشنی بر زمینه سیاسی جمهوری اسلامی رسم میکند، خطی که عملا از دل بسیاری گروههای مخالف جمهوری گذر کرده است و آنها را از درون به دو گروه متمایز تقسیم کرده.

با توجه به این مقدمه، اجازه بدهید اکنون به گروه «سفیران سبز امید» بپردازیم و این سئوال ساده که این گروه در کدام سوی خط مزبور موضع گرفته است؟

خوشبختانه پاسخ سئوال فوق را در اطلاعیه اخیر سفیران سبز میتوان به راحتی پیدا کرد. اجازه بدهید پیش از پرداختن به آن پاسخ، پاراگراف زیر از متن اطلاعیه را در نظر بگیرم. در این پاراگراف آمده است:

جنبش‌های اجتماعی می‌توانند ساختاری برای استفادهٔ حداکثری از فرصت‌های سیاسی باشند. آنگاه که «بی‌ثباتی‌های انتخاباتی»، «اختلافات و رقابت نخبگان» و «حوادث سیاسی و اجتماعی» به صورت طبیعی میزان مشارکت سیاسی را بیشتر می‌کنند و آستانهٔ تحمل حاکمان به اجبار – و لو به صورت محدود – بالا می‌رود، فروگذاشتنِ این فرصت‌ها، شرط سیاست ورزی نیست. «ما» نیز از این فرصت‌ها بهره می‌گیریم تا در حین به چالش کشیدن نظم موجود، امکان تعاملات سیاسی و دسترسی به متحدان بالقوه را بیشتر کنیم.

آنچه با خواندن این پاراگراف عمدتا جلب نظر میکند همان موضع گیری این گروه در مقابل «حکومت» فعلی است، موضعی که این گروه را به روشنی در صف موافقان جمهوری اسلامی و ولایت فقیه قرار میدهد. اگرچه در نظر اول این پاراگراف حاکمان را به چالش خوانده است، اما با نگاهی نزدیکتر متوجه میشویم که آنچه توصیه شده است در واقع نه مخالفت ااساسی با حکومت، بلکه فعالیت در محدوده حکومت، یا به قول نویسندگان متن «سیاست ورزی» در فضائی است که محدوده ان توسط «آستانه تحمل حاکمان» مشخص گردیده است، کما اینکه هدفی که از سیاست ورزی این گروه مطرح گردیده نیز نه تغییر حاکمان و یا ایجاد فضا و چارچوبی دیگرگون برای سیاست ورزی، بلکه «استفاده» از زمان و لحظه ای است که در آن «آستانه تحمل حاکمان به اجبار -ولو به صورت محدود- بالا میرود» و فرصتی که در نتیجه این «بالا رفتن آستانه تحمل حاکمان» برای بازی های سیاسی (سیاست ورزی) به دست می آید.

به عبارت دیگر، آنچه که ایشان تحت عنوان «به چالش کشیدن نظم موجود» مطرح کرده اند و آن را هدف خود خوانده اند، چیزی نیست به جز فشار آوردن به ولایت فقیه و نظام جمهوری اسلامی برای «اجازه دادن» و «تحمل کردن» فعالیت سیاسی آنان و احتمالا آزادی بیانی بیشتر از آنچه در حال حاضر موجود است.

اما اکنون اجازه بدهید پاراگراف بعدی از متن اطلاعیه را مورد نظر قرار دهیم، که در آن آمده است:

خاطر حاکمان آسوده مباد! که ما هیچگاه از حق طبیعی خود برای انتخاب کردن و از حقوق مدنی خویش برای انتخاب شدن نخواهیم گذشت. هیچگاه فراموش نمی‌کنیم که «ایران کشور ماست و این زندگی ماست». «آرامش ما» نشانهٔ شکایت ماست، چنان که سکوتمان، نشانهٔ فریادمان بود. «صبر ورزیدن» پیشهٔ ماست، چنانچه سبز بودن آئین ماست. ما صبر می‌ورزیم و به برکت این صبر، اقتدارگرایان را به دموکراسی عادت می‌دهیم تا اقتدارگرایی را در این بازی شکست دهیم. پیش از آنکه به پیروزی بیاندیشم، می‌کوشیم تا تحملِ شکست را ممکن کنیم.

این پاراگراف در واقع آنچه در پاراگراف قبلی مطرح شده بود را از جوانب و زوایای روشنتر، و با جزئیاتی بیشتر مطرح و مشخص کرده است. اگرچه باز این پاراگراف نیز ظاهرا با به چالش خواندن مستقیم «حاکمان» آغاز میگردد و تهدید به این که خاطر آنها آسوده نخواهد ماند، اما دلیلی که به فوریت برای این عدم آسودگی خاطر حاکمان مطرح شده هرگونه شبهه و تردیدی در مورد حدود چنین تهدیدی برطرف میکند، چرا که دلیل این عدم آسودگی حاکمان طبق استدلال این پاراگراف این خواهد بود که «ما» حتما در انتخابات شرکت خواهند کرد و از آن کنار نخواهند نشست!

به این ترتیب این بخش از اطلاعیه علاوه بر تاکید بر به رسمیت شناختن و مشروعیت بخشیدن به جمهوری اسلامی، ولایت فقیه و شورای نگهبان، همچنین اعلام کرده است که اعضای «سفیران سبز امید» شرکت در انتخابات را حق خود میدانند و چنان خواهند کرد. منطق استدلال ارائه شده در این این پاراگراف بر این «وانمود» استوار است که ولی فقیه و نظام جمهوری اسلامی یا همان «حاکمان» خواستار این هستند که اصلاح طلبان در انتخابات آینده شرکت نکنند و با عدم شرکت خود آنها (حاکمان) را آسوده بگذارند، اما اصلاح طلبان با شجاعت فراوان به این «حاکمان» اعلام میکنند که خیر! ما در انتخابات حتما شرکت خواهیم کرد و به این ترتیب اجازه نخواهیم داد شما خاطرتان آسوده بشود.

اگر متن های این دو پاراگراف تا اینجا به اندازه کافی روشن و گویا بوده اند که نشان بدهند موضع گیری گروه «سفیران» نه در خلاف یا حتی در عرض جمهوری اسلامی و ولایت فقیه، بلکه کاملا در امتداد آن میباشد، اما باقی متن این پاراگراف از برخی لحاظ حدود «هم امتداد» بودن موضع گیری این گروه با جمهوری اسلامی را تا حد غیر قابل درک و باوری «امتداد» داده است، تا جایی که به نظر میرسد این اطلاعیه عملا هر گونه حرکت واقعی بر خلاف حکومت جمهوری اسلامی را نفی و رد کرده باشد.

توجه شما را به عنوان مثال به این جمله عجیب جلب میکنم که میگوید، «آرامش ما نشانهٔ شکایت ماست، چنان که سکوتمان، نشانهٔ فریادمان بود،» و یا آنجا که میگوید، «پیش از آنکه به پیروزی بیاندیشم، می‌کوشیم تا تحملِ شکست را ممکن کنیم.» اگرچه بدون شک صنعت تضاد به کار رفته در این جملات آنها را دارای یکنوع گیرائی ادبی و شاعرانه خاص میکند، اما اجازه بدهید بدون اجازه دادن به انحراف واقعیت توسط ادبیات به مفهوم حقیقی این جملات دقت کنیم، بخصوص که اینها تنها در توصیف گذشته نیز سروده نشده اند، بلکه در واقع به صورت دستورالعمل و تجویزی برای رفتار آینده بیان شده اند:‌ آرامش ما نشانه شکایت ماست؟! به جای‌ اینکه به پیروزی فکر کنیم سعی میکنم تحمل شکست را ممکن کنیم؟!

توجه کنید که اگر چنین حرف و ادعایی که آرامش ما نشانه شکایت کردن و سکوتمان نشانه فریاد است صحیح باشد، یعنی اگر آرامش نشانگر اعتراض و سکوت نشانگر فریاد باشد، پس میتوان و بایستی از سفیران سبز توقع داشت که در آینده نه چندان دور، پس از «به چالش کشیدن» و «سلب آسودگی» جدی «حاکمان» از طریق دعوت مردم به شرکت گسترده در انتخابات، مردم را به «اعتراض» های گسترده و «فریاد» های بی امان از طریق آرامش کامل و سکوت هرچه بیشتر نیز فرا بخوانند.

به هر حال این بی دلیل نیست که علاوه بر «اسلامی» بودن طرح طاووسی که ظاهرا به عنوان نماد این گروه ارائه شده است، آرم «الله» میان پرچم و حتی «الله اکبر» های حاشیه پرچم جمهوری اسلامی نیز به وضوح تمام بر نوارهای سبز، سفید و قرمز این «طاووس» فریبنده نقش بسته اند...

پوشیدن شلوارهای «جین» در مدارس استان مرکزی ممنوع شد!

2011-07-25T16:32:00.000-07:00

به گزارش رسانه های جمهوری اسلامی، از ابتدای سال تحصیلی جدید استفاده از شلوارهای جین (که در ایران اغلب تحت مارک تجارتی «لی» شناخته میشوند) توسط دانش آموزان در مدارس استان مركزی ممنوع خواهد بود.

طبق خبر «آفتاب» اداره كل آموزش و پرورش استان مركزی طی بخشنامه جدیدی که به مدیران كلیه مدارس استان مرکزی ابلاغ شده است استفاده از شلوار «لی» در مدارس را ممنوع اعلام کرده است.

به گزارش خبرنگار کالچراللاجیک، آگاهان میخواستند در مورد این خبر نظر بدهند، اما مانده بودند چه بگویند.

مجلس بزم سلطان محمود صفوی نژاد:‌ تصویری که قدرت و ضعف احمدی نژاد را محک خواهد زد

2011-07-24T10:14:00.000-07:00

آخرین شماره نشریه «شهروند امروز» (که قرار است فردا روی دکه ها باشد)‌ تصویری برای جلدش انتخاب کرده است که ارزش ذکر دارد. این تصویر بر اساس حرفهای اخیر احمدی نژاد در مورد صفویه تهیه شده، که اخیرا گفته بود، انقلاب ۵۷ و جمهوری اسلامی در واقع ادامه راه شاه اسماعیل صفوی بوده است.

گفتنی است که «شهروند امروز» که توسط طیف پیشرو اصلاح طلبان و تحت سر دبیری محمد قوچانی به صورت هفته نامه منتشر میشد در حدود دو سال پیش به بهانه دروغگو جلوه دادن محمود احمدی نژاد توقیف و مدتها از انتشار محروم بود، و تنها به تازگی (از ۱۲ تیرماه گذشته) قادر به انتشار مجدد گردیده است.

به نظر میرسد مسئولان این نشریه بر این باور باشند که احمدی نژاد به اندازه کافی نحیف و ضعیف شده است که آنها میتوانند با فراغ خاطر به وی حمله برند، و به این ترتیب شاید این انتخاب تصویر روی جلد «محک» قابل اطمینانی برای این باشد که آیا چنگ و دندان این سلطان صفوی هنوز قابلیت دریدن دارند یا خیر.

تصویر روی جلد «شهروند امروز» صحنه ای از دربار صفوی را نشان میدهد که به جای شاه عباس و اطرافیان احمدی نژاد و یارانش نشسته اند. این تصویر البته هنوز در نیامده دردسر آفرین شده است، کما اینکه روزنامه «ایران» متعلق به دولت در بخش «دیگه چه خبر؟» امروز خود (صفحه سوم، شماره، ۴۸۴۶، یکشنبه دوم مرداد)، در مطلبی تحت عنوان، «دستگاه قضايي رسيدگي كند!» خواهان تعقیب قضائی شهروند امروز شده، و نوشته است:

خبر ديگر اينكه در حالي كه رهبري معظم انقلاب به صراحت و با تأكيد ويژه رسانه‌ها را از اهانت به رؤساي قواي سه‌گانه و مسئولين كشور نهي نموده و از آنها خواسته‌اند به مسائل اختلافي دامن نزنند، يك نشريه متعلق به جريان‌هاي تندروي اصلاح‌طلب كه اعضاي هيأت تحريريه آن در فتنه سال 88 نيز نقش داشتند، در طرح روي جلد شماره اخير خود، كاريكاتوري موهن از رئيس جمهور و اطرافيان وي چاپ كرده است. نكته حائز اهميت اين‌كه اين طرح، پس از انتشار از سوي اين نشريه بلافاصله توسط سايت‌هاي زنجيره‌اي مدعي اصولگرايي در فضاي مجازي نيز منتشر شد. اكنون افكار عمومي و بخش عمده‌اي از ملت ايران كه به منتخب قانوني‌شان توهين شده، منتظر واكنش از دستگاه قضايي به اين موضوع هستند.

اما از سیاست و سیاسیات که بگذریم، به نظر میرسد تصویر روی جلد «شهروند» از یکی از نقاشی های دیواری در تالارهای کاخ «چهل ستون» برداشته شده باشد (البته با کمی تغییرات در پس زمینه و حذف برخی افراد و اشربه!) که به نام «مجلس بزم شاه عباس در پذيرايی از ولي محمدخان پادشاه ترکستان» شناخته میشود. تصویر کاملی از این نقاشی که بر ضلع شرقی چهل ستون نقاشی شده و منسوب است به استاد رضاعباسی را میتوانید اینجا مشاهده کنید، و چیده ای شامل آن قسمت از نقاشی که به نظر میرسد برای تهیه تصویر روی جلد «شهروند» مورد استفاده قرار گرفته را در زیر خدمت شما میگذارم.

عضو جامعه روحانیت مبارز:‌ این بوی کباب نیست که میشنوید، بوی سوختن مقام معظم رهبری است

2011-07-21T16:20:00.001-07:00

جعفر شجونی عضو جامعه روحانیت مبارز در واکنش عجیب و غیر منتظره ای به سخنان اخیر خاتمی، طی مصاحبه ای با سایت «فرارو» خطاب به اصلاح طلبان گفت، « به جای اینکه قوه قضاییه این‌ها که مدعی اصلاح طلبی هستند را محاکمه کند با بی‌حیایی صحبت از بازگشت به عرصه سیاسی می‌کنند. این‌ها بوی کباب شنیده اند، غافل از اینکه خر داغ می‌کنند.» به عقیده آگاهان سیاسی اگرچه استفاده از لفظ «خر» برای رجوع به سید علی خامنه ای در میان عامه مردم ایران بسیار معمول میباشد، اما در میان اصولگرایان و حتی اصلاح طلبان نیز از وی اغلب با عناوینی از قبیل «رهبر معظم»، «آیت الله خامنه ای» و حتی گاه «امام خامنه ای» یاد می گردد. طبق گفته این آگاهان این اولین باری است که یک مقام شناخته شده اصولگرا رسما از رهبر جمهوری اسلامی با لفظ شناخته شدهٔ «خر» نام برده است.

غفوری فرد: از همین الان میگویم، نظام هیچ شرطی را قبول نمیکند!

2011-07-20T21:07:00.000-07:00

این متن ابتدا در خودنویس منتشر شد

حسن غفوری فرد، از اعضای اصلی فراکسیون اصولگرایان، و از چهره های با نفوذ اصولگرایان حکومتی در مصاحبه ای با روزنامه اصلاح طلب «روزگار» علاوه بر پیش بینی مشارکت اصلاح طلبان در انتخابات مجلس، همچنین پیش بینی کرده است که آنها بدون اینکه هیچکدام از «شرایط» شان مورد قبول قرار گیرد در انتخابات شرکت خواهند کرد. وی در عین حال که شرط «توبه» که توسط برخی اصولگرایان برای شرکت اصلاح طلبان قرار داده شده را منتفی دانسته است، شرط های اعلام شده توسط خود اصلاح طلبان برای حضورشان در انتخابات را نیز «بهانه» و «بازی سیاسی» لقب داده است.

غفوری فرد در این مصاحبه در پاسخ خبرنگار که میپرسد، «فکر میکنید نظام چه واکنشی باید نسبت به لوازم و زمینه های مطرح شده از سوی اصلاح طلبان برای حضور در انتخابات نشان دهد؟» میگوید، «اینها [اصلاح طلبان] در موقعیتی نیستند که برای نظام شرط تعیین کنند! نظام فضا را برای همه آزاد گذاشته است که در انتخابات شرکت کنند. کسانی که مرتکب اشتباهی شده اند باید آن را جبران کنند. کسی نمی تواند برای نظام شرط تعیین کند، بلکه باید افتخار کنند و خوشحال باشند که نظام به آنها اجازه داده در انتخابات شرکت کنند، و از الان هم بگویم، نظام هیچ شرطی را قبول نمیکند.»

و سپس، وقتی در عکس العمل به این حرفهای وی خبرنگار اعتراض میکند که خواسته های مطرح‌ شده توسط اصلاح طلبان غیر قانونی نیستند، غفوری فرد به سرعت به سفسطه بودن موضع اصلاح طلبان اشاره میکند و میگوید، «اگر این طور است خب قانون هست دیگر!» و اضافه میکند، « اما اگر چیزی اضافه بر قانون بخواهند نظام زیر بار نخواهد رفت.» به عبارت دیگر، وی تاکید میکند که شرایطی که در کشور برقرار است به هر حال شرایطی قانونی و مشروع است، و «نظام» دارد با مشروعیت کامل به حکومت ادامه میدهد، پس اگر اصلاح طلبان ادعا دارند که طالب حکومت قانون اساسی هستند، طبعا بایستی به نظام و خواستهای آن گردن نهند.

وی سپس در همین راستا پاسخی مشابه به سئوال دیگری میدهد که در آن خبرنگار موضع گیری خاتمی را تکرار میکند که خواستار رفع دلگیری ها و سوء تفاهمها و عذر خواهی طرفین شده بود. خبرنگار میپرسد، «پس فکر نمیکنید که برای رفع سوء تفاهم ها در کشور باید گشایشی صورت گیرد؟» و غفوری فرد میگوید، «هیچ سوء تفاهمی وجود نداشته است، و قانون اساسی هم مشخص است. کسانی هم که مردم را به خیابان کشانده اند باید موضع شان را مشخص کنند. امر نامشخصی وجود ندارد و نظام با متخلفان از قانون برخورد کرده است.»

و در پایان، وقتی خبرنگار از وی در مورد پیش بینی او از آرایش نیروهای سیاسی در انتخابات مجلس میپرسد، او میگوید، «من فکر میکنم حرف های اصلاح طلبان بهانه است و در انتخابات شرکت می کنند. همان ها که در مجلس ششم تحصن کردند، با التماس در مجلس هفتم شرکت کردند. این حرف ها همه بازی سیاسی است.»

بچه گول میزنید آقای خاتمی؟

2011-07-20T08:12:00.000-07:00

این متن در خودنویس نیز منتشر شده.

بعد از چند هفته «شل کن، سفت کن» و «درز دادن» اخبار و حرفهای ضد و نقیض از کمپ اصلاح طلبها به سرکردگی سید محمد خاتمی، امروز بالاخره جناب خاتمی لب به سخن گشوده اند و حرفهایشان را خودشان گفته اند.

طبعا در همین مدت کوتاهی که از انتشار حرفهای خاتمی میگذرد عکس العملهای مختلفی به این حرفها مطرح شده اند، اما متاسفانه اغلب این عکس العمل ها به بیراهه رفته اند، یا بهتر بگویم، در دام افتاده اند، و به جای مطرح کردن اینکه خاتمی «چرا» این حرفها را زده است به این پرداخته اند که خاتمی «چه» گفته است، یا به عبارت دیگر، به جای بررسی و عکس العمل به نقش یا عملکرد حرفهای وی به بررسی و عکس العمل به محتوای آن حرفها پرداخته اند.

خاتمی طبق معمول زیاد به اصل قضیه، یعنی انتخابات و آن چیزی که اینروزها بسیار اهمیت دارد، یعنی موضع گیری دقیق، روشن و شفاف اصلاح طلبان در قبال حکومت اسلامی و فراخوان آن به انتخابات نپرداخته است، و فقط اشاره های سریعی کرده که اینجا ذکر میکنم خدمتتان (کل حرفهای ایشان را میتوانید اینجا بخوانید).

یک جا میگوید:

«اینکه فضا باز بشود، مردم با همه گرایشها و سلیقه ها در انتخابات حضور داشته باشند و اطمینان داده شود که آنچه مردم می خواهند تحقق پیدا خواهد کرد، خواست همه ما است.»

و کمی بعدتر:‌

«فضا باید باز شود، در دانشگاهها و مجامع میزگرد پرسش و پاسخ گذاشته شود، احزاب و گروهها آزادانه فعالیت کنند، نماینده و نامزد داشته باشند، صراحت های قانون اساسی را رعایت کنید، حصرها و حبس ها منتفی شود تا همگان در انتخابات شرکت کنند. خوشبختانه بسیاری از بزرگان و احزاب و گروهها هم بر همین امور تأکید می کنند. اگر برگزارکنندگان بی طرف باشند، نیروهای نظامی و امنیتی دخالت نکنند، همه جریانها بتوانند نامزدداشته باشند، نمایندگان مردم و احزاب و گروهها بتوانند از مرحله رأی گیری تا اعلام نتایج ناظر باشند آنگاه است که انتخابات پرشور و تعیین کننده برگزار خواهد شد.»

این کل اشاره ای است که ایشان به انتخابات کرده است. بگذریم، اما اجازه بدهید یک نکته را دقت کنیم در مورد این حرفهای خاتمی، و آن اینکه نکته این حرفها بیشتر از اینکه «محتوای» آن باشد مانوری است که از این طریق انجام شده. ایشان به جای اینکه به سئوال اصلی جامعه ما بپردازد که چپ و راست، پیشرو و پسرو، همه این روزها از آن سخن میگویند، یعنی سئوال مشروعیت و عدم مشروعیت رژیم و در نتیجه تحریم یا عدم تحریم انتخابات، این مسئله مرکزی و اصلی را اصولا «دور زده» است، و به این پرداخته است که چه احساساتی باید از طرف حکومت به ایشان و رفقایشان القا بشود تا راضی بشوند «انتخابات پرشور و تعیین کننده» برگزار شود!

و اینکه میگویم «احساسات» این را جدی میگویم، و به این معنی است که در بحثی که ایشان ارائه داده، در کل صحبت ها یا به اصطلاح مطالباتی که در مورد انتخابات مطرح‌ کرده است، به جز یک نکته، یعنی آزاد شدن کروبی و موسوی (که همان را هم البته به صراحت بیان نکرده)، تقریبا تمام موارد دیگری که مطرح کرده مواردی است که وجود یا عدم وجودشان بسته به احساسات قضاوت کننده دارد! شما اگر همین امروز از هواداران رژیم بپرسید به شما با کمال اطمینان خواهند گفت که همه این مواردی که خاتمی تقاضا کرده برجا و برقرار هستند. خواهند گفت که فضای بحث و گفتگو باز است و ایران آزاد ترین کشور منطقه است، که احزاب و گروهها تا زمانی که بر علیه قانون اساسی (و در نتیجه ولی فقیه) عمل نکنند آزاد به فعالیت کامل هستند، که به قانون اساسی به طور کامل عمل میشود، که برگزار کنندگان انتخابات بی طرف هستند، که همه جریانهای قانونی آزادند که نامزد ارائه بدهند، و نظارت بر انتخابات هم با صحت کامل و با حضور تمام شرکت کنندگان قانونی انجام میگیرد. خوب حالا شما بگوئید، آقای خاتمی چه خواهد داشت که بگوید در برابر این ادعای اصولگرایان، و اصولا چه میتوان گفت در چنین بحثی، الا درگیر شدن در گفتگوهای بی پایان و استدلالات پیچ اندر پیچ به دنبال هیچ؟ هیچ!

به عبارت دیگر، خاتمی در این حرفهایش هیچ مطالبه عملی انجام نداده، بلکه حداکثر حرفی که زده این است اصولگرایان اگر میخواهند ما بازگردیم و برایشان انتخابات بکنیم باید کمی نازمان بکشند. جناب خاتمی! شما و اصلاح طلبان دنباله رو شما شاید قیمتتان به همین ارزانی باشد که فرموده اید، تن و بدن خودتان است و نرخش دست خودتان، اما جدا گمان نمیکنم مردم ایران قیمتشان دیگر تا این حد نازل باشد. حتی اگر هشت سال پیش هم اینطور بود، اکنون دیگر پس از آن سرمایه های گرانبهائی که از جان و خون و ناموس خودشان و بچه ها و زنان و مردانشان در راه آزادی و دموکراسی گذاشته اند، دیگر روح ایرانی قیمتش بالا رفته است، و باور کنید شما هم دیگر در مقامی نیستید که بتوانید آن را به این ارزانی بفروشید.

آقای خاتمی! امروز حتی جوانان کم تجربه این مملکت هم به حرفهای شما که گوش میدهند خوب میدانند که به این کار شما میگویند وسط دعوا نرخ تعیین کردن و آدرس عوضی دادن، و خوب میفهمند که اینگونه حرف زدن در واقع چیزی نیست به جز چیدن زمینه برای خیانتی بزرگ به مردم با شرکت در انتخابات.

آقای خاتمی، یکی دو سال است که هر بار که گوش کردم دیدم حرف اصلی مردم این است که ما دیگر ولایت فقیه را نمیخواهیم، ما دیگر تحمل شورای نگهبان را نداریم، و برای ما این حکومت با این شکل و شرایط حاضرش مشروعیت ندارد.

آقای خاتمی، اگر مردم میگویند ولایت فقیه را نمیخواهند، اگر مردم میگویند شورای نگهبان را نمیخواهند، اگر میگویند این دولت مشروعیت ندارد، آنوقت در شرایطی که همین دولت، همین ولی فقیه، و همین شورای نگهبان در مصدر کار هستند شرکت شما در انتخابات شراکت شما در جنایات رژیم خواهد بود و خیانت شما به حق و خون مردم.

آقای خاتمی، کار از این چیزهائی که شما نرخ خود کرده اید گذشته! اینکه فضا باز بشود یا نشود، اینکه قانون اساسی رعایت بشود یا نشود، اینکه بگذارند شما سر صندوقهای رای ناظر بگذآرید یا نگذارید، حتی اینکه زندانی ها آزاد بشوند یا نشوند، آقای خاتمی، اینها همه آب نبات است! مگر بچه گول میزنید جناب خاتمی؟؟

یک اصلاح طلب تواب آدم قابل اعتمادی نیست!

2011-07-19T10:50:00.001-07:00

این متن ابتدا در خودنویس منتشر شد

روزنامه اصلاح طلب «روزگار» امروز (سه شنبه ۲۸ تیر) در مقاله ای تحت عنوان «اصولگرایان به دنبال اصلاح طلبان تواب» به تقاضای برخی چهره های سرشناس اصولگرا مبنی بر لزوم «توبه کردن» اصلاح طلبان پیش از امکان بازگشت آنان به صحنه رقابتهای سیاسی در جمهوری اسلامی پرداخته است.

این مقاله، که به قلم «ثمینا رستگاری» در صفحات اول و دوم این روزنامه منتشر شده است، بحث را با اعتراف اخیر علم الهدی باز میکند که گفته بود، «انتخابات آینده مصیبت بار ترین انتخابات بعد از انقلاب است،» و سپس با طرح این سئوال که «این هراس زود هنگام اصولگرایان از انتخابات مجلس به چه دلیل است؟» به بررسی دلایل اضطراب روز افزون حکومتیان در مورد انتخابات پیش رو، و اصرارهای مکرر آنان به شرکت اصلاح طلبان در انتخابات آتی میپردازد.

نویسنده «روزگار» پاسخ سئوال خود را اینگونه میدهد که «به نظر میرسد مواضع آنان [حکومت/اصولگرایان] به دلیل اختلافات درونی تغییر کرده است... امروز با مشکلاتی مواجهند که دیگر نمی توانند از رسانه ها مخفی اش کنند، دیگر نمی توانند همچون دو سال پیش نقش های سیاسی را میان خود تقسیم کنند ... و به همین دلیل از بازگشت اصلاح طلبان حرف میزنند، از اینکه می توانند به عرصه قدرت برگردندند به شرط آنکه «توبه» کنند.»

وی سپس بر این تاکید میکند که اصلاح طلبان از آنجا که معتقد به فعالیت در چارچوب قانون اساسی به نحو فعلی آن (و بنا بر این معتقد به جمهوری اسلامی و ولایت فقیه) هستند، و از آنجا که «علاوه بر سابقه نزدیکی به امام (ره) به آرمان های ایشان وفادارند،» نیازی به توبه ندارند، و میپرسد، «اساسا اصلاح طلبی که از اصلاح طلب بودن خودش توبه کرده به چه کار می آید؟»

اما بحث اصلی نویسنده در پی سئوال فوق، و در زیر بخشی تحت عنوان «اصولگرایان خواستار بازگشت چه نوع اصلاح طلبی هستند؟» مطرح میشود، که در آن آمده است، «تردیدی وجود ندارد که حضور اصلاح طلبان در انتخابات به معنای به پای صندوق آمدن حد اقل ۱۴ میلیون نفر است ... بعد از حوادث سال ۸۸ آمدن این افراد به پای صندوق بیش از آنکه برای اصلاح طلبان موفقیتی به حساب آید برای اصولگرایان مغتنم است. آنها می توانند در خاورمیانه ای پر آشوب [بخوانید در جامعه ای پر آشوب!] سر خود را بالا بگیرند و مردمی را نشان دهند که به اصلاح نظام امیدوارند نه به اسقاط آن.»

و سپس، در ادامه استدلال بالا، نویسنده تاکید میکند که اصلاح طلبها نباید مجبور به توبه کردن در مقابل افکار عمومی بشوند، به این دلیل که به محض اینکه آنان در مقابل مردم «توبه» کنند دیگر فایده ای که اکنون برای حکومت دارند را از دست خواهند داد، چرا که مردم آنان را طرد خواهند کرد و دیگر نخواهند توانست کسی را به پای صندوقهای رای بکشانند. وی مینویسد، «اصلاح طلبی که پبذیرد از گذشته خود ابراز ندامت کند و در عوض جواز ورود به مجلس را به دست آورد قبل از آن بدنه اجتماعی خود را از دست داده است. توبه به مثابه آتشی است که در خرمن سرمایه اجتماعی آنها می افتد و [این] نقض غرض به مجلس رفتن و مردم را پای صندوق کشاندن است.»

نویسنده «روزگار» سپس مینویسد، «از بعد سیاسی قضیه هم که فاصله بگیریم، اصولگرایان باید با خود بیاندیشند که آیا اصلا یک اصلاح طلب توبه کرده فرد قابل اعتمادی است؟ با یک اصلاح طلب توبه کرده چه کار می توان کرد؟»

موسوی خوئینی: حکومت به اصلاح طلبان پیغام داده که یک تعداد کرسی برای شما مشخص کرده ایم باید بیائید

2011-07-17T22:28:00.000-07:00

این متن ابتدا در خودنویس منتشر شد.

علی اکبر موسوی خوئینی، از نماینده های پیشین اصلاح طلبان در مجلس، در مصاحبه ای با جمشید چالنگی مجری برنامه «تفسیر خبر» امروز (یکشنبه هفدهم ژوئیه) نکات جالبی در مورد وضعیت اصلاح طلبان در رابطه با انتخابات آینده در جمهوری اسلامی مطرح‌ کرده است. ‬

‎‫وی با اشاره به واکنشهای گسترده مردمی در طی یکی دو هفته اخیر به اظهار علاقه اصلاح طلبان برای مصالحه با ولایت فقیه و شرکت در انتخابات گفت معتقد است اصلاح طلبان با ورود به بحث انتخابات در حالی که هنوز چند ماه به تاریخ انتخابات باقی مانده است یک اشتباه تاکتیکی انجام داده اند و خود را در این وضعیتی قرار داده اند که اتهام «خیانت» از گوشه و کنار به سوی آنها سرازیر گردیده است.‬

‎‫اما یکی از نکته های مهم مطرح شده در سخنان خوئینی این بود که وی ادعا کرد اصولگرایان و نمایندگان خامنه ای در هفته های اخیر تلاشهای سنگینی برای قانع ساختن اصلاح طلبان به بازگشت به صحنه و شرکت در انتخابات انجام داده اند، تا جائی که در طی تماس ها و مذاکرات پشت پرده علاوه بر تهدید و فشار ‬به آنان اعلام کرده اند که «یک تعداد کرسی برای شما مشخص کرده ایم، باید بیائید»!

‎بخشهائی از صحبتهای آقای موسوی خوئینی در مصاحبه اش با جمشید چالنگی را در زیر میخوانید.

‎خوئینی در آغاز سخنان خود به موضوع «مدیریت» اختلافات در جمهوری اسلامی پرداخت، و گفت سید علی خامنه ای پس از اینکه مشاهده کرد احمدی نژاد قصد مقاومت سنگین در برابر وی دارد تصمیم گرفت به صلاحش است تا جهت تمرکز مشکلات خود را عوض کند و در عوض احمدی نژاد آن فشار و دعوا را متوجه اصلاح طلبان گرداند. خوئینی گفت،

‎‫«آنچه که مشخص شده است در جریانات اخیر این است که آقای خامنه ای در واقع مهندسی میکند شخصا این کار را، با بازوهائی که در اختیارش هست. ایشان خیلی علاقه مندند این شکافهائی که به وجود آمده را با توجه به واکنشی که آقای احمدی نژاد از خودش بروز داد و دید که در واقع جدیتی در کار ایشان هست، بعد از اینکه نیروهای سپاه را برادران قاچاقچی خطاب کرد و گفت کابینه خط قرمز من هست، خامنه ای سعی کرد این جریان را کنترل کند که این شکاف بیشتر از این باز نشود، و از آنطرف علاقه مند است که بیشتر بازی را بکشاند به سمت جریان اصلاح طلبها و اہنها را ازشان این نوع استفاده ای بکند...» وی در جای دیگری نیز تصریح کرد که خامنه ای و اصول گرایان بر ورود اصلاح طلبان اصرار دارند چون میگویند «اگر اینها [اصلاح طلبان] نیایند آنوقت دعوای بین اصول گراها باید باز بشود و روشن بشود، که از نظر آنها به مصلحت نیست»‬

‎وی شرح داد یکی از روشهائی که جناح خامنه ای موفق شده مسائل را از احمدی نژاد برگرداند و متوجه اصلاح طلبان کند از طریق فشار از یک سو و نیز تطمیع آنها از سوی دیگر برای اعلام دقیق موضع گیری شان در انتخابات بوده است، که به نوبه خود با عکس العمل مردم و مخالفان رژیم روبرو شده که اصلاح طلبان را به خیانت متهم کرده اند، و در نتیجه فضای سیاسی در مورد شرکت در انتخابات «دو قطبی» شده است. «این دو قطبی کردن حالت خوبی نبوده که توی این دو سه هفته متاسفانه اتفاق افتاده، به این شکل که در این چند ماه که هنوز مدتها به انتخابات مانده طرف مقابل سعی کرده اند سریع مشخص کنند که جناح اصلاح طلب جایش کجاست، میگویند زود مشخص کن، توی انتخابات شرکت میکنی یا نمیکنی؟»

‎موسوی در شرح چگونگی اجرای این فشار بر اصلاح طلبان دو روش را مشخص کرد. روش اول، فشار از طریق تهدید: «این طرف مقابل، یعنی همان افراد خامنه ای و حکومت، مرتب فشار میآورد، پشت پرده پیغام میدهند، پرونده سازی میکنند، چشم غره هایی که میروند، و کارهایی که میکنند، و تلاششان این است که میگویند زودتر شما جایت را مشخص کن.» و روش دوم فشار از طریق تطمیع: «و آن چیزی که آنها [حکومت] معلوم کرده اند این است که میگویند آقا یک تعداد کرسی برای شما مشخص کرده ایم باید ایندفعه بیایید!»

یک کلمه حرف حساب از کیهان: غلط میکنند به انتخابات بیایند!

2011-07-17T10:56:00.000-07:00

این متن ابتدا در خودنویس منتشر شد.

میگویند آدم عاقل مروارید را اگر از دهن سگ هم افتاده باشد برمیدارد تمیزش میکند و میگذارد توی جیبش. حالا مصداقش شده جریان این مطلب امروز ما. یک متن کوتاهی از حسین شریعتمداری و روزنامه کیهانش دیدم که انصافا خوب گفته بود، تصمیم گرفتم بردارم تمیزش کنم و برای شما هم نقل کنم.

کیهان روز پنجشنبه (۲۳ تیر) از یکطرف به حرفهای اخیر تاج زاده اشاره کرده، و در مقابلش هم به بازی های خاتمی و بهنود و امثال آنها، و نوشته، «خوب گفته تاج زاده که راه میانه ای وجود ندارد، به هر حال حضرات یا راست گفته اند که در انتخابات ریاست جمهوری نهم و دهم و انتخابات مجلس هفتم و هشتم آن هم به شکل سازمان یافته تقلب شده، که پس غلط میکنند به رقابت در انتخابات بیایند! یا اینکه دروغ گفته اند، آنهم دروغی به بزرگی مناره دزدیده شده، که در آن صورت اهلیت حضور در رقابت مربوط به حوزی مدنیت را ندارند و به جای شاخه به شاخه کردن باید از گذشته خودشان اعلام توبه و برائت بکنند. راه میانه ای وجود ندارد... با خیانتکار که معامله نمی کنند!»

به هر حال حرف منطقی را از هرکس که بشنوی انکار نمیشود کرد، چه تاج زاده گفته باشد، چه مجتبی واحدی، چه سگ. مسئله اینجاست که اگر اصلاح طلبان حتی ذره ای هم تمایل به شرکت در این انتخابات نشان بدهند (که خوب خیلی هم بیشتر از ذره ای نشان داده اند)، آنوقت انصافا تنها لغت و صفتی که حقیقت وجودی آنها را بیان میتواند بکند «خائن» است. و مسئله آدم خائن هم البته این است که فرقی ندارد به کدام طرف خیانت کرده باشد، در هر حال دیگر هیچ طرفی در جنگ به او اطمینان نخواهد کرد، نه مردم دیگر به خاتمی اعتماد میکنند، و ظاهرا نه حتی راهزنان و جانیانی که حکومت دستشان است.

آقای خاتمی، آقای بهنود، برادرها و خواهرهای به قول خودتان اصلاح طلبی که دم از شرکت در انتخابات میزنید، این را در خاطر داشته باشید، که حتی اگر اینها هم شما را بازی بدهند، حتی اگر اجازه بدهند چند نفر از شما کاندیدا بشوند، و حتی اگر چند نفرتان به مجلس هم راه پیدا کنید تا تنور اینها راه بیافتد، اما مسئله اصلی شما اینجاست که با شرکت کردن در انتخابات و با مشروعیت قائل شدن برای حکومتی که این بلاها را بر سرمان آورده است به صراحت به مردم گفته اید که بر آنها پشت کرده اید، یا بد تر، از پشت بر آنها خنجر زده اید و با قاتلانشان، با تجاوز کنندگان به نوامیسشان، با دزدان جان و مالشان همدست شده اید. واقعا فکر میکید ملت فراموش خواهد کرد چنین کاری را؟!

یک سخنرانی قانع کننده در مورد مزایای شرکت در انتخابات و دلایل بیهوده بودن تحریم

2011-07-14T10:51:00.000-07:00

تم اصلی این سخنرانی پرشور و قانع کننده که موفق شد تعداد بسیاری از جوانان را جلب و عمیقا قانع کند این بود که اولا انتخابات حق هر انسانی است و شرکت در انتخابات یعنی شرکت در تعیین سرنوشت خود، و ثانیا، حتی اگر هیچکس هم در انتخابات شرکت نکند حد اقل شصت در صد مردم در انتخابات شرکت خواهند کرد (؟!)، پس چه بهتر که برویم رای بدهیم و خودمان را بیخود به مخاطره نیاندازیم.

* با تشکر از دوست عزیزم عرفان که این تصویر را پیدا کرد.

نیاز سریع و جدی ما به ایجاد کمپین «نه به شرکت در انتخابات»

2011-07-11T20:39:00.000-07:00

این مطلب در سایت خودنویس منتشر شده است

در روزهای اخیر دو بحث به شکل مکرر و گسترده ای در میان مخالفان جمهوری اسلامی مطرح‌ بوده است: بحث اول اینکه گروههای مخالف جمهوری اسلامی چرا اینقدر در پیدا کردن یک دیدگاه یا استراتژی مشترک مشکل دارند و چه خواسته
های مشترکی را میتوان پیدا کرد که همه مخالفان جمهوری اسلامی بر سر آن قادر به توافق باشند،
و بحث دیگر اینکه با اصلاح طلبان و جهیدن مکرر آنها از این طرف به آن طرف «جوی خونی» که به قول بابک داد بین مردم و رژیم کشیده شده چه باید کرد.

قصد ورود به یک بحث طولانی ندارم، اما میخواهم این را مطرح کنم که به نظرم میرسد این دو مسئله غامض در یک نکته یا نقطه به هم میرسند، و اتفاقا آن نکته ای است که میتواند عملا نقطه شروعی بشود برای حل کردن نهائی این هردو مشکل، چرا که همان نقطه در واقع پاشنه آشیل یا چشم اسفندیار جمهوری اسلامی هم هست، و آن نقطه «انتخابات» است.

بگذارید سریع و ساده بگویم: من از تمام هموطنان مخالف با جمهوری اسلامی دعوت میکنم که هرچه سریعتر و هرچه گسترده تر و با قاطعیت هرچه بیشتر در نقطه ای به نام «نه به شرکت در انتخابات در جمهوری اسلامی» گرد هم آییم، چرا که این نقطه هدیه کمیابی است که وضعیت خاص تاریخی امروز کشورمان در اختیارمان قرار داده است، و شانسی مهم برای آغاز یک همگرایی ملی که نباید از دستش داد. امروز هیچکس نمیتواند ادعای مخالفت با جمهوری اسلامی و جنایات آن داشته باشد و در عین حال از شرکت در انتخابات دفاع کند، تا حدی که حتی اصلاح طلبانی که همیشه به صراحت اعلام کرده اند میخواهند در چارچوب قانون اساسی و ولایت فقیه فعالیت کنند هم برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی دیگر قادر نیستند از شرکت در انتخابات دفاع کنند، کما اینکه خاتمی هم مجبور شد تحت فشار افکار عمومی حرفهای خودش را پس بگیرد.

«جمهوری اسلامی» به واسطه التقاطی بودن دیدگاه بنیانگذارش، روح الله خمینی، سیستمی است که اصولا در طی زمان پایدار (sustainable) نمیتواند باشد، چرا که سرشت آن جمع اضداد است. جمهوری اسلامی در واقع از لحاظ تاریخی تنها یک میدان جنگ است که در آن از یک سو پدر سالاری/ولایت فقیه و از سوی دیگر مردم سالاری/جمهوریت به مصاف هم آمده اند، و در نهایت هم تنها یکی از این دو از این میدان زنده خارج خواهد شد -و همه میدانیم کدام. اما برای عقب انداختن آن یوم الحساب نهایی، جمهوری اسلامی عمیقا نیازمند است که این هردو ماسک (جمهوری و ولایی) را به طور همزمان بر صورت داشته باشد. روزی که مردم بتوانند در یک حرکت گسترده انتخابات را با وضوح و قدرت تحریم کنند، آن روز جمهوری اسلامی یکی از دو ماسکش را از دست میدهد، دیگر قادر به ادامه حیات با معادله و هویت سابق خود نخواهد بود، و مجبور خواهد شد تنها یکی از آن دو ماسک ، یعنی حکومت ولایی را، بدون زوائد و مخلفات بر چهره نگه دارد. آن روز موجود غریب الخلقه ای که به نام «جمهوری اسلامی» شناخته ایم خواهد مرد، و دیکتاتوری ولایی ناب هم بدون شک عمر بسیار کوتاهی خواهد داشت.

حرفم را خلاصه کنم، از طریق ایجاد، تبلیغ و شرکت در یک کمپین گسترده تحت عنوان تحریم انتخابات سه بُعد بسیار مفید، عملی و پراهمیت را میتوانیم به واقعیت بپیوندانیم:

چنین حرکتی به عنوان محوری پر ثبات و قابل قبول برای متحد کردن مخالفان رژیم عمل خواهد کرد

چنین حرکتی اصلاح طلبان را مجبور به انتخاب «طرف» و احتمالا همراهی با مردم خواهد کرد

چنین حرکتی سیستم متناقض و ناپایدار «جمهوری ولایی» کنونی را به پایان طبیعی عمر خود خواهد رسانید و زمینه لازم برای تولد یک سیستم سیاسی سالم و پایدار ایرانی را ایجاد خواهد کرد.

حکایت به قدرت رسیدن احمدی نژاد و سپس پشیمانی عظما و حواشی از کرده خود

2011-07-10T08:22:00.000-07:00

قدرت را شوخی شوخی دادند دست احمدی نژاد،
حالا هم خودشون توش موندن که چطوری ازش پس بگیرند...

بنی صدر: اروپا بر حفظ جمهوری اسلامی توسط اصلاح طلبان سرمایه گذاری کرده است

2011-07-06T15:19:00.001-07:00

این مطلب ابتدا در سایت خودنویس منتشر گردید.

ابوالحسن بنی صدر اولین رئیس جمهوری ایران در مصاحبه با رادیو بین المللی فرانسه، ضمن مقایسه موضع گیری های واحدی و امیرارجمند ادعا کرده است که قدرتهای اروپائی با اردشیر امیر ارجمند رابطه نزدیکتری برقرار کرده اند چرا که اروپا در جمهوری اسلامی منافع زیادی دارد و اصولا خواهان سقوط نظام جمهوری اسلامی نیست، بلکه بر حفظ جمهوری اسلامی از طریق جریان اصلاح طلب درون رژیم سرمایه گذاری کرده است.

گزیده ای از مصاحبه آقای بنی صدر با رادیو بین المللی فرانسه که در این این نکته مطرح شده را در زیر میخوانید و میشنوید. اصل مصاحبه را میتوانید اینجا بشنوید.

رادیو بین المللی فرانسه: آیا فکر میکنید آقای واحدی در حال حاضر بیانگر نظرات آقای کروبی نیستند؟

بنی صدر: این موضعی که آقای واحدی گرفته موضع یک آدمی است که دریافته که ولایت مطلقه را نمیشود اصلاح کرد در جهت خلاف او، یعنی در جهت خلاف قدرت مطلق، این ناممکن است و این را دارد اظهار میکند. از آقای کروبی ما چنین موضعی نشنیده ایم، ما نشنیده ایم یعنی باید دقیق بود و بخواهیم دقیق باشیم میگوییم این موضع ایشون است در خارج از کشور [البته] من امیدوارم که آقای کروبی هم به این نتیجه رسیده باشند. اما آقای امیر ارجمند که بازگشت به آن دوران سیاه را طلایی تصور میکند و میخواهد به آن بازگردد این در واقع یک نوع عقبگرد است، دوتا جهت نایکسان این دو نفر درپیش گرفته اند. آقای موسوی هم آرام آرام داشت اون دوران طلایی را --برای اینکه دید خیلی مشکله دیگه در این دنیا بشود آن دوران کشتار و جنگ و قحطی و ویرانی را دوران طلایی گفت -- از آن حرف فاصله میگرفت، دور میشد، نزدیک میشد به خط اینکه گویا مردم حقوقی دارند، دموکراسی لازم است و از این حرفها. اینکه ایشان میگوید که هنوز آن دوره را طلایی میداند این یک عقبگرد است. پس ما دو رفتار مشاهده میکنیم، یکی به پیش، به آینده نظر دارد، یکی به گذشته. از جهت این تحول که در درون کشور هم چنین خط تحولی وجود دارد، قطعا اینطور است، و اطلاعات من هم میگوید که در درون کشور هم جریان رو به آینده دارد روز به روز قویتر میشود.

رادیو بین المللی فرانسه: ممکنه بفرمائید به چه دلیل اروپایی ها بیشتر آقای امیر ارجمند را مورد مشورت قرار میدهند و با آقای واحدی دور هستند محافل اروپایی؟

بنی صدر: دلیلش روشن است، برای اینکه این محافل سرمایه گذاری کرده اند بر جریان اصلاح طلب در درون رژیم. تغییر رژیم چیزی است که از ذهن اینها دور است که متصور باشد. و دوم اینکه اینها منافعشان هم همین را اقتضا دارد. آنها دموکراسی نمیخواهند در کشور ما، اینها میخواهند یک رژیم هایی که منافع آنها را تامین کند، همین و بس. صورت ظاهری هم داشته باشد چه بهتر، اما نداشت هم نداشت. مثل عربستان، خوب این الان دارد نقش ضد انقلاب بازی میکند، در یمن، در بحرین، در مصر، در سوریه، در لیبی، هیچکس هم نمیگوید چرا بالای چشمت ابروست! نه، آنها آنچه که میخواهند یک رژیمی است حافظ منافع آنها، خوب آقای واحدی از آن خط دور شده و خطی در پیش گرفته که تغییر رژیم را ایجاب میکند، حال آنکه آن یکی ماندن در رژیم را و اصلاح کردن آن رژیم را، به ترتیبی که توقعات غرب هم برآورده شود...

وضع عریان « اختلاط قوا» در کشور صاحب مرده ما: اعلام شرایط شرکت سیاستمداران در انتخابات توسط رئیس سپاه!

2011-07-05T11:34:00.000-07:00

یکی از ابتدائی ترین شرایط لازم برای برقراری حکومت «قانون» و نهایتا رسیدن به یک سیستم مردم سالارانه مسئله ای است که به نام «تفکیک قوا» شناخته میشود. اینجا قصد ورود به جزئیات ندارم، بگذریم که فکر نمیکنم خواننده های این وبلاگ نیازی به توضیح داشته باشند، پس همینقدر بگویم که مثلا در متن ماده شانزدهم اعلامیه حقوق بشر و شهروند که در قرن هجدهم در فرانسه نوشته شده، آمده است: «در جامعه ای که در آن حقوق افراد تضمین و تفکیک قوا بر قرار نشده باشد، قانون اساسی وجود ندارد،» و دوستان علاقه مند را ارجاع میدهم به متنی که چند سال پیش در مورد تفکیک قوا نوشته بودم.

اما میخواستم یک نکته را اشاره کنم، و آن وضعیت اسف باری است که کشورمان در حال حاضر از لحاظ سیستم حکومتی دچار آن شده است، که آرام آرام سوق کرده است (و رسیده است) به یکی از خطرناک ترین و اندوه آور ترین سیستم های شناخته شده در تاریخ کشورهای جهان سوم، یعنی مدل حکومتی دیکتاتوری نظامی، یا مدلی که اغلب به نام اسپانیائی آن یعنی «خونتا - Junta» شناخته میشود. اجازه بدهید به این مبحث بسیار اساسی هم فعلا وارد نشوم، و برگردم به چیزی که موجب شد این مطلب را بنویسم، یعنی حرفهای امروز محمد علی جعفری، فرمانده سپاه پاسداران جمهوری اسلامی، که شرایط اجازه ورود اصلاح طلبان به انتخابات آینده را توضیح داده بود (مثلا اینجا).

اما چیزی که بیشتر از همه درد آور است این است که اگرچه «محتوای» حرفهای جعفری مورد توجه فراوان رسانه ای قرار گرفته است، تا این لحظه که خدمتتان مینویسم هیچ کدام، هیچ کدام از اینهمه وب سایتها و منابع خبری مختلف در داخل و خارج از کشور که به گزارش و تجزیه و تحلیل این حرفهای جعفری پرداخته اند به این نکته نپرداخته اند که چرا و چگونه است که در یک کشور هفتاد هشتاد میلیونی با یک سیستم سیاسی گسترده و ظاهرا «قانونی» یک فرمانده نظامی است که شرایط حضور در رقابتهای سیاسی و انتخاباتی را به رسانه ها اعلام میکند؟

این وضع آنچنان «عادی» شده است که حتی خبرگزاری بی بی سی، که به سخنگویی از انگلستان، مهد ظهور حکومت قانون و اولین قانون اساسی دنیا (مگنا کارتا) مینویسد، و حتی تیتر خبرش هم این است که، «فرمانده سپاه شرط فعالیت سیاسی خاتمی را اعلام کرد،» نه تنها کوچکترین اشاره ای به غیر قانونی بودن این حرکت نمیکند، بلکه حتی به عجیب یا غیر معمول بودن این وضعیت هم اشاره ای نکرده است.

هرچقدر عدم حکمرانی قانون در کشورمان دردناک و غم انگیز است، اما این که چه خود مردم ما و چه آنهائی که فلاکتشان را به نظاره نشسته اند این وضعیت را عادی و بینیاز از «سئوال» میبینند بارها و بارها دردناک تر و غم انگیز تر است.

روزنامه کیهان: امیر ارجمند نفوذی جمهوری اسلامی است!

2011-07-03T23:59:00.000-07:00

این مطلب در سایت خودنویس نیز منتشر شده است.

روزنامه کیهان امروز (دوشنبه) در مطلبی احساسی و مضطربانه تحت عنوان «باور کنید من نفوذی نیستم»، اردشیر امیر ارجمند را به عنوان «عنصر نفوذی» سازمانهای امنیتی جمهوری اسلامی در میان مخالفان خارج از کشور و بخصوص اصلاح طلبان سابق معرفی کرده است.

اما نکته جالبتر در این مقاله، که در واقع عکس العملی است به صحبتهای اخیر مجتبی واحدی که در آن وی از تفکر و پروژهٔ اصلاح طلبی در جمهوری اسلامی اعلام تبری کرده بود، این است که شریعتمداری نوک تیز حمله خود را متوجه واحدی کرده است --عکس العملی که به وضوح نشان از این دارد که جمهوری اسلامی از اعلام واضح «مرگ معنوی» تفکر اصلاح طلبانه عمیقا برآشفته شده است، و ضررهای سنگینی را در صورت از میان برداشته شدن جریان اصلاح طلبی متوجه خود میداند.

در عکس العمل به موج بزرگ حمایت و احترام که سخنان اخیر مجتبی واحدی در میان ایرانیان برانگیخته است، و با تلاشی کودکانه برای «ناراحت» کردن آقای واحدی، شریعتمداری مینویسد، «جدي گرفته نشدن واحدي چه از سوي اصلاح طلبان فراري و چه از سوي بقيه طيف هاي اپوزيسيون باعث شد تا وي دست به ابتكار زده و ضمن مصاحبه ويدئويي خود، چند نشان را با هم بزند: هم اين كه [نشان دهد] مانند اميرارجمند، نفوذي و مدحي شماره 2 يا 3 نيست، و هم [این که] به بقيه نشان دهد كه بايد او را جدي بگيرند و وارد بازي خود كنند.»

کیهان، که گفته های واحدی را مستقیما از متنی که برای سایت «خودنویس» نوشته بودم کپی کرده است (این واضح است چون بخشهائی از حرفهای واحدی را من برای روان تر شدن متن تغییراتی جزیی داده بودم و آن جزئیات عینا در کیهان کپی شده اند)، سپس حرفهای علیرضا رضایی را نیز که در مطلبی تحت عنوان «میان واحدی تا ارجمندون، تفاوت از زمین تا آسمون است!» در سایت «خودنویس» به همین موضوع پرداخته بود تکرار کرده است که در آن اردشیر امیر ارجمند مورد انتقاد قرار گرفته بود.

به عبارت دیگر، شریعتمداری ظاهرا در این تلاش بوده است تا دو نشان را با یک تیر بزند و همزمان اردشیر امیر ارجمند و مجتبی واحدی را مورد حمله قرار دهد، اما در عمل مطلب وی آنچنان سخیفانه نوشته شده که تیر او حتی به نزدیکی هیچ کدام از دو هدفش نرسیده است.

در هر حال اما این مطلب دو نکته را به وضوح روشن میکند، یکی اینکه کیهان و بنابر این جمهوری اسلامی، امیر ارجمند و مجتبی واحدی هردو را «دشمن» به حساب میآورد، و دیگر اینکه اگرچه کیهان (و بنابر این حکومت جمهوری اسلامی) بدون وقفه از «حذف» و اخراج خاتمی و اصلاح طلبان حکومتی از دایره قدرت میگویند، اما به محض اینکه فردی عملا از بازی اصلاح طلبی خارج میشود آنچنان برآشفته میشوند که به وضوح نشان میدهد ولایت فقیه و نظام جمهوری اسلامی بر گفتمان اصلاح طلبی و فواید دراز مدت آن سرمایه گذاری جدی کرده است و به این سادگی از آن نخواهد گذشت.

ضد حمله سپاه پاسداران به احمدی نژاد: وی خود در قاچاق ذینفع است!

2011-07-03T10:47:00.001-07:00

پس از اینکه احمدی نژاد با اعلام اینکه «هرکسی جایی را سوراخ کرده و برای خودش میبرد و میآورد» و یا ««۱۸۰۰ تا ۲۰۰۰ میلیارد تومان مصرف سیگار ایران است. همه قاچاقچی‌های درجه یک دنیا را به طمع می‌اندازد چه برسد به برادران قاچاقچی خودمان.» سطح درگیری را به سطح هیجان آور جدیدی ارتقاء داد، امروز فرمانده سپاه پاسداران نیز در پاسخ تندی به احمدی نژاد اعلام کرد که برای ورود به مرحله جدید این جنگ کاملا آماده است.

محمدعلی جعفری، فرمانده کل سپاه پاسداران، در جواب احمدی نژاد اعلام کرد که احمدی نژاد این بحث را فقط برای «منحرف کردن» ذهن مردم از واقعیت امور مطرح کرده است، و در مقابل احمدی نژاد را متهم کرد که خود در قاچاق های گسترده «ذینفع» است.

فرمانده کل سپاه که در مصاحبه ای با «مهر نیوز» صحبت میکرد تایید کرد که سپاه پاسداران نقاط ورود کالا به کشور را در اختیار خود دارد، اما در عین حال ادعا کرد که سپاه «هیچگونه مبادله تجاری در آنها انجام نمی‌دهد،» اگرچه وی اشاره ای به این سئوال نکرد که اینهمه فرودگاهها و اسکله ها اگر برای ورود کالاهای تجاری مورد استفاده قرار نمیگیرند پس چه مورد استفاده ای دارند و دلیل مدیریت و کنترل این تعداد گسترده از فرودگاههای غیر نظامی و اسکله های باری در مرزهای مختلف کشور توسط سپاه پاسداران چه میتواند باشد؟

اما مهمتر از تکذیب مدیریت قاچاق توسط سپاه، جعفری همچنین اتهام شراکت و ذینفع بودن در جریان قاچاق کالاها را به خود احمدی نژاد بازگرداند و گفت، «این بحثی انحرافی است كه توسط افرادی كه به نظر ما، ذینفع هستند، مطرح می‌شود،» و اضافه کرد، «این افراد با مطرح کردن چنین بحثهایی، قصد دارند توجه دولت و دستگاه‌های دیگر را از جایی که قاچاق اصلی کالا اتفاق می‌افتد، منحرف کنند.»

سخنگوی کروبی: با صدای بلند و با افتخار میگویم که من دیگر اصلاح طلب نیستم

2011-07-02T09:57:00.000-07:00

این گزارش ابتدا در سایت خودنویس منتشر شده است.
مجتبی واحدی، سخنگوی شیخ مهدی کروبی، در یک پیام ویدئویی که امروز (جمعه) منتشر کرده است (اینجا) حملات انتقادی صریح و سنگین خود را متوجه سید محمد خاتمی رئیس جمهور سابق و مصطفی کواکبیان نماینده اصلاح‌طلب و دبیر کل حزب مردم سالاری کرده است که در صحبت‌های یکی دو هفته گذشته‌شان به صراحت بر «سرسپردگی» خود به علی خامنه‌ای و فعالیت در چارچوب خواسته‌های حکومت جمهوری اسلامی تاکید کرده اند. وی‌ در سخنان خود با انتقاد از آنچه که او «زد و بند» با حکومت خوانده است، تاکید می‌کند، «مردم به خواسته‌های‌شان خواهند رسید، چه آقایان خاتمی و خامنه‌ای بخواهند چه نخواهند.»

آقای واحدی در بخشی از پیام خود میگوید، «من اینجا به صراحت میگویم، من به هیچوجه دیگر اصلاح‌طلب نیستم، برای اینکه اصلاح‌‌طلب موقعی مفهوم داشت که ما گمان می‌کردیم در نظام انحرافی ایجاد شده و می‌خواستیم اصلاحش کنیم. امروز که نظام نه جمهوری است و نه اسلامی اصلا دیگر اصلاحاتش معنی ندارد! من با صدای بلند و با افتخار میگویم که خودم را اصلاح طلب نمی‌دانم.»

آنچه در زیر می‌خوانید گزیده‌هائی از بخشهای دیگر صحبت‌های آقای واحدی در پیام اخیر ایشان است:

«واقعا من نمی‌دا‌نم این دوستانی که دنبال شرکت در انتخابات هستند دنبال چه می‌گردند؟ ایا چهار پنج میلیون تومان حقوق نمایندگی و یک ماشین و یک محافظ و یک دفتر اینقدر ارزش دارد که خواسته‌های مردم را زیر پا بگذاریم و با این حکومتی که از ظلم و جور به یک دیکتاتوری بسیار بی‌سابقه داره می‌رسد ... زد و بند بکنیم؟»

«گیرم ما آمدیم و تنور انتخابات آقای خامنه ای را هم گرم کردیم، خوب ما دنبال چه هستیم؟ من خواهشم این است که آقای خاتمی اگر می‌خواهد نام نیکی ازش باقی بماند، اگر نمی‌خواهد متهم به این بشود که می‌خواهد به هر قیمتی عده‌ای از اطرافیانش در قدرت باقی بمانند، بیایند و برای ملت توضیح بدهند.»

«توی این شرایط من معتقدم که این خیانت، به صراحت می‌گویم، این خیانت به آرمان‌های مردم است که مردم را دلسرد بکنیم، یا آنها را به این نتیجه برسانیم که مقاومت فایده‌ای ندارد و آخرش سران اصلاح طلب قرار است بروند با همین حکومت جائر ظالم دیکتاتور ... زد و بند بکنند»

«مردم به خواسته‌های‌شان خواهند رسید، چه آقایان خاتمی و خامنه‌ای بخواهند چه نخواهند.‌ من متاسفم که ناچارم در این عرصه این دو تا را کنار هم بگذارم، ولی چرا بعض از دوستان با این کارهای‌شان عقب می‌اندازند این پیروزی مردم را؟ چرا ناامیدی را در مردم تزریق می‌کنند؟»

«اصلاح طلبهای اصیل الان در زندانند ...اصلاح طلب اصیل آقای کروبی و آقای موسوی هستند که، اگر قرار بر مصالحه بود، خیلی نزدیکتر بودند به حکومت تا آقای خاتمی. آقای خاتمی که اصلا سابقه‌ای در حکومت ندارد، سابقه ای در انقلاب نداشت، اگر قرار بر مصالحه بود آقای موسوی و آقای کروبی بسیار نزدیکتر بودند و حکومت منتشان را هم می‌کشید.»

بنی صدر: چرا با ایدهٔ تشکیل «دولت در تبعید» مخالفم

2011-06-29T19:19:00.001-07:00

ابوالحسن بنی صدر، اولین رئیس جمهوری ایران، در یکی از سلسله مصاحبه هایش با «رادیو عصر جدید» به موضوعات مختلفی پرداخته، از جمله نظرات ایشان راجع به ایدهٔ دولت در تبعید، در مورد جریان «سردار مدحی»، و نیز در مورد دو آسیب مهم جنبش‌آزادی خواهی، یعنی اصلاح طلبی از یک سو و گرایش به «زور» یا مبارزه خشونت آمیز از سوی دیگر. بخصوص توجه شما را به نظرات بنی صدر و دلایل ایشان برای نفی ایدهٔ دولت در تبعید و نیز نفی اصلاح‌ طلبی (فعالیت درون حکومت) و نفی مبارزه مسلحانه، و توضیحات ایشان در مورد روشهای مفید و عملی مبارزه با جمهوری اسلامی جلب میکنم که به عقیده من بسیار آگاهانه، مسئولانه و شایسته توجه هستند.

ضمن تشکر از دوستی که فایل صوتی و به همراه آن نوشتار بخشهائی از این مصاحبه را برای من فرستاده اند، مصاحبه و نوشتار را در زیر برای شما نقل میکنم. توجه کنید که بخشهایی که در زیر نوشته شده تنها شامل قسمتهای بسیار کوتاهی از کل صحبتهای آقای بنی صدر میباشند.

رادیو عصر جدید: نظرتان در باره تشکیل دولت در تبعید و موانع و مشکلات سر راه آن چیست و اگر با آن مخالف هستید چه کاری را به طور دقیق و شفاف بجای آن پیشنهاد می کنید؟

بنی صدر:
دولت در تبعید به چه کار می‌آید؟ شما می‌خواهید دولت در تبعید تشکیل بدهید. نمایندگی از ملت دارید؟ خیر. ملت جایی جمع نشده که رأی بدهد و شما را دولت بکند. می‌گویید که ما از ملت در حقوقش وکالت فضولی می‌کنیم. خوب از لحاظ حقوقی اینکار شدنی است؟ فرض کنیم که اینطور باشد. خوب فلسفه وجودی دولت موقت و یا دولت در تبعید چیست؟ برای چه می‌خواهیم اینکار را بکنیم؟ این فقط یک کاربرد دارد و اون تنظیم رابطه با قدرتهای خارجی است. برای اینکه کسانی که دولت در تبعید تشکیل می‌دهند بتوانند حاکمیت موجود را ساقط کنند و خود بتوانند جانشین آن بشوند. جز این هیچ کاربردی ندارد. آیا ما می‌خواهیم همین کار را بکنیم؟ می‌خواهیم دولت در تبعید تشکیل بدهیم برای اینکه قدرتهای خارجی بیایند قوای نظامی خود را بکار بیاندازند تا رژیم برود و ما به کمک قوای خارجی در ایران حاکمیت پیدا کنیم؟ واضح باید حرف زد. سؤال گنگ که صورتاً سؤال و مقصود یک چیز دیگر است، نباشد. اگر مقصود از سؤال این است؟ به نظر من اینکار نسبت خیانت و جنایت به ملت ایران است. نقض استقلال ایران است، نقض آزادی انسان است و به این دور باطل استبداد در ایران پایان نمی‌دهد، بلکه عمر آنرا طولانی‌تر هم می کند. هنوز از یک رژیمی خلاص نشده باید گرفتار یک دولت دست نشانده دولت خارجی بشویم.

آنها که مبارزه می‌کنند اولاً می‌دانند که کار سیاسی غیر تفنگ دست گرفتن و خشونت بکار بردن است. خشونت به کار بردن، مشکل نیست، فکر راهنما هم نمی‌خواهد و زور است و تخریب است. این ساختن است که زحمت دارد. این زحمت انجام گرفته است هم در دوره شاه و هم بعد از آن و حالا معلوم است که این رژیم رفتنی است و معلوم است که دمکراسی بر اصول استقلال و آزادی، حقوق انسان و حقوق ملی جانشین طبیعی این رژیم است. این دستاورد کمی نیست که ما اینرا رها کنیم و دنبال بازیهایی از این نوع برویم که حتی اگر موفق هم بشود می‌شود نوع لیبی آن! دو روز پیش، یک گروه از روزنامه نگاران لوموند برای تحقیق به بن غازی رفته بودند تا ببینند اعضای شورای ملی چطور آدمهایی هستند. اینها برگشتند و می‌گویند، آنچه که در سر اینها نیست، دمکراسی است. یک دسته هستند که می‌خواهند قدرت را از دست آقای قذافی دربیاورند و خودشان حکومت کنند. غرب هم نفعش را در این می‌بیند، هواپیماها و هلیکوپترها به جان ملت لیبی افتادند و شب و روز بر سر این مردم بمب و موشک می بارند. این نوع موفق آن است. نوع ناموفق آن فاجعه می‌شود و یک فضاحت ببار می آورد و رژیم از آن استفاده خواهد کرد، مانند همین قضیه آقای مدحی.

ایران در مرحله فعلی محتاج سخنگویی است که زبان حالش باشد، به مردم ایران حقوقش را یادآور بشود، در جامعه جهانی مبارزات مردم را منعکس کند، در جامعه جهانی از کسانیکه تحت ستم این رژیم قرار می گیرند دفاع کند و آینده ای را به جامعه پیشنهاد کند که جامعه انتخاب پیدا کند. دفعه قبل هم توضیح دادم که اولین امر اساسی اینستکه جامعه انتخاب پیدا کند. شما اگر بیایید بگویید من می خواهم قانون اساسی بدون تنازل اجرا بشود یا به عصرطلایی امام برگردم، این انتخاب نیست، بلکه ماندن در این رژیم است. جامعه ملی برای بازگشت به آن دوران سیاه به حرکت در نمی آید تا در ولایت مطلقه فقیه بماند! اینکه شما خواهان استقرار حاکمیت مردم باشید, ولایت جمهور مردم بخواهید یعنی تصمیم به زندگی گرفتید و این انتخاب روشنی است، شفاف است و هیچ ابهامی ندارد، وقتی این انتخاب را انجام دادید، انتخاب شما باید یک سخنگو در مرحله اول و یک بدیل در مرحله دوم داشته باشد که بتواند به جامعه این اطمینان را بدهد که اولا این خواست ملی در سطح ملی و در سطح جهان اظهار می شود، ثانیا در صورتیکه آن مردم به جنبش همگانی بربخیزد، رژیم استبدادی کنونی جانشین خواهد داشت که دولت حقوقمدار و تابع حاکمیت ملی است. درباره چگونه ایجاد شدن این آلترناتیو فراوان نوشته و گفته ام. در پاسخ به پرسش آخر شما هم باید عرض کنم که چهار نوبت برای تشکیل دولت در تبعید به من مراجعه شد.

باز هم بحث شیرین بالاترین

2011-06-28T19:46:00.000-07:00

داستان ما و بالاترین هم حکایتی شده برای خودش!

حتما مستحضر هستید که جناب یحیی نژاد مدتی است محتویات این وبلاگ ما را برای سایت بالاترین «خطرناک» و «مضر» تشخیص داده اند، و در نتیجه ما را آنجا فیلتر کرده اند، به طوری که هیچکس نمیتواند از این وبلاگ به بالاترین لینکی بدهد. به همین دلیل هم بود که من یک سایت دوم یا «آینه» درست کردم که هرچه اینجا مینویسم آنجا هم باشد که اگر کسی خواست بالاترین لینک کند بتواند (اینجاست).

اما جالبتر اینجاست که کاربران بالاترین، یعنی همان خلائقی که من تمام این مسائل را تحت عنوان «دفاع» از حق و حقوق آنها به جان خریدم هم به دلیلی که من هنوز درست سر در نمیآورم هرچه رنگ و بوئی از من به خودش داشته باشد را ظاهرا طرد میکنند. البته شاید نباید بگویم «کاربران بالاترین» چون به هر حال اکثریت کاربران فکر نمیکنم دلیل خاصی برای چنین کاری داشته باشند، اما در هر حال واقعیت این است که اگرچه درست تا پیش از «ممنوعه» اعلام شدن این سایت هر لینکی که از اینجا در بالاترین میرفت تعداد بسیار زیادی رای میآورد، اما از آن روز به بعد لینکهائی که با نام من به آنجا میروند اغلب سریع مورد حمله قرار میگیرند، و بسیار به ندرت هم «داغ» میشوند، بخصوص اگر محتوایشان مخالف با سیاستهای اصلاح طلبان حکومتی باشد (که ظاهرا دست بسیار سنگینی در بالاترین پیدا کرده اند پس از کودتایی که آنجا شد).

به هر حال «سیاست» همین است، پدر و مادر هم ندارد و توقعی بیشتر از این نمیشود داشت، اما مسئله اینجاست که هر چند وقت اتفاقاتی میافتند که در زمینه این وضع غیر عادی کمی بیش از معمول جالب میشوند. برای مثال، همین چند وقت پیش که موضوع «مدحی» سرزبانها افتاد، و چشمها به مطلب هشدار آمیزی که من یکی دو سال پیش در مورد ایشان در همین وبلاگ نوشته بودم برگشت، و لینک قدیمی در بالاترین هم که دویست و خورده ای رای آورده بود دوباره برگشت و شد بحث روز بالاترین، در حالی که مطلبی که همان روز در مورد همان قضیه اینجا نوشته بودم را کسی حق نداشت در بالاترین لینک کند، و وقتی هم یک نفر مطلب را از سایت آینه لینک کرد، تنها هفت رای آورد!

اما یکی دیگر از همان اتفاقات جالب هم طی همین یکی دو روز گذشته افتاد، که موجب شد بیایم این را بنویسم. این بار در مورد مطلبی بود که در رابطه با صحبتهای اخیر خاتمی نوشته بودم (اینجا). خوب، اصل مطلب از اینجا که در بالاترین کسی مجاز نیست لینک کند. اما لطف حکایت اینجاست که این مطلب در همین یکی دو روزی که میگذرد حد اقل سه بار توسط کاربرهای مختلف در بالاترین لینک شده، به شرحی که عرض میشود.

این مطلب بار اول توسط یک کاربر مستقیا از سایت آینه لینک شده بود (اینجا)، که طبعا اسم و رسم من را با خودش دارد، و آن لینک تنها 13 رای آورد. کمی بعد تر، یک نفر مطلب را در سایت Iran Global کپی کرده بود و در پائین متن اسم سایت آینه را هم ذکر کرده بود، البته بدون اینکه لینک بدهد به متن و سایت مرجع، و بعد آن را در بالاترین لینک کرده بود. این لینک دوم در بالاترین موفق شد «داغ» بشود، و پنجاه و خورده ای هم رای آورد (اینجا).

اما این مطلب یک بار سومی هم به بالاترین لینک شد. اینبار از یک وبلاگ تحت نام «شهرام خالدی» با تیتر «بلاگدونی»، که عین مطلب را بدون کم و کاستی کپی کرده است اما ذکری نه از وبلاگ کالچراللاجیک یا سایت آینه اش کرده، و نه اسمی از نویسنده مطلب برده. حالا جالب اینجاست که اگر نگاه کنید میبینید که این یکی لینک در بالاترین (اینجا) نه تنها به سرعت زیاد، یعنی ظرف کمتر از یک ساعت، «داغ» شده، بلکه سریع به لیست بهترین لینکهای روز هم پیوسته، و در حال پیشرفت به سوی صدر آن فهرست است، به طوری که تا این لحظه که تنها ۱۲حدود ساعت از فرستادنش گذشته بیشتر از 130 رای مثبت آورده!

اجازه بدهید داستان را بیشتر از این کش ندهم و حرفم را با دو نتیجه اخلاقی و ادبی به پایان برسانم...

نتیجه اخلاقی: اگر میخواهی مطلبت در بالاترین رای بیاورد دقت کن هیچ ارتباطی با صادق رحیمی نداشته باشد!

نتیجه ادبی: خواندن داستان «دشمن مردم» (An Enemy of the People) نوشته هنریک ایبسن به همه دوستان توصیه میشود :)

خاتمی رسما اعلام خیانت به مردم و خون کشته هایمان کرد

2011-06-25T23:59:00.001-07:00

خوب، بالاخره خاتمی تکلیف خودش و ما را روشن کرد، و شاید جای تشکر باشد از این لحاظ، یا بهتر بگویم، هم جای تشکر دارد و هم جای تاثر. جای تاثر است چون با این کارش بی شک شکافی عمیق در بدنه جنبش مردمی وارد خواهد آورد که من مطمئن نیستم تاثیرات آن چه زمانی بهبود خواهد یافت، و به این ترتیب پیروزی جنبش مردمی آزادی خواهی را فعلا به تعویق خواهد انداخت. و جای تشکر است چون با این کارش همانطور که گفتم تکلیف را روشن کرد و بالاخره یک طرف را گرفت و با صدای بلند اعلام کرد که ایهاالناس، من آنطرفی هستم، من طرف ضحاک را انتخاب کرده ام، شماها هم خود دانید.

بگذریم از این مقدمه که طولانی شد و جریان را بگویم برایتان، که خاتمی دیروز در یک صحبتی با «تنی چند از نخبگان و فعالان سیاسی-فرهنگی و جوانان استان گیلان» این حرفها را زده. من فکر نمیکنم امروز به بحث و تعبیر این حرفها بپردازم، فعلا فقط چند «فراز» از آن را برایتان ذکر میکنم، و شک ندارم که در روزهای آینده سر و صدائی که بلند خواهد شد سر این حرفها را خواهید شنید و احتمالا خودم هم باز به اینها بازخواهم گشت و بیشتر خواهم نوشت...

سخنان خاتمی در گیلان در صفحات اول و دوم شماره یکشنبه ۵ تیرماه روزنامه «روزگار» نیز با این تیتر منتشر شده است: «سید محمد خاتمی راه حل باز شدن فضای کنونی را مبنا قرار دادن سخنان مقام معظم رهبری دانست: انتخابات سالم و مطلوب شاه بیت مردم سالاری است». در بخشهائی از این سخنان خاتمی میگوید:

نمی توان دست از جمهوری اسلامی برداشت و آرمان هائی که برای آن این همه فداکاری شده است را رها کرد. باید جمهوری اسلامی را درست فهمید و بر آن پافشاری کرد...

نباید جوانان از انقلاب و جمهوری اسلامی رویگردان شوند بلکه باید بکوشیم و به توافق برسیم که جمهوری اسلامی به جایگاه خود برگردد و از گزند افکار انحرافی و رفتارهای نادرست مصون بماند . . . آنچه اصلاحات همواره بر آن تاکید کرده است این است که نظام باید تقویت شود و تقویت نظام از جمله با اصلاح روش ها و سیاست هاست و اینکه نگذاریم ناروایی ها و نارسایی ها به نام اسلام تمام شود...

قانون اساسی تامین کننده حقوق اساسی جامعه، مردم و گرایش هاست و حرکت به سوی انتخابات سالم و مطلوب شاه بیت مردم سالاری است. بهره تحقق این امور بیش و پیش از همه به نظام می رسد و حاکمیت و مردم هم از آن بهره می برند...

انقلاب ما تجلی ایمان و خواست تاریخی یک ملت بزرگ است و حرکتی علیه استبداد و استعمار با مدنی ترین روش ها و اخلاقی ترین شیوه ها، مگر میشود آن را نادیده گرفت؟ از دل این انقلاب «جمهوری اسلامی» بر آمد. جمهوری به تعبیر امام به همان معنی که در همه جا هست، و اسلامی یعنی ارزش ها و احکام روزآمد اسلامی مبنای اهتمام و عمل باشد. خب مگر مردم چه می خواستند؟

بیانات رهبری در ۱۴ خرداد می توانست و می تواند روزنه امیدی به آینده بگشاید، بیاناتی که موید سیاست درست جذب حد اکثری و دفع حد اقلی است. همین ها اگر به درستی مورد اهتمام عملی قرار گیرد بسیاری از مسائل و مشکلات حل خواهد شد.

انتخابات پیش رو متعلق به کل جامعه است، نه در اختیار یک جناح و سلیقه، و شرط برگزاری درست آن این است که همگان با اطمینان خاطر بتوانند در آن حضور یابند و برای این کار باید شرایط لازم فراهم شود.

همه ما مسئولیم تا برخیزیم و اجازه ندهیم اصلاح طلبان با خیانت خود جنبش مردمی را به قتل برسانند

2011-06-24T00:29:00.000-07:00

اگر تا دیروز از «ظن و گمان» توطئه مینوشتم و دعا میکردم که اشتباه از من باشد، امروز اما دیگر برای دوست و دشمن واضح شده که اصلاح طلبان قصد مصالحه دارند و هوای این در سرشان است که نه فقط روحشان را، بلکه به همراه آن مردم و کشورمان را هم در ازای چند سال عمر سیاسی به شیطان زمان بفروشند. امروز دویچه وله مینویسد «می‌خواهند از اصلاح‌طلبان برای گرم کردن تنور انتخابات استفاده کنند»، و رادیو فردا از «تلاش اصول طلبان برای حضور اصلاح طلبان معتدل در انتخابات» خبر میدهد.

دوستان، حقیقت آن است که همانطور که الاهه بقراط نوشته است اصلاح طلبان قصد و درکشان از «اصلاح» نه به عنوان یک استراتژی به سوی دموکراسی، و نه به شکلی عقلی و منطقی برای محو دیکتاتوری دینی است، بلکه اصلاح طلبی آنان خود ریشه گرفته از برخوردی «ایمانی» است، و ریشه گرفته از پایبندی آنها به برخی اصول ایدئولوژیک، و عملا در تضاد عمیق با واقعیت از یک طرف، و با منافع مردم ایران از سوی دیگر.

دوستان، اصلاح طلبان را تفکر ایدئولوژیکشان است که به راهی که میروند کشانده است، نه دلسوزی واقعگرایانه آنان به حال مردم ایران، و نه سرسپردگی آنان به اهدافی همچون دموکراسی و آزادی. شاید در حرف یا بعضا حتی در عمل برخی از اصلاح طلبان الزاما خود را مقابل دموکراسی یا آزادی های اجتماعی قرار ندهند، اما آنها هرگز حاضر به گذشتن از «اصول» دینی و مذهبی خود برای رسیدن به دموکراسی یا آزادی نیز نخواهند بود، حال آنکه ساده ترین تحلیل ها به سرعت نشان خواهد داد که دموکراسی و آزادی اجتماعی و فردی در جامعه در حضور حکومت دین مدار هرگز امکان پذیر نخواهد بود.

دوستان، واقعیت این است که همینجا بارها تاکید شده (اینجا، اینجا، اینجا، و...)، و همین امروز بابک داد هم با همین صراحت آن را نوشته است:‌ «هرگونه حضور اصلاح طلبان در انتخابات آينده، نه عقلاني است، نه اخلاقي و نه انساني. و عملي غيرقابل بخشش و خيانتي بزرگ است.»

دوستان! امروز این بر عهده من و شماست، تک تک ما وظیفه داریم تا با قلم و زبان خود جلوی این اتفاق را بگیریم و اجازه ندهیم اصلاح طلبان این حرکت عظیم ملی را به سقوط نهائی بکشند و رهائی از چنگ حکومت مذهبی را سالها به عقب بیاندازند. بایستی با تمام توانمان جلوی به واقعیت پیوستن این خیانت بزرگ را بگیریم.

نزدیک شدن نگران کننده ایران به از هم پاشی اجتماعی نتیجه مستقیم روش حکومت در جمهوری اسلامی است

2011-06-18T19:18:00.001-07:00

در طی همین یکی دو هفته گذشته نمونه های بیسابقه ای از تجاوزهای گروهی به زنان از طریق حمله به خانه های آنان آنهم در شهرستانهای ایران از سوی مسئولان و در رسانه های رسمی منتشر شده اند. اگرچه اینها طبعا فقط مشتی کوچک از خروار دهشتناکی هستند که در جامعه مان در حال اتفاق افتادن است، اما همین نیز کافی است تا ورود کشورمان به مرحله تازه ای از فروپاشی اجتماعی را به ما یادآوری کند و هر وجدان بیدار و دلسوزی را به وحشت بیاندازد.

اگرچه برقرار کردن نظم در جامعه از کارهای اصلی هر حکومت است، اما دو جنبه در تعیین پی آمد ها و شکل تاثیر این کار اهمیت اساسی دارند: یکی اینکه محور آن نظم چیست، و دیگر آنکه آن حکومت برای برقراری آن نظم از چه روشها و وسایلی استفاده میکند.

محور نظم در حکومت جمهوری اسلامی روشن و واضح شده است: خواستها و تمایلات فردی به نام ولی فقیه. اگرچه جمهوری اسلامی از آغاز به نام «اسلام» پایه ریزی شده و منطقا محور نظم در آن نیز بایستی یک خوانش پایه یا «استاندارد» از اسلام به عنوان یک سیستم ایدئولوژیک باشد (امری که قانون اساسی حال حاضر قرار است تبلور آن باشد)، اما در عمل چنین نبوده بلکه همیشه و همه جا با «فصل الخطاب» بودن ولی فقیه به جای فصل الخطاب بودن قانون، محور نظم در کشور به وضوح تمام نه «اسلام» یا قانون اساسی، بلکه خواستهای فردی خمینی و سپس خواستهای فردی خامنه ای بوده اند.

یکی از خصایص سیستمی که بر محور فرد و نه «قانون» منظم شده باشد این است که تقدس و ولایت «قانون» در اصلی ترین نقطه تبلور آن تقدس، یعنی بالاترین نقطه قدرت در جامعه، نفی میگردد (چیرگی واضح خواستهای ولی فقیه بر قانون). چنین وضعیتی موجب میگردد که در لایه های پائینتر قدرت نیز قانون از قدرت و استحکام «معنوی» و نمادین کافی برخوردار نخواهد بود که ماموران ایجاد نظم با تکیه بر آن تقدس و قدرت و بالنتیجه در حیطه آن عمل کنند، و به همین دلیل برخوردهای بین آن ماموران و مردمی که به «نظم» فراخوانده میشوند نمیتواند در چارچوب قالب پیشبینی شده و مشروعیت یافته توسط «قانون» کامل شود (چون آن چارچوب قدرت و استحکام انتزاعی لازمه را ندارد)، و در نتیجه حتی ماموری که علاقه به چنین کاری نداشته باشد نیز عملا مجبورخواهد بود که برخوردهای روزمره خود را نه برپایه مشروعیتی انتزاعی، بلکه بر پایه «زور» و قدرت متجسم در حال بنا کنند، یعنی زور و قدرتی که در لزوم استفاده نمادین یا حتی عملی از نشانه های ابتدائی «زور» از قبیل هیبت، شکل پوشش، صداو لحن گفتار، نوع رفتار، اسلحه، و نهایتا عمل، یا همان ضرب شصت، متجلی میگردد.

و البته بحث فوق ارتباط مستقیمی پیدا میکند با نکته دومی که اشاره شد، یعنی روشهای برقرار کردن نظم. به عبارت دیگر، با تثبیت شدن فرد محور بودن سیستم جمهوری اسلامی و در طی پروسه ای که بالاتر اشاره شد، جمهوری اسلامی آرام آرام خود را در موقعیتی یافته است که «تنها» انتخابی که در مورد روش برقراری نظم پیش رو دارد روش «جبری» یا انتظامات زوری است، که البته این امر در سالهای اخیر بسیار چشمگیر شده اند، چه در زمینه هائی مثل رودرروئی و «زور آزمائی» و «ضرب شصت نشان دادن» دولت به الوات از طریق کشتی گرفتن با آنها یا حمله دسته جمعی به آنها و یا نشان دادن برتری خود بر اراذل و اوباش با آویزان کردن آفتابه بر گردن آنها، که عکسهای فراوانی از آن نیز از طریق خود مطبوعات دولتی در سطح جامعه منتشر گردید، و چه در زمینه برخوردهای مختلف فیزیکی با مخالفان در زندانها که منجر به قتل دهها نفر به روشهای مستقیم و غیر مستقیم گردیده است.

و این را نیز نباید از خاطر دور داشت که اگرچه امروز جمهوری اسلامی اکنون به مرحله ای از مسیر خود رسیده است که عملا قادر به انتخاب و استفاده از هیچ روش دیگری به جز زور نیست، اما واقعیت این است که حتی روزهائی که انتخابهای بسیار زیادی در مقابل جمهوری اسلامی بود نیز طبیعت و «شخصیت» وی موجب شد تا از همان روزهای اول حیات خود برقراری نظم را از طریق «زور» مستقیم ترجیح دهد و برگزیند.

اما با همه بار منفی و غیر انسانی که موجودیت این نوع حکومت به وضوح بر مردم تحمیل میکند، یک جنبه مخرب تر آن کمتر مورد توجه قرار گرفته است، و آن تاثیر مسموم و ویرانگری است که استمرار چنین حکومتی در طی زمان بر اساس و شالوده ساختار اجتماعی وارد میکند، و شاید هیچ موقع بیشتر از امروز که میوه های این درخت زهر آگین دارند یکی یکی میرسند و بر زمین میافتند این مسئله با چنین وضوحی دیده نشده باشد که چگونه جامعه ما به یمن سیاستها و شخصیت جمهوری اسلامی اکنون در حال ورود به مرحله فروریختن از درون است، و چگونه ساختارهای اخلاقی و «انسانی» جامعه ایران یکی پس از دیگری دارند از هم میپاشند.

و دوستان، اگر کل بحث من تا این نقطه برایتان تنها سردرد آورده است، از همه آن بگذرید و فقط این یک سئوال را جدی بگیرید مثلا، که در جامعه ای که ماموران رسمی آن برای ابراز و نشان دادن قدرت و در جهت برقراری نظم دلخواه خود نه تنها حریم های گوناگون مردم را به طور مکرر و با زور مورد تجاوز قرار میدهند، بلکه از «تجاوز جنسی» نیز به عنوان یک حربه رسمی استفاده میکنند، آیا میتوان شایع شدن حمله به افراد و تجاوز به حریم مالی، جسمی و جنسی دیگران در متن جامعه را پدیده ای غیر قابل انتظار یا غیر قابل توضیح محسوب کرد؟

مسئله اتحاد ایرانیان از زاویه ای دیگر: ابعاد و تاثیرات «ترومای جمعی» در تاریخ معاصر ایران

2011-06-15T16:45:00.001-07:00

مدتی پیش، تقریبا یک سال پیش، تصمیم گرفتم در یک سلسله مطلب های کوتاه اما مرتبط به موضوع، یا بهتر بگویم، به مبحث خاصی بپردازم که معتقدم ما به عنوان یک ملت با آن دست به گریبان هستیم و بخصوص در رابطه با آمال و آرزوهائی که این چند ساله اخیر به نحو فعال تعقیب کرده ایم اهمیت خاصی پیدا میکند. این مبحث در اصل مرتبط با موضوعات «هویت» و «فردیت» است، اگرچه در عمل چهره ها و ابعاد مختلفی پیدا میکند.

اجازه بدهید به عنوان نقطه شروع به احساس یا تجربه ای اشاره کنم که یکی از دوستان در کامنتی (اینجا) تحت عنوان همکاری، اعتماد، احترام و مهربانی به یکدیگر در میان مردم از آن نام برده بود و تعجب خودش را از این پدیده «غیر قابل توضیح» مطرح‌ کرده بود که در اوج جنبش سبز این احساسات و روابط نزدیک بین مردم ناگهان و به سرعت ایجاد شده بود، احساسات و روابطی که در تضاد است با تجربه مشهور و شناخته شده ایرانیان در چند دهه اخیر، یعنی عدم اعتماد به یکدیگر، عدم احترام به یکدیگر، عدم توان گرد هم آمدن، و گریز از همبستگی و اتحاد با یکدیگر.

بیائید کمی به عقب برگردیم و داستان را از سال ۵۷ شروع کنیم که اتفاقی بسیار مشابه با آنچه دوستمان توصیف کرده است، اما در ابعاد بسیار بزرگتر و در طول زمان بیشتری به وقوع پیوسته بود، یعنی یک تجربه عمیق و عمومی از همگونی، نزدیکی، و اعتماد عمیق و تقریبا کامل به یکدیگر که مردمی که در فرایند انقلاب حاضر بودند با قدرت تمام تجربه کردند. به عقیده من تجربه فوق، که متاسفانه کمتر دیده ام مورد توجه نزدیک و علمی قرار گرفته باشد، جنبه های مختلف و بسیار پر اهمیتی دارد که نه تنها برای فهمیدن ابعاد انقلابی که سی سال پیش به وقوع پیوست، بلکه همچنین برای درک بسیاری از خصایص اجتماعی و سیاسی مردم ایران طی دهه های گذشته تا حال حاضر نیز دارای اهمیت بسیار است.

دو پدیده اجتماعی-روانی کاملا مرتبط که در روزهای انقلاب ۵۷ پدیدار شدند را میتوان در واقع دو روی این سکه شناخت، یکی همان که پیش تر هم تحت عنوان «ذوب شدگی» کمی در مورد آن نوشته بودم (اینجا و اینجا)، و دیگری همین پدیده ای که بالاتر اشاره شد، یعنی احساس اعتماد، نزدیکی، و دوستی و حتی «شباهت» بسیار به یکدیگر، و شکسته شدن مرزهای «خود» و «دیگری» در جامعه از لحاظات مختلف. پدیده اول، یا همان تجربه ذوب شدگی و گم شدن فرد در یک ذهنیت مبهم جمعی، عموما در رابطه با ایدئولوژی خاص (اینجا اسلام) و یا فرد خاص (اینجا خمینی) صورت میگیرد؛ و پدیده دوم، یعنی حس اعتماد و همگونی عمیق و غیر معمول اجتماعی، تنها در مقاطعی بسیار استثنائی از تاریخ جوامع و آنهم به شکلی گذرا شکل میگیرد(یکی از بهترین تعابیر و تئوری ها در مورد این حالت استثنائی توسط ویکتور ترنر، آنتروپولوژیست مشهور، تحت عنوان کامیونیتاس - communitas ارائه شده است).

و البته هرکس با انقلاب ۵۷ آشنائی کافی داشته باشد خوب میداند که هردوی این پدیده ها را شاهد بودیم. فرم اول، یعنی ذوب عمومی و گسترده در شخصیت کاریزماتیک خمینی، تنها آرام آرام و به مرور سالها از قوت و وسعت ابتدائی خود افتاد، در حالی پدیده دوم عمدتا منحصر به سال ۵۷ و بخشی از سال ۵۸ بود. این دو پدیده اما یک مشخصه مشترک دارند، و آن این است که به قول ما در روانکاوی، در هنگام بروز این پدیده ها «سیستم های دفاعی» افراد فروریخته میشوند و انسانها با سپردن اطمینان و اعتماد بعضا مطلق خودشان را در برابر فرد یا افراد خاصی که مورد آن اعتماد مطلق قرار گرفته اند «باز» و «بی دفاع» میکنند.

مثال ساده و شناخته شده ای از این پدیده شاید آنچه در فرهنگ و ادبیات و زندگی روزمره ما ایرانی ها به عنوان «عاشقی» شناخته میشود باشد، که در آن «عاشق» بودن فرد عاشق دقیقا از همین معلوم میشود که دیوارهای دفاعی خودش را در مقابل معشوق فرو میریزد و «خود»ش را در برابر «دیگری» بی دفاع میکند.

حال اجازه بدهید همین تمثیل عشق را ادامه بدهیم، و این را مجسم کنید که فردی که به عنوان «معشوق» انتخاب شده است کسی باشد که هیچ اهمیت خاصی برای سلامتی، احساسات، رنج و درد و یا بهروزی «عاشق» قائل نباشد، و آنچنان به دنبال هدف خاصی در زندگی خودش باشد که تمام منافع و احساسات و زندگی آن «عاشق» را در عمل فدا و «قربانی» تلاش خود در راه رسیدن به آن هدف خاص بکند.

گمان نمیکنم درک این مطلب نیاز به توضیح یا دانش تخصصی خاصی داشته باشد که فرد «عاشق» در وضعیت فوق علاوه بر متضرر شدن عاطفی و احتمالا مالی و مادی، لطمه، ضرر و «ضربه» (تروما - trauma) روحی/روانی بسیار عمیقی خواهد خورد که میتواند او را تا سر حد در هم شکستن و دچار شدن به انواع صدمات روحی ببرد، به این دلیل که او با «عشق» و در نتیجه با اعتماد کامل به «معشوق» دیوارها و دروازه های دفاعی وجودش را باز گذاشته بوده و هیچ راهی برای پیشگیری از ورود این ضربه به اعماق وجود و روان خود نداشته است.

خوب، حالا اجازه بدهید برگردیم به عالم واقعیت و اتفاقی که در طی انقلاب ۵۷ افتاد، که در آن مردم ایران (اکثریت مطلق مردم ایران) نقش آن «عاشق» را بازی کردند، و خمینی هم به عنوان «معشوق» ایفای نقش کرد، یعنی تجربه غیر معمولی که هرکس آن روزها را دیده باشد خوب میداند چه میگویم، پدیده ای آنچنان قوی و واضح که متفکر و تاریخدان فرانسوی، «میشل فوکو» نیز در سفر های خود به ایران آن روزها به خوبی متوجه آن شد و در باره اش نوشت (اینجا).

اما خمینی، این معشوقی که مورد اعتماد مطلق مردم قرار گرفت، متاسفانه دقیقا همان معشوقی از آب در آمد که در مثال بالا اشاره شد: معشوقی که نه تنها «هیچ احساسی» نداشت، بلکه هم و غم واقعیش نیز نه تنها منافع مردم نبود، بلکه حتی ربطی هم به آن نداشت و در بسیاری موارد با منافع مردم در تناقض مستقیم قرار میگرفت. این معشوق روان جمعی ایرانیان در واقع نه به دنبال بهبود زندگی مردم و سلامتی و پیشرفت و شادی و بهروزی آنان، بلکه به دنبال نیل به اهدافی کاملا شخصی و «اعتقادی» (اگرچه اشخاص «معتقد» کمتر حاضر به درک و یا قبول این نکته هستند، اما «اعتقاد» همیشه امری فردی است) به ایران بازگشته بود.

این امر، که هدف تمرکز، تلاش و توجه خمینی هرگز مردم و مسائل مختلف آنان نبود، به موازات منسجم تر شدن قدرت وی و کمتر شدن نیاز وی به پشتیبانی توده ها، رفته رفته واضح و واضح تر شد، و این تغییر را میتوان به وضوح در تغییر ادبیات وی دید، که از قولهای ابتدائی برای مجانی کردن آب و برق و یا آزادی های اجتماعی به پرخاش هائی همچون «ملت ما براي شكم قيام نكرده بود، ملت ما براي اين امور منحطّ قيام نكرده بود، ملت ما براي آنچه قیام كرده بود، شد. چطور مي‏گویید نشد؟»، و یا از شکایتهای ابتدائی در مورد تضعیف «ایران» توسط پهلوی ها به موضع گیری های ضد ایرانی و ضد ملیتی همچون «نهضت ما اسلامی است قبل از اینکه ایرانی باشد» منجر شد و البته بسیاری نمونه های دیگر، از جمله تغییرات تدریجی در موضع گیری وی در مورد دانشگاهها که در تصویر بالای صفحه میبینید، یا این نمونه ها.

به عبارت دیگر آنهمه عاشقان در دید این معشوق تنها وسیله هائی بودند برای استفاده در راه رسیدن به اهداف سیاسی و اعتقادی خود، تا جائی که وی نه تنها در راه رسیدن به آن اهداف با استفاده از «نیرنگ» و فریب از مردم برای ساقط کردن حکومت سلطنتی و برپا کردن سیستم مورد نظر خودش استفاده کرد («خدعه کردم!»)، بلکه پس از به قدرت رسیدن نیز همان مردم را هر گاه که لازم شد مستقیما در پای اهداف ایدئولوژیک خودش سر برید، و به روشی سیستماتیک از سلامت و رفاه مادی و مالی و روحی و روانی آنان به عنوان سرمایه در نبرد عقیدتی خود استفاده کرد.

این معشوق بی احساس و بی ترحم آنچنان شیفته «خود» و باورهای خود بود که در مسیر ارضای خواهشهای نفس خود (همان «عقایدش»)، نه تنها از استفاده بی حد و حصر از جان، مال و فرزندان عاشقان خود، مردم، هیچ ابائی نکرد (مثلادر جنگ ایران و عراق)، بلکه به زودی، زمانی که برخی از آن مردم به ضرب واقعیتهای زندگی از سحر «مذاب» بودن اولیه بیرون آمدند و اعلام کردند که بین اهداف ذهنی او و منافع و خواسته های طبیعی و مسلم آنان ناهمخوانی وجود دارد، وی بدون هیچ درنگی بر علیه خود آنان و جان و مال و فرزندان آنان نیز اعلام جنگ کرد.

بسیار خوب. قرارمان این بود که من بحثهایم را در یک سلسله مطالب کوتاه تر ارائه بدهم که بیشتر به مذاق سریع پسند امروزی جور در بیاید، و این که همین الانش هم طولانی شده. پس اجازه بدهیم این مطلب را همینجا متوقف کنم، با این جمع بندی ساده که اگر به دقت نگاه کنیم میبینیم که در جریان انقلاب ۵۷ و سالهای اول پس از آن یک اتفاق بسیار دردناک بر مردم ایران رفته است که از یک طرف تمام شواهد دال بر آن هستند که بایستی نتیجه ای عمیق و بسیار دردناک بر ذهن و روان جمعی ما برجا گذاشته باشد، اما از سوی دیگر میبینیم که آن اتفاق هنوز حتی در زبان و صحبت و ذهن خودآگاه ما جا و مکان خاصی پیدا نکرده است، یا به قول لاکانی ها هنوز قادر به سمبلیزه کردن آن نبوده ایم، و بحثهائی مثل این حرفهای من در واقع اولین قدمهای ما به سوی سمبلیزه کردن آن خاطره و ضربه (تروما) مخوف و ایجاد یک نوع «فاصله» بین تجربه زیستی آن اتفاق و تجربه ذهنی یا تجربه «شناختی» آن اتفاق است.

فعلا اجازه بدهید همینجا متوقف کنم بحث را، و نیز اجازه بدهید از شما دعوت کنم که در این بحث و روند به من کمک کنید، چه با اضافه کردن فکرها و نظرات خودتان، یا با تایید یا مخالفت ایده هائی که من اینجا عرض کرده ام، یا هرنوع فیدبک و عکس العمل دیگری که نسبت به حرفهای من دارید، از شما دعوت میکنم که به من بپیوندید، چون حقیقتا معتقدم این بحثی است که بایستی هرچه بیشتر و هرچه گسترده تر و هرچه عمیقتر به زمینه عمومی ما برسد تا آرام آرام راههای برون رفت خود از این دایره بسته سی سال گذشته را مهیا کنیم.

جنبشهای سیاسی ایران و مشکلی به نام بلوغ اجتماعی

2011-06-13T06:21:00.000-07:00

امروز سراغ وبلاگ که آمدم به این فکر بودم که به جلسه سئوال و جوابی که اخیرا با شرکت آقایان مجتبی واحدی و اردشیر امیر ارجمند انجام شده (اینجا) بپردازم، و احتمالا طبق روال اخیر خودم شروع به گلایه کنم که چرا بعضی اصلاح طلب ها (از جمله شورای هماهنگی و جناب امیر ارجمند) تلاش میکنند جلوی عوض شدن سیستم سیاسی ایران از جمهوری اسلامی را بگیرند. اما همان اول که مروری کردم بر جلسه فکرم عوض شد و به نظرم رسید شاید مفید تر باشد اگر راجع به این مسئله ای که تیتر کرده ام، یعنی بلوغ فردی/اجتماعی به عنوان یک معضل اساسی در راه موفقیت جنبش های سیاسی آزادی خواهی و رشد دموکراسی ایرانی بنویسم.

مدتی قبل از این نوشته بودم که چرا فکر میکنم بخش عمده ای از این مسئله پراکندگی و عدم همکاری و اتحاد بین گروههای مخالف جمهوری اسلامی و در نتیجه طولانی و مشکل شدن پیروزی های سیاسی ما متاثر است از ترومای جمعی و تاریخی که ناشی شد از خیانت شخص روح الله خمینی و نظام «جمهوری اسلامی» به امیدها و باورهای مردمی که در سال ۱۳۵۷ انقلاب را پیروز کردند و با اعتماد کامل سکان کشور را به دست او و همدستانش سپردند.

بدون شک معتقدم قضیه این تروما و تاثیرات سوء آن بر ایرانیان مسئله ای بسیار واقعی و بسیار مهم است که لازم است مورد تحقیق جدی و نزدیک قرار بگیرد، و چه بسا خود من اگر فرصتی دست بدهد به آن بپردازم.

اما یک واقعیت دیگری که این وسط وجود دارد و کار را برای موفقیت حرکتهای «آزادی» گرایانه یا دموکراتیک بسیار سخت میکند، مسئله بلوغ اجتماعی است (یا بهتر بگویم، عدم آن) که اگر عملا مشکل ترین مسئله اجتماعی ما نباشد، به هر حال با یکی از عمده ترین مسائل اجتماعی و فرهنگی ما، یعنی عدم رشد اجتماعی فردی، و بخصوص رشد نیمه کاره ماندهٔ‌ «فردیت» در مقابل و در ارتباط با مفهوم «جامعه»، ارتباطی تنگاتنگ دارد. اما منظورم چیست از این حرف. اینجا وارد جزئیات نخواهم شد، اما خلاصه اش: اشاره ام به این امر است که به نظر میرسد جامعه ما در حال گذار باشد از یک سیستم چند هزار ساله که در آن «فرد» تنها به عنوان جزئی از یک کل تعریف میشده است و یا خودش را تجربه میکرده است، به سیستم جدیدی که در آن فرد نه به عنوان جزئی از یک کل، بلکه به عنوان عضوی در یک جمع تعریف میشود و «وجود» خودش را نه «به واسطهٔ»، بلکه «در ارتباط با» و یا حتی «در تضاد با» جمع ادراک و تجربه میکند. در حالی که در مدل اول جزء بدون کل ناقص است، در مدل دوم آن جزء در غیاب آن کل هم کامل محسوب میشود، و بر عکس، آن کل است که در غیاب اجزایش ناقص محسوب میشود.

البته این گذآر و زایشی است که برای کشور ما در عمل بسیار دردناک و اهسته بوده است، به طوری که حکایتش گستره ای به طول تقریبی یکصد سال گذشته در پهنه تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران را میپوشاند. اما به هر حال، گذاری است جدی و حقیقی که سر انجام تکمیل خواهد شد، و اگر «دیر یا زود» هم داشته باشد، «سوخت و سوز» ندارد --مگر اینکه اصولا جامعه ای به نام «ایران» از هم پاشیده شود. همانطور که میبینید این حرفها هر کلمه و جمله اش در واقع نیازمند چندین صفحه تحقیق و بحث و کاوش است، اما به هر حال اینجا یک وبلاگ است و بیشتر از این مناسب نخواهد بود.

نکته این بود که اگرچه جامعه ما در حال چنین گذاری است، اما واقعیت این است که درست همانطور که اندیشه و درکی از «دموکراسی» به عنوان یک پدیده و تفکر سیاسی/اجتماعی در ایران هنوز نهادینه نشده است، اندیشه و تجربه فردیت بالغ به عنوان انسانی که مسئول رفتارهای خود و دارای ظرفیت قبول مسئولیت رفتارهای خود در قبال جامعه میباشد نیز در جامعه ما به آنچنان نهادینگی نرسیده است که بتواند نقشی تعیین کننده در شکل دهی به رفتارهای فردی و بخصوص رفتارهای فردی ما در رابطه با اجتماع ایفا کند. و یک حقیقت دیگر هم، که باز کردنش نیازمند بحث بسیار بیشتری است، این است که این دو مسئله (یعنی نایل شدن اجتماع به تفکر و مدل حقوقی «دموکراتیک» در صحنه سیاست، و به وجود آمدن ظرفیتی برای ایجاد و ابقای یک فضای باز برای اندیشه و گفتگو مبنی بر احترم متقابل به حقوق و حدود یکدیگر در عین احترام به قواعد بازی اجتماعی در صحنه جمعی)‌ در ارتباطی تنگاتنگ با یکدیگر، و در واقع جنبه های مختلف یک پروسه میباشند، یعنی همان که اینجا به عنوان پروسهٔ بلوغ اجتماعی یا تبلور «فردیت» مطرح كرده ام.

بگذریم، اجازه بدهید بیشتر از این ننویسم و در عوض بخشی از جلسه پرسش و پاسخی که عرض کردم را به شما نشان بدهم که مرا تحریک کرد بیایم اینها را بنویسم. صحنه ای که مشاهده میکنید آغاز بخش پرسش و پاسخ است، که علی افشاری از سه نفر که اسمشان را نوشته بوده اند که «سئوال دارند» دعوت میکند بیایند و به ترتیب سئوالهایشان را بپرسند. این جلسه ای است که خدا میداند چندین ده نفر در همان محل حاضرند، و صدها نفر هم به شکل «زنده» مشغول تماشای آن هستند. به عبارت دیگر این جلسه ای است با صدها (و البته هزاران، با توجه به طبیعت اینترنت) شرکت کننده که آمده اند وقت گذاشته اند تا به سئوال و جوابهای مهمی با این افراد مهم در این روزهای مهم گوش کنند.

اسم نمیبرم از کسی، اما خواهش میکنم خودتان ببینید و هنگام تماشا چند نکته را در ذهن داشته باشید. توجه کنید که این سه نفر اولی که دعوت میشوند که سئوالهای خودشان را مطرح کنند چه نوع رفتاری از خودشان نشان میدهند، و به این بیاندیشید که این چند دقیقه مشتی است از خروار، نمونه ای کوچک از مسائلی که جامعه ایرانی دائما با آن دست به گریبان است. همچنین فراموش نکید که اینها افرادی هستند که نه تنها آمده اند و شرکت کرده اند در این جلسه، بلکه خودشان اسم نوشته اند و نوبت گرفته اند برای دو دقیقه سئوال پرسیدن، به این معنی که قاعده بازی این جلسه را قبول کرده اند که بیایند دو دقیقه وقت بگیرند و سئوالشان را از جانب همه حضار (در واقع از جانب همه جامعه ایرانی) از این دو فرد بپرسند. و بالاخره این را هم به خاطر داشته باشید که اینها جزء نخبه گان جامعه ما محسوب میشوند.

نفر اول بعد از اینکه نامش خوانده میشود بلند میشود و به جای اینکه برود به جائی که میکروفون گذاشته اند همانجا که هست میایستد، و در مقابل آقای افشاری هم که از او خواهش میکند بیاید پشت پودیوم و میکروفون بایستد و حرفش را بزند مقاومت میکند و میگوید از همین جا که هستم میتوانم حرفم را بزنم. و بعد بالاخره ایشان با اصرار علی افشاری راضی میشود که برود و جلوی میکروفون بایستد و سئوالش را بپرسد.

نفر دوم، به جای اینکه از زمانی که به او داده شده است کوچکترین استفاده سازنده ای بکند، شروع میکند به اعتراض، که «من میخواهم سئوال بکنم که به چه دلیلی من فقط باید سئوال بکنم، چرا نباید اظهار نظر بکنم؟»!! افشاری که مشخص است میخواهد به ایشان احترام بگذارد میگوید، «خوب حالا دو دقیقه را شما میتوانید اظهار نظرتون رو بفرمائید، ایرادی نداره.» بقیه بحث را اینجا نمینویسم چون طولانی میشود، اما خودتان ببینید که چقدر مضحک است و چقدر بدون احساس هیچ مسئولیتی وقت جلسه را با بحث پوچ به هدر میدهد این دوستمان، که تازه یک چهره شناخته شده هم هستند، و نهایتا هم پس از اتلاف اینهمه وقت بدون اینک سئوال یا به قول خودش «اظهار نظری» بکند، ایشان «قهر» میکند و میکروفون را رها میکند و میرود.

نفر سوم حرفش را بعد از سلام اینطور شروع میکند: «آقای افشاری منو سورپرایز کردند واقعا، من وقتی اسممو نوشتم انتظار نداشتم بخونند چون قبلا از این اتفاقا برای ما زیاد میافتاد، لجبازیای دوران بچه گیمون رو زیاد اینجا با هم دنبال میکردیم. ولی خوب ممنون آقای افشاری...» بقیه سئوالشون رو هم اتفاقا توصیه میکنم گوش کنید، و بخصوص دقت کنید که چه طنزی نهفته که همین دوست، پس از آغازی چنین کودکانه که نشان روشنی است از عدم توان ایشان در درک و اجرای رفتار مناسب جلسه ای عمومی با این اهمیت فرای مطالبات و مسائل فردی خودش ، آنوقت همین فرد شکایت از این میکنند که اصلاح طلب ها «تمامیت خواه» هستند. عرض کردم حتما گوش کنید، چون میخواستم بگویم حتما به پاسخ بسیار خوب آقای واحدی به ایشان هم توجه کنید که دقیقا انگشت خودشان را روی همین موضوع عدم بلوغ فردی در رابطه با اجتماع به عنوان یک مانع در راه پیشرفت یا بلوغ جمعی و سیاسی در کشور ما میگذارند، نکته ای که جا دارد همه مان بسیار بیشتر به آن فکر و اندیشه کنیم...

این صحنه آن سه سئوال اول است که عرض شد، و نیز پاسخ اول از آقای واحدی:

زبان حال خاتمی: شاید اصلاح طلبها به دلیل معذورات سیاسی از حقوق مردم کوتاه بیایند، اما مردم نباید از حقوق خودشان کوتاه بیایند

2011-06-11T11:10:00.001-07:00

سید محمد خاتمی، که به خاطر اظهارات چندی پیش خود در مورد مصالحه با ولایت فقیه برای سرکار ماندن اصلاح طلبان مورد انتقاد و حملات بسیاری از طرف مردم قرار گرفته بود، در طی سخنان جدیدی ابعاد تازه ای از مسئله را مورد نظر قرار داده است.

آقای خاتمی در تازه ترین سخنرانی خود که امروز در وبسایت رسمی «موسسه باران» منتشر گردیده است تاکید کرده است «مگر می شود از حقوق مردم کوتاه آمد و اگر هم کسی کوتاه بیاید، خود مردم کوتاه نخواهند آمد.»

در گفتگوی کوتاهی با یکی از مفسرین سیاسی کالچراللاجیک نظر ایشان در مورد این جمله آقای خاتمی را پرسیده ایم، که در زیر پاسخ ایشان را بدون کم و کاستی برای شما نقل میکنیم.

مفسر سیاسی فوق گفت،

ببینید، وقتی آقای خاتمی آن حرفهای قبلی شان مبنی بر مصالحه با حکومت را زد، خوب طبیعتا این را هم خودشان و هم تمام مردم میدانند که برای مصالحه کردن با رژیمی که تمام مشروعیت خودش را در چشم مردم از دست داده، یا به عبارت دیگر تاریخ مصرف سیاسی آن تمام شده است، تنها یک راه وجود دارد، و آن نفی کامل مطالبات و خواستهای واضح آن مردم است. یعنی ببینید، در مسیر تاریخ به هر حال رژیمهای بسیاری به همین جائی رسیده اند که جمهوری اسلامی امروز رسیده است، و آن جائی است که دو راه بیشتر در مقابل او و مردم تحت سلطه آن نیست: یا آن رژیم بدون مشروعیت و تنها با استفاده از «زور» به حکومت ادامه میدهد، یا قبول میکند که برود و مردم این فضا را داشته باشند که آن نوع سیستم یا حکومتی که خواهانش هستند را بر سر کار بیاورند.

پس یک واقعیت مهم در مورد وضعیت رژیم هائی که به چنین مرحله ای رسیده باشند این است که مسئله در واقع از لحاظ تاریخی و سیاسی بسیار ساده میشود، به طوری که همانطور که عرض شد، مطالبات و بقای آن رژیم در تقابل و تضاد مستقیم با آن مردم قرار میگیرد، و راه سومی هم وجود ندارد، به طوری که باقی ماندن آن رژیم به طور خود به خود مفهومش از میان رفتن حقوق آن مردم است، و بالعکس، رسیدن مردم به حقوقشان مفهومش به طور اتوماتیک فنا و به پایان رسیدن زندگی آن رژیم خواهد بود.

خوب وقتی رژیمی به این مرحله برسد، طبیعتا فرد یا گروهی که بیاید و بگوید «اجازه بدهید این رژیم را به مشروعیت بشناسیم و سعی کنیم در چارچوب قوانین و مطالبات پایهٔ آن رژیم به فعالیت سیاسی ادامه بدهیم» آن فرد یا گروه به وضوح حرفش این است که بیائید مطالبات و حقوق مردم را نادیده بگیریم و به رژیم بپیوندیم و به بقای همین رژیم در تقابل با حقوق و مطالبات مردم ادامه بدهیم.

گمان نمیکنم نیازی به توضیح باشد که آقای خاتمی و آن گروه از اصلاح طلبان که در حرکت اخیر ایشان برای مصالحه و فراهم آوردن مقدمات شرکت در انتخابات مجلس آینده دور ایشان گرد آمده اند دقیقا دارند همین کاری که عرض شد را انجام میدهند، به این ترتیب که میگویند «ما جمهوری اسلامی را به مشروعیت میشناسیم و سعی خواهیم کرد در چارچوب قوانین و مطالبات اصلی جمهوری اسلامی، از جمله قوانین مربوط ولایت فقیه و شورای نگهبان به فعالیت سیاسی ادامه بدهیم،» و البته اینها میگویند شکل فیلتر شورای نگهبان باید «اصلاح» بشود، یعنی طوری بشود که ما هم بتوانیم از آن بگذریم.

پس شما اگر به این بحث درست نگاه کنید میبینید که در واقع اصلاح طلبها امروز دقیقا در تقابل با مردم و در کنار جمهوری اسلامی ایستاده اند. از طرف دیگر اما چنین کاری با هویت سیاسی که اصلاح طلبها در ده پانزده سال گذشته برای خودشان ایجاد کرده اند طبعا تضاد بسیاری دارد، چون یکی از اصول آن هویت که آنها به کرات بر آن تاکید کرده اند این است که اصلاح طلبان نه به دنبال قدرت سیاسی، بلکه به دنبال حقوق و خواسته های مردم هستند.

بنا بر این متوجه میشوید که آقای خاتمی و دیگر اصلاح طلبانی که خواستار بقای جمهوری اسلامی هستند امروز در وضعیت بسیار مشکلی قرار گرفته اند، که از یک طرف در عمل آنها به دنبال ماندن در جمهوری اسلامی هستند، و از طرف دیگر این با گفتمان هویتی که برای خودشان ساخته اند تقابل کامل دارد، یعنی کمپ اصلاح طلبی امروز به یک تضاد مطلق درونی دچار شده است، که تجلی این تناقض را خیلی خوب میشود در حرفهای اخیر آقای خاتمی مشاهده کرد، که در واقع زبان حال ایشان این است که دارند میگویند: «ای مردم، ما اصلاح طلبها به دلیل معذورات سیاسی میخواهیم از حقوق شما بگذریم، اما شما به هیچ وجه نباید از حقوق خودتان کوتاه بیایید»! این البته اگرچه به دید من و شما یک نوع منطق غریب و عجیب است، اما در واقع از لحاظ روانشناسی یک مکانیسم شناخته شده است به نام «برون فکنی»، به این صورت که فرد یا گروهی از آن جهت که قدرت روحی و شخصیتی لازم برای حل کردن تناقضات درونی خودش را ندارد، آن را روی دنیای بیرون منعکس میکند و به آن ترتیب مسئله ای که در واقع در درون خودش است را به جای اینکه در خود تشخیص بدهد، در دیگران میبیند.

مدیریت کالچراللاجیک ضمن پوزش به خاطر اینکه به دلایل امنیتی از ذکر نام مفسر فوق معذور میباشیم، از شما دعوت میکند تا نظرات خود در مورد تفاسیر ایشان را با خوانندگان سایت در میان بگذارید.

پ.ن.:‌
دوست عزیزی جائی تذکر داده اند در مورد «اشتباه املائی» در تیتر این مطلب، که گمان میکنم اشاره ایشان به استفاده ام از کلمه «معذورات» بوده باشد در عوض کلمه هائی که اغلب مقصود هستند، یعنی «محذورات» و یا صحیحترش، «محظورات». ضمن تشکر از آن دوست به نظرم رسید این توضیح را اینجا اضافه کنم که اشتباهی در میان نبود و «معذورات» دانسته استفاده شده، و دلیل آن این است که من اغلب با استفاده از غلطهای مصطلح مشکل خاصی ندارم، و حتی گاها اگر موجب ابهام در مفهوم نشوند آنها را به فرمهای درست نامصطلح ترجیح‌ میدهم. امیدوارم دوستان به فلکسیبیلیتی خودشان این را ببخشند.

جمهوری اسلامی در نژاد پرستی رکورد شکست: «طبق قانون، پیوند عضو ایرانی به فرد افغانی ممکن نیست»

2011-06-10T22:49:00.001-07:00

خبرگزاری Farce News یا همان فارس نیوز خودمان، امروز خبری منتشر کرده است با این تیتر: «پيوند عضو ايراني به افاغنه امكان‌پذير نيست»!

بله، تیتر برای من هم غریب بود، اما شوخی نیست، در زیر تیتر و متن از قول «احمد دردشتی»، که به قول همشهری های ما «خیر سرش» موسس انجمن خيريه حضرت ابوالفضل استان اصفهان هم هست اینطور آمده که «طبق قانون پيوند اعضاي هر ايراني به هموطن خود امكان‌پذير است و پيوند از يك ايراني به افاغنه انجام نمي‌شود،» و میگوید، «احمد دردشتي بعد از ظهر امروز در نشست خبري كه به مناسبت پيوند اعضاي از مرگ مغزي برگزار شده بود، اظهار داشت: در صورتي پيوند عضو از يك ايراني به افاغنه ممكن است كه هيچ ايراني به آن عضو احتياجي نداشته باشد كه هنوز به چنين جايگاهي نرسيديم.»

من راستش زبانم قاصر هست از اینکه چیزی بگویم راجع به این، اینجا هم فقط میخواستم نوشته باشم که هم شما دوستان بشنوید و بدانید با چه نوع ذهن های مریض و چه نوع نژاد پرستی زشتی طرف هستیم، و هم فردای روزگار که یکی این وبلاگ را میخواند تا بداند این روزها ما ملت ایران با چه جانورهائی دست و پنجه نرم میکرده ایم یک نمونه روشنی از ذهنیت این حیوانات را داشته باشد.

همین. حرف دیگری ندارم، فقط دعا میکنم که بیچاره افغان ها در ایران نیازمند پیوند عضو نشوند که طبق قانون اسلامی پیوند عضو ایرانی به فرد افغانی ممکن نیست...

فیلم مستند «الماس فریب» در مورد سردار مدحی، و چند تذکر به دوستان

2011-06-08T13:12:00.000-07:00

امروز، چهارشنبه ۱۸ خرداد، شبکه اول سیمای جمهوری اسلامی فیلم مستندی پخش کرد با عنوان «الماس فریب» که در آن به جزئیات داستان یک اسب تروای رژیم جمهوری اسلامی مشهور به «سردار محمد رضا مدحی» پرداخته شده است که با نفوذ امنیتی به درون رده های شناخته شده اپوزیسیون جمهوری اسلامی و نیز به درون سازمانهای دولتی غربی که طبعا در پی استفاده از نیروی اپوزیسیون به نفع سیاستهای خود میباشند، مدتی را به عنوان یک «از رژیم برگشته» در میان نیروهای مخالف جمهوری اسلامی به سر برد و سپس به ایران بازگشت. این فیلم را میتوانید در پائین همین صفحه مشاهده کنید.

البته در همان سال قبل که سال اوج نفوذ و قدرت جناب مدحی بود افرادی از جمله خود من احساس خطر کردیم و زیاد سعی کردیم دوستان را هم هشدار بدهیم (این لینک بالاترین را ببینید مثلا، یا اینجا را)، اما خوب به جائی نرسید حرف ما و در موج احساسات و هیجانات دوستان گم شد. حالا هم به قصد سرزنش کسی نیست که مینویسم، اما فکر میکنم مروری بر آن قضیه در کنار این فیلم برای جنبش مردمی لازم باشد، چون فکر میکنم میتوانیم درسهای مفید و باارزشی از آن جریان بگیریم.

از آنجا که این حکایت به اندازه کافی شناخته شده است نیازی به شرح مفصل اینجا نمیبینم، اما اجازه بدهید یکی دو نکته را سریع عرض کنم: اول اینکه نیازی نیست که اجازه بدهیم این حکایت ضربه و لطمه ای بیشتر از آنچه سال گذشته انجام داد به ما وارد کند. به عبارت دیگر، در حال حاضر این تنها یک داستان است از ضربه ای که رژیم موفق شد سال گذشته با استفاده از این عنصر نفوذی به ما وارد آورد. اما اگر اجازه بدهیم این مستند نیز ضربه مجددی وارد آورد، آنوقت به رژیم اجازه داده ایم دو گنجشک را با یک سنگ بکشد. پس میخواهم عاجزانه از همه دوستانی که این چند خط را میخوانند تقاضا کنم که بیائید این داستان را به جای اینکه به حربه ای برای رژیم تبدیل کنیم، به کلاس درس و حکایت پند آموزی برای خودمان تبدیل کنیم.

مثلا دیدم چند نفر همین امروز با شنیدن این خبر شروع کرده اند به توهین به برخی افراد دانشمند و خوب مردمی، از جمله آقای نوریزاده (مثلا اینجا یا اینجا). دوستان! نیازی به کوبیدن و یا سلب اعتماد کردن و یا خدای نکرده توهین و اعتراض به دوست خوب ما آقای نوریزاده نیست. اگر ایشان فریب خوردند، مثل تمام ما دلیلش صداقت و سادگی ایشان است، و آن چیزی نیست که ایشان را فرد بدی کند. بیائید اینبار هوشمند باشیم و اجازه ندهیم رژیم با استفاده از این داستان سعی کند در میان صفوف مان شکاف ایجاد کند و ما را به جان همدیگر بیاندازد. امثال آقای نوریزاده ممکن است سیاستمداران یا پارانوئید های خوبی نباشند، اما ایشان بسیار دانا، پر مطالعه و پر آگاهی و دلسوز و خیر خواه جامعه هستند، و ما این روزها به این نوع آگاهی ها و تجارب و دلسوزی ها نیاز داریم. به هر حال هرکسی نقاط ضعفی دارد و نقاط قوتی، نه دوستانمان را سیاه و سفید ببینیم و نه دشمنانمان را. هرکس اشتباهی کرد را نبایستی به همین سادگی از خودمان برانیم، چون در آنصورت به زودی هیچکس دور و برمان نخواهد ماند.

و نکته دیگری که میخواستم اشاره کنم این بود که دیدم برخی دوستان فریاد زده اند که ما میخواهیم اتحادمان را در پیش از تظاهرات ۲۲ خرداد حفظ کنیم، پس بیائید این داستان را «بایکوت خبری» کنیم (مثلا اینجا، یا اینجا) . خدمت این دسته از دوستان و کسانی که ممکن است این منطق را قابل پذیرش بدانند عرض میکنم که این منطق خوبی نیست بلکه منطقی است که برپایه فرار، انکار و هراس از واقعیت بنا شده است، و این گونه منطق ها همیشه در آخر کار به ضرر مردم تمام میشوند (نمونه هایش در تاریخ سی ساله خودمان بسیارند!). پس دوستان، سریع میگویم، بیائید منطقمان را بر انکار و بستن چشم یا گوشمان بر حقیقت بنا نکنیم، بلکه بر عکس آن را بر بنای دیدن و شنیدن و باز کردن گوشها و چشمهای خودمان و دیگران بنا کنیم. به خاطر داشته باشید که وقتی میر حسین و دیگران میگویند «آگاهی» این معنایش بایکوت خبری وقایعی مثل این نیست، بلکه برعکس معنایش باز کردن، تحلیل کردن، کاویدن و شناخت پیدا کردن بر اساس این نوع وقایع و اشتباهات خودمان است.

زیاده حرف نزنم، فیلم جمهوری اسلامی اینجاست:

پ.ن.:
خبری در فضای مجازی میچرخد راجع به این که کیهان پس از پخش این فیلم متنی راجع به این قصه نوشته (اینجا) و در آن از مدحی به عنوان «يك عضو دستگير شده ضدانقلاب» یاد کرده است. طبعا با جمهوری اسلامی آشناتر از آن هستیم که فکر کنیم پیدا کردن «واقعیت» آنهم در یک قضیه امنیتی مثل این امری ممکن است، اما دوستی که سئوال کرده بود در مورد اینکه چه تعبیری بایستی داشت از این وضعیت کیهان (و ظاهرا ایرنا)، به ایشان پاسخی دادم که فکر میکنم بد نباشد اینجا هم تکرار کنم. پاسخ من به آن دوست عزیز این بود برداشت من از این وضع این است که این یک نوع «بازی» امنیتی است که با آن میخواهند به خیال خودشان در بین مخالفان رژیم ایجاد سردرگمی بکنند (این تکنیک ساده خیلی معمول است در جنگهای روانی). عقیده و برخورد شخصی من مبتنی بر این است که سردار مدحی در هر حال یک مهره سوخته است و ما نباید خودمان را درگیر این بازی ها بکنیم چون باعث تلف کردن انرژی مان خواهد شد. بهترین روش این است که ایشان را همان که هستند ببینیم، یعنی یک اسب تروا که با موفقیت ماموریتی را انجام داده و حالا هم سوخته و تمام شده رفته. چیزی که برای ما مانده این حکایت است و درسهائی که میتوانیم از آن بگیریم، پس توصیه من این است که تمرکزمان را روی همان جمع کنیم.

جمهوری اسلامی در سه سال اول عمرش حدود هشتاد و هشت برابر حکومت پهلوی آدم کشت

2011-06-07T17:54:00.000-07:00

یکی از جمله های معروف خمینی وقتی انقلاب پیروز شد و مردم او را به سلطنت گماشتند این بود که رژیم پهلوی «دانشگاه های ما را ویران و قبرستانهای ما را آباد کرد.»

تعداد رسمی اعدامهای جمهوری اسلامی در سه سال اول عمرش پنج هزار و چهارصد و چهل و هفت نفر اعلام شده بود (اینجا). اما مسئولان سازمان ملل تعداد کشته شده ها تنها در چهار ماه اول انقلاب را نزدیک به دو هزار نفر اعلام کرده اند، و همانطور که در مصاحبه زیر با خانم «آدامز» سخنگوی «عفو بین الملل» در سال ۱۳۶۰ میبینید (کلیپ دوم)، گمانه های آنان در حدود سی هزار نفر در همان سه ساله اول بود. عکسی که در بالا میبینید را، از کلیپ اول گرفته ام، که صفحه ای از یک مجله را نشان میدهد که به گزارش گوینده شبکه ITN اسامی پانصد نفر که در همان یک هفته اعدام شده بودند را فهرست کرده است. تیتر آن میگوید، «رشد انقلاب، بسته به تداوم ریشه کنی ضد انقلاب.»

تعداد اعدام شده های حکومت پهلوی طی سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷، یعنی مدت پانزده سال بین ماجرای خمینی و پیروزی انقلاب ۵۷، و بخصوص طی سالهای اوج درگیری های مسلحانه گروههای چریکی اسلامی و چپ بر علیه رژیم پهلوی، یعنی دهه ۷۰ میلادی، طبق آمارگیری های گسترده و دقیق توسط افراد و محققین مختلف، بین سیصد و چهل تا سیصد و پنجاه نفر برآورد شده است (مثلا اینجا را ببینید یا اینجا را).

نتیجه گیری را به خودتان میسپارم.

فیفا از حذف تیم زنان ایران دفاع کرد: ایران لباسی که قبلا تایید شده بود را عوض کرده و ما روشن کرده بودیم که لباس جدید خطرناک و غیر قابل قبول است

2011-06-06T08:08:00.000-07:00

فدراسیون بین المللی فوتبال، «فیفا» در اطلاعیه ای اعلام کرده است که تصمیم مسئولان مسابقه در حذف تیم زنان ایران تصمیمی صحیح‌ بوده است.

«فیفا» علاوه بر آن تاکید کرده است که پیش از مسابقه این امر توسط مسئولان این فدراسیون به روشنی به مسئولان ایرانی اطلاع رسانی و تفهیم گردیده بوده است، چرا که لباس جدیدی که ایران امسال به تن بازیکنان خود کرده است با لباسی که قبلا برای مسابقات المپیک جوانان به تایید فیفا رسیده بود متفاوت است و از لحاظ استانداردهای ایمنی فیفا قابل پذیرش نیست. بنا بر این به مسئولان ایرانی تفهیم گردیده بود که شرکت تیم ایران با این لباسها پذیرفته نخواهد شد.

مسئولان جمهوری اسلامی اما با نادیده گرفت پیغام صریح فیفا به فرستادن تیم با لباسهای جدید اقدام کردند و موجب سرخوردگی و شرمندگی بین المللی فوتبالیست های ایرانی را فراهم آوردند.

این نقطه ها راخودتان به هم وصل کنید

2011-06-05T10:20:00.000-07:00

چه میبینید؟ من قطاری میبینم که دارد سیاست میبرد، و کنارش، در یک دشت بزرگ یک میز پینگ پونگ میبینم، یک شاخه گل رز، و یک رختخواب با صاحبش که رویشان نوشته «به فروش میرسد».

سید محمد خاتمی، ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۰:

«اگر به نظام و رهبری ظلم شده است به نفع آينده از آن چشم‌پوشی شود و ملت هم از ظلمی که بر او و فرزندانش رفته است، می‌گذرد.»
«اگر ظلمی شده است که شده است، همه بياييم عفو کنيم و به آينده نگاه کنيم.»
«برخی از رفتارها دارد نظام را تضعیف می کند و چهره انقلاب و اسلام را زشت جلوه می‌دهد، ما می‌گوييم اين جو مسموم درمان شود، هر منتقدی برانداز و عامل دشمن به حساب نيايد و اگر فضا تلطيف و تعديل شود بسياری از مسائل حل خواهد شد.»
«ما معتقديم اين نظام بايد بماند و البته که اصلاحات مداوم براساس موازين و معيارهای درست راه تداوم نظام و انقلاب هم هست و راه ديگری نيست. به هر حال اصلاح‌طلبان که به نظام و جمهوری اسلامی پایبندند و در متن نظام جمهوری اسلامی حرمت و کرامت انسان ایرانی را می‌طلبند، به ایران نیز عشق می‌ورزند و خدمت به ایران و ایرانی را افتخاری بزرگ می‌دانند و القاء تقابل میان اسلام و ایران را امری انحرافی می‌دانند.»
«عقلا ساز و کاری را برای انتخابات در نظر بگیرند تا در آن حرف و حدیث نباشد. خدا می‌داند اگر چنین شود آرامش و ثبات و پیشرفت از هر جهت تأمین خواهد شد.»

سید علی خامنه ای، ۱۴ خرداد ۱۳۹۰:

«امام ماها را توصيه مي‌كردند به اين كه مغرور نشويم، خودمان را بالاتر از مردم ندانيم، خودمان را بالاتر از انتقاد ندانيم، بى‌عيب ندانيم. همه‌ مسئولين طراز اول كشور اين را از امام شنيده بودند كه بايستى آماده باشيم؛ اگر چنانچه از ما عيب گرفتند، نگوئيم ما بالاتر از اينيم كه عيب داشته باشيم، بالاتر از اينيم كه به ما انتقادى وارد باشد. خود امام هم همين جور بود. ايشان، هم در نوشته‌هاى خود - بخصوص در اواخر عمر شريفش - هم در اظهارات خود، بارها گفت من در فلان قضيه اشتباه كردم. اقرار كرد به اين كه در فلان قضيه خطا كرده است؛ اين خيلى عظمت لازم دارد. روح يك انسانى بايد بزرگ باشد كه بتواند يك چنين حركتى را انجام دهد؛ خودش را منسوب كند به اشتباه و خطا. اين معنويت امام بود، اين اخلاق امام بود؛ اين يكى از ابعاد مهم درس امام به ماست.»
«اگر به نام انقلابی گری امنیت را از بخشی از مردم جامعه سلب کنیم، از خط امام منحرف شده ایم.»
«در کشور آرا و عقاید مختلفی وجود دارد، اگر عنوان مجرمانه ای بر یک حرکت یا حرفی منطبق شود، قابل تعقیب است و دستگاه های مسئول باید تعقیب کنند و می کنند. اما اگر عنوان مجرمانه ای در کار نباشد، در مورد کسی که قصد براندازی و خیانت ندارد و نمی خواهد دستور دشمن را در کشور اجرا کند، اما با سلیقه سیاسی ما مخالف است، نمی توانیم امنیت و عدالت را از او دریغ کنیم.»
«مبادا خیال کنید که تقوا این است که انسان، مخالف خود را زیر پا له کند.»
«اگر به نام عدالت خواهی و انقلابی گری به برادران خود و مردم مؤمن، به کسانی که از لحاظ فکری با ما مخالفند اما می دانیم که به اصل نظام و اسلام اعتقاد دارند اهانت کنیم و آنها را مورد ایذا و اذیت قرار دهیم، از خط امام منحرف شده ایم.»

پ.ن.:
امروز (June 6) کارتونی از مانا نیستانی در وبسایت «رادیو زمانه» منتشر شده که به نظرم خیلی مرتبط به این متن آمد و فکر کردم بد نباشد اینجا بگذارم تا شما هم ببینید:

سخنگوی کروبی در باره مزدوران خامنه ای:‌ «من در حرام لقمه گی آنها شکی ندارم، شاید باید در مورد حرام نطفه گی آنها هم صحبت کنیم»

2011-06-03T20:33:00.001-07:00

مجتبی واحدی، سخنگوی رسمی شیخ مهدی کروبی، به مناسبت داغهای دوگانهٔ خانواده سحابی پیغام تسلیتی ویدئویی منتشر کرده است که با دیدنش مشکل میشود به این فکر نکرد که چطور این واقعه تلخ مثل کاغذ تورنسل انسانهای شرافتمند را از بی شرافت ها جدا کرده است. مقایسه کنید این پیغام را با پیغام سید محمد خاتمی مثلا (و خواهش میکنم ننویسید برایم که خاتمی در ایران است و مجتبی واحدی خارج از ایران. این را همه مان میدانیم...)

ویدئوی پیام واحدی را در زیر میگذارم و توصیه میکنم گوش کنید. اینجا هم اجازه بدهید چند خطی از صحبتهای ایشان را ذکر کنم برای دوستانی که ممکن است وقت یا حوصله دیدن ویدئوی چند دقیقه ای را نداشته باشند:

[پس از تسلیت به خانواده سحابی و به ملت ایران] البته یک بشارت هم بدهم:‌ آنچیزی که از تجربیات تاریخی میفهمیم و آنچه از آموزه های دینی یاد گرفته ایم این است که این وضعیتی که برای این حکومت پیش آمده نشان دهنده اراده خداوند متعال برای سرنگونی این حکومت با رسوائی هرچه بیشتر است...
امروز در کشور ما در یک تشییع جنازه کنترل شده، محدود، بدون هیچگونه شعار بدون اینکه حتی آن چیزی که بر اساس نص صریح قرآن حق این خانواده بوده که وقتی کسی ظلمی بهش میشه طبق دستور قرآن حق داره با صدای بلند فریاد بزند و اعتراض کند. آنها از این حقشان هم استفاده نکردند، اما ناجوانمردانه توسط کسانی که من در حرام لقمه گی شان شک ندارم، شآید باید در مورد حرام نطفه گی آنها هم صحبت کنیم، یک زن را مظلومانه مورد ضرب و جرح قرار میدهند و میکشند...
ما در تاریخمان اینطور بوده که صاحب عزا هرکس بوده به ایشان احترام میگذاشته اند، حتی دشمانان آنها. امروز کسانی که خودشان را ولی مردم میدانند، که یکی از تعاریف ولی هم دوستی است، آنها اینطور خشونت میکنند. به نظر من اینها نشانه اراده خداوند است که این حکومت با رسوائی برود، نه فقط برود، و انشاالله خواهد رفت، و به زودی هم خواهد رفت. حکومتی که در تشییع جنازه دختر صاحب عزا را میکشد، در داخل زندان مسعود باستانی را در حضور مادرش کتک میزنند و دل مادر را میسوزانند، ما واقعا عقیده داریم که این آه ها بدون اثر نخواهد ماند و منجر به سرنگونی خواهد شد، اما من عرض میکنم، سرنگونی همراه با رسوائی.

اعلام اضطراب شدید باند خامنه ای از سخنرانی «زنده» احمدی نژاد در مراسم مرگ خمینی

2011-06-03T10:11:00.001-07:00

باند حزب الله متعلق به خامنه ای شدیدا مضطرب و نگران محتوای احتمالی سخنرانی احمدی نژاد در مراسم سالگرد مرگ خمینی شده اند و طی یک اقدام زنجیره ای گسترده تمام سایتهای متعلق به این دسته موظف به پخش یک متن خبری کوتاه برای اعلام این نگرانی و زمینه چینی برای مقابله با تبعات احتمالی آن گردیده اند. متن آن خبر به این شرح است:

برنامه فتنه‌گران و جريان انحرافي در مراسم ارتحال امام
فتنه گران و جريان انحرافي براي انجام چنين ترفندي سازماندهي كرده و قصد ايجاد التهاب و سوء استفاده سياسي از مراسم ارتحال امام را دارند. از جمله اين برنامه ها سر دادن شعار عليه نزديكان رئيس جمهوري و تحريك وي به پاسخگويي در اين باره مي باشد. فتنه گران و جريان انحرافي از امشب و در برنامه هاي ارتحال امام قصد دارند با توهين به برخي شخصيت ها و شعارهاي انحرافي آن را به گردن نيروهاي متدين و حزب اللهي انداخته و از اين طريق ادعاي مظلوم نمايي كنند. رئيس جمهوري امشب در حرم حضرت امام ايراد سخنراني مي كند.

متن فوق که امروز به صورت همزمان و «متحد الشکل» در بسیاری از سایتها (مثلا: فارس نیوز، جهان نیوز، رجانیوز، عماریون، مشرق نیوز، و بسیاری دیگر از سایتهای وابسته به این زنجیره) ظاهر شده است به وضوح پیشگوی بروز مسائلی در جریان سخنرانی احمدی نژاد، و نشان دهنده دلهره جدی که این گروه از محتوای سخنان احمدی نژاد دارند میباشد.

احتمال میرود مسئولان بسیج و سپاه با آوردن سیاهی لشکر و قدرت نمائی تلاش کاملی برای تظاهر به در دست داشتن کنترل اوضاع از طریق ایجاد تصویر یک فضای امنیتی در مقابله با هرگونه تحریکات توسط گروه احمدی نژاد/مشائی انجام بدهند.

البته واقعیت این است که اگر احمدی نژاد تصمیم بگیرد که با استفاده از این موقعیت ولایت فقیه را مستقیما به چالش بکشد و اگر چنان تقابلی به خیابانها کشیده شود وضعیت بسیار مغشوش تر و پیچیده تر از آن خواهد بود که مسئولان حکومتی قادر به کنترل آن باشند، چنان اغتشاشی به هیچوجه قابل مقایسه با تظاهرات آرام مردم در جریان جنبش سبز نخواهد بود.

راستی چرا کشورها و سازمانهای خارجی هم طلب رسیدگی به قتل شرم آور هاله سحابی را کرده اند اما از اصلاح طلبان صدائی به گوش نمیرسد؟

2011-06-02T20:17:00.001-07:00

نه قصد بحث دارم و نه تحلیل، بلکه فقط همین سئوال را میخواهم بپرسم، سئوالی که هر چه بیشتر به آن فکر میکنم فقط خشمم نسبت به اصلاح طلبان و خیانتهای مکرری که آنها به مردم ایران انجام داده اند و میدهند افزوده میشود. طبیعی است که پاسخ سریع و ساده این سئوال این است که اصلاح‌ طلبها تازه موفق شده اند به یک معامله نیم بند با خامنه ای نزدیک شوند، و میدانند اگر حرفی بزنند رژیم از آنها عصبانی خواهد شد، و چون نمیخواهند شانس معامله را از دست بدهند ترجیح داده اند سکوت کنند و مثل فیلمهای کمدی، دستشان را در جیبشان بگذارند، به آسمان نگاه کنند و سوت بزنند.

اما واقعا چطور میتوانند؟! چطور میتوانند خودشان را به ندیدن بزنند، در جائی که واقعه به حدی روشن و زشت بوده که حتی دولتهای خارجی مثل امریکا و انگلیس رسما و علنا خواستار رسیدگی به ابعاد قتل هاله سحابی شده اند، جائی که نه تنها سازمانها معتبر و معتمد بین المللی از قبیل گزارشگران بدون مرز در گزارشهای خود این مرگ را «قتل» خوانده اند، بلکه حتی سازمانی که خودش بارها به همدستی پنهان با جمهوری اسلامی متهم شده، یعنی «نایاک» هم اطلاعیه ای داده است و «قتل» هاله سحابی را محکوم کرده است، آنوقت یکی مثل خاتمی به همسر هاله نامه ای مینویسد و در آن نه تنها هیچ اشاره ای به قتل هاله نمیکند، بلکه حتی اندکی طعم و بوی سیاسی هم به آن نمیدهد و تنها میگوید، «درگذشت تاسف‌انگیز همسر وفادار و شکیبایتان سرکار خانم هاله سحابی مصیبت مضاعفی بود که تنها لطف حضرت حق می‌تواند تسلی‌بخش دل داغ‌دارتان باشد. ضمن عرض تسلیت به جنابعالی؛ فرزندان آن مرحومه و همه بستگان داغ‌دار از خداوند منان برای ایشان و پدر بزرگوارشان طلب آمرزش و پاداش نیک و برای بازماندگان معزز شکیبایی و تندرستی و اجر جزیل مسالت می‌کنم.»

همین امروز «بی بی سی» مصاحبه ای منتشر کرده بود با علی مزروعی، سخنگوی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، که گفته بود «مصالحه» با خامنه ای از راهکارهای اصلی مورد نظر اصلاح طلبهاست، و همین چندی پیش بود که علی شکوری راد، از اعضای شورای مرکزی جبهه مشارکت هم در مصاحبه ای به صراحت گفت، هدف اصلاح طلبان آن است که رفسنجانی را قانع کنند برود با خامنه ای صحبت کند و آنها را آشتی بدهد.

قرار بود زیاد ننویسم، اما مگر میشود؟ اصلاح طلبها در این قضیه دارند نقش آن شخصیتهای خیلی مریض و مضر و مخرب را بازی میکنند که در کارم با مسائل روانی خانواده ها مکرر دیده ام، شخصیتهائی که قدرت خشم و مقاومت را مکررا از فرد مورد آزار قرار گرفته (معمولا زنها یا بچه ها) میگیرند و آنچنان به برجا ماندن دینامیک مریض خانواده وابسته اند که حاضرند زجر کشیدن ها و بیمار شدن ها و حتی خود کشی های بچه ها و زنهای مظلوم را ببینند اما اجازه ندهند دایره بستهٔ آزار و سادیسم باز شود و چیزی عوض شود.

چکار باید کرد با اینها؟ یا بهتر بگویم، چکار میشود کرد با اینها؟ سئوال مهمی است و جوابهای خوبی هم دارد، اما بگذارید در فرصت دیگری به آن بپردازم.

پیچیده تر شدن ابعاد ماجرای پهلو گرفتن کشتی اسرائیلی در ایران:‌ کشتی در خدمت «موساد» بوده است!

2011-06-01T21:35:00.001-07:00

جریان پهلو گرفتن کشتی های اسرائیلی در بندرهای ایران و داد و ستد تجاری شرکت «اوفر» با جمهوری اسلامی که موجب قرار گرفتن این کمپانی عظیم اسرائیلی (متعلق به ثروتمند ترین خانواده اسرائیلی است) در لیست سیاه تحریمهای ایالات متحده گردیده است، در ایران با سکوت کامل مطبوعاتی و خبری روبرو شده است، و چه بسا بسیاری از ایرانیان حتی از آن باخبر نیز نشده باشند. اما در مطبوعات بین المللی، و بخصوص در خود اسرائیل این خبر به سرعت به یکی از خبرهای بسیار حساس و جنجالی تبدیل شد، و جالبتر اینکه با گذشت هر روز از این خبر، داستان ابعاد جدید و عمیقتری پیدا کرده است.

جدیدترین اتفاق جنجالی این حکایت دیروز (سه شنبه) اتفاق افتاد، وقتی جلسه کمیسیون اقتصادی مجلس اسرائیل که برای بررسی این پرونده به شکل عمومی و با نمایش زنده بر صفحه تلویزیون اسرائیل تشکیل شده بود، در حالی که هنوز چند دقیقه ای از آغاز جلسه نگذشته بود با رسیدن یادداشتی به دست رئیس جلسه، آقای «کارمل شاما-هاکوهن»، به نحو غیر منتظره و ناگهانی، و بدون ارائه هیچ توضیحی در مورد محتوای آن یادداشت، در مقابل چشمان متعجب تماشاگران اسرائیلی تعطیل شد.

متن زیر ترجمه آزاد از بخشهائی است از گزارشی که در همین مورد توسط رویترز منتشر شده. متن انگلیسی خبر رویترز را میتوانید اینجا ببینید.

توضیحاتی که آقای شاما-هاکوهن در مورد یادداشتی که به دستش رسیده و موجب تعطیلی جلسه کمیسیون شده بود ارائه کرد نه تنها از رمز آلود بودن مسئله نکاست، بلکه برعکس افکار عمومی را به شدت حساس تر کرد. وی گفت، «بگذارید فقط این را روشن کنم برایتان که این یادداشت از سوی یک شخصیت سیاسی نیست، و از سوی یک شخصیت اقتصادی نیز نیست، واقعیتش این است که جریان بسیار مرموز تر، پیچیده تر و حساس تر از آن چیزی است که در تجسم یک فرد عادی بگنجد.»

به عبارت دیگر شاما-هاکوهن این تلویح روشن را در اذهان به جا گذاشت که یادداشتی که جلسه را تعطیل کرد از سوی مسئولان نظامی و امنیتی اسرائیلی فرستاده شده بوده است.

دریا همیشه جبهه ای کلیدی برای اسرائیل بوده است. بر اساس ادعاهای رسمی و نیز اسناد و مدارک مربوط به جاسوسی، کشتی های تجاری اسرائیل گاهی در خدمت حمل و نقل و یا استتار ماموریت های جاسوسی به کار گرفته میشوند تا دسترسی دولت کوچک یهودی به مناطق تحت سیطره دشمنان را ممکن گرداندند.

به گفته «آمنون آبراموویچ»، تحلیلگر بخش خبری مهمترین کانال تلویزیونی اسرائیل، «شرکت اوفر در وضعیت سختی گیر کرده است، چون برای یک شرکت تجاری بزرگ کار ساده ای نیست که اعتراف کند که در خدمت شرکتهای جاسوسی کشورش به کار گرفته شده است.»

برخی از چهره های اپوزیسیون در طی هفته ای که از اعلام خبر تحریم شرکت اوفر توسط امریکا میگذرد دولت اسرائیل را به عدم همکاری برای مشخص کردن وضعیت ارتباطات این شرکت با جمهوری اسلامی متهم کرده بودند. وقتی امروز (چهارشنبه) گزارشگران آقای شاما-هاکوهن را برای ارائه پاسخی در مورد دلایل منحل کردن ناگهانی جلسه دیروز و اعلام محتوای آن یادداشت تحت فشار گذاشتند، وی فقط گفت اخطارهائی از مسئولین امنیتی به وی رسیده بود مبنی بر این که آن جلسه ممکن بود منجر به مطرح شدن مسائلی گردد که به امنیت اسرائیل لطمه میرساند.

جمهوری اسلامی دو شقه نشده: هزار تکه شده

2011-05-30T21:03:00.001-07:00

وقتی سر و صدای دعوای بین خامنه ای و احمدی نژاد بلند شد طبعا این خیلی از ما را شاد و امیدوار کرد، چرا که واضح بود چه خامنه ای برنده شود چه احمدی نژاد در هر حال جمهوری اسلامی بعد از این دعوا شدیدا تضعیف شده خواهد بود و احتمال از پا در آمدنش بسیار بیشتر. اما کم کم، با گذشت تنها یکی دو ماه از آغاز دعوای علنی خامنه ای و احمدی نژاد، الان دارد واضح میشود که وضع نابسامانی جمهوری اسلامی و «نظامش» از آنچه که میاندیشیدیم بسیار ناجور تر است، و دعوای ولی فقیه و رئیس جمهورش تنها یکی از شکافهای بسیار عمیق و کاری است که زیر پوسته ای نازک که ظاهرا به هم پیوسته، در واقع سراپای ساختار جمهوری اسلامی را از هم پاشیده است.

یک نکته بسیار جالب در این حکایت هم این است که خود شخص خامنه ای که قرار است مرکز ثقل و ثبات جمهوری اسلامی باشد، تبدیل شده است به محوری که با استفاده از آن ملت به جان همدیگر افتاده اند! در تمام این حمله ها یک «اسلحه کلامی» مشترک مورد استفاده قرار میگیرد، و آن اعلام «ولایت پذیری» شخص حمله کننده است بر علیه «ولایت گریزی» شخص مورد هجمه قرار گرفته. به عبارت دیگر، به دلایلی (که بسیار هم قابل تحلیل و جالب هستند اما اینجا واردش نخواهم شد)، «مقام ولایت فقیه» به جای اینکه «حبل المتین» اتحاد باشد، تبدیل شده به «عمود» حمله، که هرکسی دستش را به آن میگیرد تا حول آن تاب میمونی بخورد و بقیه را نقش زمین کند.

بگذارید زیاد ننویسم و به جایش چند تا نمونه سریع بیاورم از این از هم پاشیدگی، و بعد بروم سراغ اصل نتیجه ام.

سایت «شفاف» متعلق به «قالیباف» را مثلا در نظر بگیرید. شفاف طبعا مدتهاست که به اصلاح طلبان را زیر آتش قرار داده، و خوب هنوز هم این جبهه باز است (اینجا مثلا)، بعد در یک جبهه دیگر البته به احمدی نژاد و مشائی هم حمله کرده (مثلا اینجا، و البته خیلی جاهای دیگر!)، از طرف دیگر در یک جبهه کاملا متفاوت، حزب اللهی های تند و تیزی مثل فاطمه رجبی و حمید رسائی را زیر آتش گرفته (اینجا)، و در همان حال دست مساعدتی هم از کیهان شریعتمداری قرض گرفته تا در یک جبهه دیگر هم به هاشمی رفسنجانی و طرفداران او هم حمله کند (اینجا مثلا). متوجه عرایض بنده هستید؟ و اگر دارید اینها را پنجاه سال بعد از این میخوانید، این را لطفا در ذهن داشته باشید که داریم راجع به جمهوری اسلامی صحبت میکنیم، جائی که در آن همه حرفها بایستی یک حرف باشد. اتفاقا همین چند وقت پیش بود که خود خامنه ای به صراحت اعلام کرد مسئولین اگر گلایه و انتقادی از همدیگر دارند باید آنها را عمومی نکنند، و بارها و بارها هم تاکید و تکرار کرده همین حرف را (اینجا).

از طرف دیگر، سایت رجا نیوز را در نظر بگیرید. علاوه بر اینکه طبعا شروع به جنگ با مشائی کرده بود، و اخیرا کلا ضد دولت شده (که نیاز به لینک ندارد!) از یکطرف به جان هاشمی رفسنجانی افتاده است (اینجا، اینجا و خیلی جاهای دیگر)، از طرف دیگر به جان محمد خاتمی و سید حسن خمینی افتاده (مثلا اینجا یا اینجا)، در عین حال به قالیباف هم تاخته (اینجا مثلا)، ضمن اینکه علی مطهری را همفکر با «فتنه» و مخالف خامنه ای خوانده (اینجا)، به ضرغامی و صداو سیمای جمهوری اسلامی هم حمله ور شده (اینجا)، در عین حال مجلس را هم بی در و پیکر و بی فایده میداند (اینجا).

و به عنوان آخرین نمونه هم بگذارید خبرگزاری رسمی «فارس» را اشاره کنم، که از یکطرف علیرغم اعلام تسلیم خاتمی آتش بس را قبول نکرده و به تیراندازی به سوی اصلاح طلبان و شخص خاتمی ادامه میدهد (مثلا اینجا)، در حالی که در عین حال به مجلس هم رحم ندارد (اینجا یا اینجا)، به هاشمی را هم به باد انتقاد میگیرد (اینجا و اینجا و حتی اینجا)، و البته حملات گسترده فارس نیوز به احمدی نژاد و مشائی و «گروه انحرافی» آنها هم که آنقدر هست که نیازی به لینک ندارد.

خلاصهٔ این حکایت، همانطور که عرض کردم، این است که جمهوری اسلامی دو شقه نشده و جنگ بین احمدی نژاد و خامنه ای اگرچه ممکن است در ظاهر بزرگترین جبهه نبرد باشد، اما به هیچوجه تنها جبهه نیست. جمهوری اسلامی در واقع پاره پاره شده است و هر گوشه ای از آن را یک گروهی گرفته و «به نام نامی ولی فقیه» دارد بقیه را از دم تیغ میگذراند.

این اگرچه برای خیلی ها (از جمله اصلاح طلبها) که نان و هویتشان در گروی وجود جمهوری اسلامی است ممکن است خبر بدی باشد چون نشان از هم پاشی نهائی جمهوری اسلامی را دارد، اما در نظر من خبر بسیار خوبی است که مدتی است در انتظارش بوده ام. یادم است پارسال بود که وضعیت جمهوری اسلامی را تشبیه کرده بودم به کاراکترهای کارتونی که مثلا روی اسکی از تپه ای پائین میاید و ناگهان با وحشت تمام میبیند که یک توری سیمی مقابلش است، بدون اینکه بتواند ترمز کند با همان سرعت از توری رد میشود، اما میبیند که هیچ اتفاقی نیافتاد! ولی البته درست به محض اینکه طرف شروع میکند به «ذوق کردن» از این معجزه الهی، بدنش هزار تکه میشود و از هم میپاشد. جایی نوشته بودم (اینجا) جمهوری اسلامی به همان کاراکتر میماند، فعلا از توری سیمی رد شده، اما هنوز خودش متوجه نیست که هزار تکه شده، و ذوق کرده که «حظ کردید چه قشنگ از توری سیمی رد شدم و هیچ اتفاقی هم نیافتاد؟!»

به هر حال به نوبه خودم آغاز از هم پاشی جمهوری اسلامی را به تمام آزادی خواهان وطنم تبریک میگویم، و همین الان قویا به همه شما دوستان توصیه میکنم اضطراب و هراس هائی که از اصلاح طلبان در این مورد خواهید شنید که نباید اجازه داد جمهوری اسلامی از هم بپاشد چون اگر بپاشد ایران چنین میشود و چنان میشود را جدی نگیرید، و به این فکر کنید که این ها برای خودشان هم بهتر است اگر جمهوری اسلامی از کفشان برود چون فرصتی میشود که در یک محیط مناسب و سالمتر آنها هم یک شخصیت سیاسی جدید، مفید، مناسب و معنی داری برای خودشان درست کنند.

امروز اگر «اصلاح‌طلبان» خود را هم سو با مطالبات جنبش مردمی تعریف کنند، خیانت است

2011-05-30T12:31:00.000-07:00

این متن ابتدا در سایت خودنویس منتشر گردیده است.

شاید تیتر این موضوع کمی «رادیکال» یا حتی برخاسته از احساسات به نظر برسد، اما اجازه بدهید سریع ادعا کنم که چنین نیست، بلکه حرفی که در تیتر مطلب عنوان شده در حقیقت یک واقعیت ساده و پیش پا افتاده است، و شرح آن هم حتی چندان نیازی به نوشتن ندارد چرا که در واقع همه مان آن را میدانیم.

اجازه بدهید بحث را با این نکته ساده آغاز کنم که اصولا کلمه «اصلاح طلب» یک بخش محذوفی دارد که اگرچه گفته یا نوشته نمیشود، اما به هر حال معنیش در بطن عبارت موجود است، و آن بخش محذوف عبارت است از «جمهوری اسلامی» و «ولایت فقیه.» به عبارت دیگر، هروقت میگوئیم «فلانی اصلاح طلب است،» در واقع آنچه داریم میگوئیم این است: «فلانی معتقد به تلاش سیاسی برای اصلاح سیستم جمهوری اسلامی مبتنی بر ولایت فقیه است.»

اما اگر این را قبول دارید که اعتقاد به جمهوری اسلامی و اعتقاد به ولایت فقیه در بطن مفهوم «اصلاح طلبی» واقع شده است، آنوقت طبعا با این نکته نیز توافق خواهید داشت که: اگر جنبش مردمی آزادی خواهی در ایران به دنبال عوض کردن جمهوری اسلامی به یک سیستم سیاسی دموکراتیک و مبتنی بر اصول غیر دینی است، و اگر جنبش مردمی آزادی خواهی در ایران به دنبال حذف کردن سیستم ولایتی است (سیستمی که در آن به یک فرد این قدرت داده میشود که فرای قانون و فرای آراء مردم اراده خود را بر تمام جامعه تحمیل کند)، آنگاه تفکر و عقیده «اصلاح طلبی» امروز دقیقا در جهت متضاد با خواسته مردم قرار میگیرد، چرا که اندیشه «اصلاح طلبی» محدوده های سیاسی خودش را در تضاد با دو تمایل سیاسی تعریف میکند: ۱) تفکری که خواستار ثابت ماندن و عدم تغییر وضعیت کنونی است، و ۲) تفکری که خواستار تغییر اصولی وضعیت کنونی است. اگرچه اصلاح طلبان بنا به این تعریف خود را در تقابل با اصول گرایان میابند، اما این واقعیت آنها را هم سو با حرکت مردمی برای رهائی از جمهوری اسلامی قرار نمیدهد، بلکه بر عکس، به دلیل نیاز وجودی آنها به برقرار ماندن چارچوب نظام حاضر (اگر جمهوری اسلامی در میان نباشد، اصلاح طلبی مفهوم و موجودیتی نخواهد داشت)، آنان عملا در تضاد با خواسته های جنبش مردمی قرار میگیرند.

بنا بر این، و بخصوص با توجه به این واقعیت آخر است که در تیتر عنوان گردید که امروز اگر اصلاح طلبان بخواهند هویت و مطالبات سیاسی خویش را با شفافیت و صداقت بیان کنند، بایستی آن مطالبات را در تضاد با خواستهای جنبش مردمی عنوان کنند، چرا که جنبش مردمی اکنون طالب پایان سیستم حکومتی جمهوری اسلامی، و حذف مدل ولایتی میباشد، و کوشش اصلاح طلبان برای استفاده از «رانت» پشتیبانی مردمی از طریق عدم شفافیت و صداقت در مورد آن تضاد، تعریفی نخواهد داشت به جز «خیانت».

نگاهی تخصصی به خبر اعلام حذف یارانه دیه و افزایش مبلغ آن به 90 میلیون تومان

2011-05-29T11:36:00.000-07:00

از اخبار چنین بر میآید که «دولت مستضعفین» تصمیم گرفته تا یکبار دیگر چنگ و دندان زشت خودش را بر مردم فقیر نمایان کند. به گزارش خبرگزاری های جمهوری اسلامی (مثلا اینجا)، عباس جعفری دولت آبادی، دادستان تهران امروز (یکشنبه) در یک نشست مطبوعاتی اعلام کرد که با حذف یارانه «دیه»، از شانزدهم خرداد مبلغ دیه به 90,000,000 تومان افزایش خواهد یافت.

آقای دولت آبادی توضیح داد که در حال حاضر به نفع قاتل های بدهکار است که دیه های معوقه خود را هرچه زودتر تا قبل از شانزدهم خرداد بپردازند، چرا که نرخها «براساس زمان تحويل ديه محاسبه مي‌شوند و اگر قبل از 16 خرداد ديه را پرداخت كنند از قيمت قديم بهره‌مند مي‌شوند.» وی البته همچنین تاکید کرد که قاتل ها نباید زیاد هم از شنیدن این خبر نگران بشوند، چون دولت حتی المقدور تلاش خواهد کرد تا یارانه دیه را به طور نقدی به حساب آنان واریز کند، و اظهار امیدواری کرد که به این ترتیب وقتی «يارانه‌اي از سوي دولت به آنها پرداخت شود و همچنين توسعه بيمه‌ها با پيشرفت روبرو شود، انشاء‌الله مشكلات آنها هم برطرف خواهد شد.»

به گفته خبرنگار کالچراللاجیک، اگرچه دادستان تهران سعی کرد تا مشکلات قاتلان را جزئی جلوه دهد، اما تحلیلگران اقتصادی معتقدند حذف یارانه دیه و افزایش تصاعدی نرخ آن در این مقطع خاص حرکتی غیر تخصصی از سوی دولت است که بار سنگینی بر دوش این قشر نیازمند خواهد گذاشت. آنها همچنین معتقدند که این تصمیم از یک سو ممکن است موجبات نارضائی این قشر گسترده را فراهم سازد، و از سوی دیگر با توجه به ارزانتر بودن نرخ قتل زن (میزان دیه زنها طبق قوانین کنونی به اندازه 14 شتر کمتر از بیضه چپ مردها میباشد) حذف بی رویه یارانه دیه ممکن است به کمیاب شدن زن در خیابانهای ایران بیانجامد.

دو هفته به امام زمان وقت میدهیم، اگر خبری نشد میرویم سراغ دیو سفید

2011-05-27T08:07:00.001-07:00

طبعا واضح است که پانزدهم خرداد/اول رجب هم درست مثل بیست و یکم ماه مه خواهد آمد و خواهد گذشت، و همانطور که خدائی از آسمان به زمین نیامد که دنیا را به آخر برساند، امام زمانی هم از سوراخی بیرون نخواهد آمد که مشائی و یارانش را بر علی خامنه ای پیروز کند. اما به هر حال بیائید این دو هفته فرصتی که خواسته اند را هم به احمدی نژاد و مشائی بدهیم، تا پانزدهم خرداد هم بیاید و اگر برنامه ای هرج و مرجی چیزی در چنته دارند اجرایش کنند و به قول معروف زور خودشان را بزنند. بخیل دکتر و مرادش که نیستیم که هیچ، اگر یک کلاغی هم یک ریگی به طرف خامنه ای پرتاب کند به او «باریکلا» میگوئیم.

ولی از کلاغها و امام زمان و این حرف ها که بگذریم، شخصا به همه دوستان توصیه میکنم که این یکی دو هفته انتظار اصغر را به تفکر سنگین بپردازیم، که عقلا هم گفته اند دو هفته تفکر به اندازه دو سه میلیون سال عبادت موجب تکامل میشود. و من توصیه میکنم موضوع مورد تفکرمان هم این باشد که احمدی نژاد دیگر سقوط کرده و کارش تمام شده و ارزش توجه ما را ندارد، پس به جای اینکه بخواهیم بایستیم به تماشا و لذت بردن از اینکه چطور این لتهٔ حیض ولایت زیر دست و پا لگد مال میشود، و به جای اینکه اجازه بدهیم خاتمی و دیگر اصلاح طلبان حکومتی با کمک ماشین پروپاگاندای ولی فقیه اندیشه، توجه و انرژی مان را منحرف کنند، الان وقت آن شده که مستقیم برویم سراغ بُت بزرگ، یا همان علی آقای خامنه ای.

در هر حال از یک طرف شرط «عدالت» این است که نوبتی هم باشد اکنون دیگر نوبت آقاست، و از طرف دیگر حکم اسطوره هم همین است که در خوان هفتم طرفمان خود دیو سفید است.

دوستان، این گام آخر در این راه دراز و پر رنجی است که سالهاست در آن قدم گذاشته ایم، چیزی به فتح کوه خوف (همان قاف قدیم) نمانده، بیائید با هم بمانیم، افکارمان و خواسته هایمان را متمرکز نگه داریم، و این قدم آخر را هرچه محکمتر و پر صلابت تر در کنار هم برداریم که تا صبح نور چیزی نمانده. نگذاریم حواسمان را پرت و توجهمان را از مسیر منحرف کنند: با سقوط احمدی نژاد، هدف بعدی خامنه ای است و ولایت فقیه. وقت برای لذت بردن از پیروزی زیاد خواهد بود.

اهل ولایت دستهٔ‌ گرگانند، هرکه زخمی شود دیگران او را میخورند -و یک نتیجه اخلاقی

2011-05-26T07:01:00.000-07:00

داستان زوال احمدی نژاد حکایتی بسیار غریب است که بجز در کابوسی به نام جمهوری اسلامی جای دیگری مشکل بتوان تصورش کرد. این جریان عجیب و غیر منتظره که در عرض تنها چند هفته احمدی نژاد را از اوج قدرت به حضیض ذلت آورد و مقابل پای خامنه ای بر خاکش کشاند بی شک زوایای تاریک و حکایتهای ناگفته بسیاری دارد که آرام آرام کشف و نشر خواهند شد، اما من میخواهم یک نکته واضح آن را اینجا باز بگویم، یعنی تصویر مخوف و غیر انسانی که این داستان از «شخصیت» جمهوری اسلامی به دست میدهد، و پیامی که در این خصیصه غیر انسانی برای جنبش مردمی نهفته است.

اشاره ام به سرشت و «طبیعت» سرد و غیر انسانی این حکومت است، که البته هر یک از میلیونها انسانی که در طی سی ساله گذشته به نحوی از انحاء و در برخوردی نزدیک با جمهوری اسلامی قربانی آن شده اند خوب میداند که چه میگویم. این همان طبیعت غیر انسانی است که از آغاز در چهره و پاسخ خمینی در هواپیمایش هنگام برگشت به ایران منعکس بود، سرشت مخوفی که نه تنها خبرنگار را و قطب زاده را غافلگیر و خاموش رها کرد، بلکه هنوز هم هر بار که به آن مینگرم وزش نفس سرد مرگ را بر چهره ام حس میکنم.

از اصل مطلب دور نیافتم. میخواستم این نکته را اشاره کنم که چطور در طی دو سه هفته گذشته همان افرادی که تا دیروز در حفظ و دفاع چهره کثیف احمدی نژاد سرگرم ترکتازی بر جان و مال و ناموس مردم بودند ناگهان با شنیدن بوی خون تازه ای که به زخم خنجر خامنه ای بر پشت و پهلوی احمدی نژاد جاری شده بود سرهاشان را بسویش گرداندند و شروع به از هم دریدن و خوردن رفیق زخمی شان کردند، و چه مفهوم زشت و ترسناکی در این واقعیت نهفته.

گمان نمیکنم نیازی به شرح زشتی و هولناکی سرشت جمهوری اسلامی مانده باشد، که همه مان دیده ایم چهره شیطان را که در پس نقاب «روحانیت» کشورمان را به گروگان گرفته است. اما در دل این حکایت تلخ و دردناک، یک نکته دیگر هم نهفته است که شاید اگر درست به آن فکر کنیم به نفعمان باشد، و آن اینکه برای پائین کشیدن خامنه ای نیازی نداریم که تمام بنای پیچیده جمهوری اسلامی را پائین بیاوریم: کافی است بتوانیم زخمی به اندازه لازم عمیق بر خامنه ای وارد کنیم که دیگر گرگها «امکان» فروکشیدن او را امکانی عملی و جدی بیابند. شاید باور کردنش مشکل باشد، اما بایستی باور کنیم، اولین روزی که بوی خون خامنه ای به مشام گرگهای نظام برسد (که بسیارند و گرسنه اند و حاضر به حمله برای تاراج بردن تاج و تخت سید علی) ، و لحظه ای که اولین گرگ به حرص و امید پنجه در صورت خامنه ای بکشد، از همان لحظه جهاز اهریمنی «جمهوری اسلامی» به کار خواهد افتاد و بی شک و تردید به یمن سرشت مرگباری که از خمینی در خون دارد، خودش کار «رهبر معظم» را تمام خواهد کرد.

دولت آمریکا یک کمپانی بزرگ اسرائیلی را به دلیل انجام معاملات غیر قانونی با جمهوری اسلامی مورد تحریم قرار داد

2011-05-24T14:21:00.001-07:00

امروز وزارت امور خارجه ایالات متحده با انتشار اطلاعیه ای نام هفت شرکت جدید را به دلیل انجام معاملات غیر قانونی با جمهوری اسلامی به فهرست شرکتهای مورد تحریم ایالات متحده افزود. در میان این هفت شرکت نام یک کمپانی اسرائیلی به نام شرکت «اوفر - Ofer» نیز به چشم میخورد.

اطلاعیه وزارت امور خارجه امریکا پس از شرح دلایل تحریم این شرکت اسرائیلی (فروش و تحویل غیر قانونی تانکر به جمهوری اسلامی) همچنین توضیح داده است که شرکت مذکور «از دریافت هرگونه قرارداد مالی از بانک صادرات و واردات ایالات متحده، از گرفتن وامهای بیشتر از ۱۰ میلیون دلار از شرکتهای مالی ایالات متحده، و از دریافت گواهینامه صادرات ایالات متحده محروم میگردد.»

به نظر میرسد این اولین باری باشد که یک شرکت اسرائیلی به دلیل ارتباط غیر قانونی مالی با جمهوری اسلامی مورد تحریم دولت ایالات متحده قرار گرفته است.

موسوی و کروبی چه خواهند گفت؟

2011-05-23T17:08:00.001-07:00

تنها یکی دو روز پیش بود که اظهار امید کردم ایران مثل بالاترین نباشد که واسطه ها بتوانند در پی منافع خودشان قربانیان را به عذرخواهی از جانیان قانع کنند، و همین دیروز اظهار نگرانی که توطئه گسترده ای دقیقا در همان جهت در کار است، اما به همین زودی امید و نگرانی هایم جای خودشان را به هراس و تلخی داده اند.
دیو زشت خیانت روی کریه خودش را بسیار سریع تر از آنچه که انتظار میرفت از باتلاق بد بوی مصالحه طلبی نشان داد و مشخص شد که اصلاح طلبان در جنگل تاریک عهد خود را با گرگ زخمی بسته اند و امضایش هم کرده اند که جلوی او را باز خواهند گذاشت تا از معرکه فرار کند، به شرط آنکه او هم از یک طرف کفتارهایش را از سرشان باز کند و به زنجیر بکشد، و از طرف دیگر چوپانی و گرد هم آوردن گله رمیده را هم باز به دست اینها بسپارد.

زیادی شاعرانه شد، برگردیم به واقعیت. نکته اینجا بود که طی همین بیست و چهار ساعتی که از آخرین پست این وبلاگ میگذرد برایم کاملا مشخص شده که موضوع گسترده، حساب شده و برنامه ریزی تر از آن است که اتفاقی باشد، و اصلاح طلبهای حکومتی به قصد تثبیت بقای جمهوری اسلامی و ولایت فقیه و تلاش برای تضمین شرکت دوباره ملت در انتخابات مجلس و ریاست جمهوری، در ازای دریافت سهمی از معادلات قدرت رژیم به میدان آمده اند.

لینکها و خبرهائی که در آن پست (اینجا) ذکر کردم را حتما در خاطر دارید، و به آنها میتوانید محتوای اطلاعیه ای که اصلاح طلبها در دفاع از آشتی با خامنه ای دادند (اینجا)، یا مقاله هائی که به قلم معصومه ابتکار و عباس عبدی در آخرین شماره روزنامه «روزگار» منتشر شده اند را نیز بیافزائید (اینجا، صفحه های یک و دو را ببینید)، به علاوه متن های کوچک و بزرگ فراوانی که همه نشان از این زد و بند جدید دارند، و آوردنشان اینجا هفتاد من اینترنت خواهد شد.

اما این وسط یک سئوال مهمی که در ذهن من جوابش به نحو گیج کننده ای نامشخص مانده این است که موسوی و کروبی چه میگویند در این مورد؟ طبعا هیچکدام از ما هنوز پاسخ دقیق و قابل اثباتی نداریم برای این سئوال، اما اجازه بدهید عرض کنم من شخصا چه گمان میکنم در این مورد.

همانطور که مطلعید، ماموران ولی فقیه بر خلاف انتظار خیلی از ما موسوی و کروبی را به تلویزیون نیاوردند که اعتراف کنند. آنها اما از تاکتیک قدیمی و اثبات شده دیگری استفاده کرده اند، یعنی جدا سازی موسوی و کروبی از جامعه، و ایزوله کامل ارتباطی و اطلاعاتی آنها. آنچه که میتوان به ظن قریب به یقین از استفاده رژیم از این ابزار نتیجه گرفت این است که طی این مدت ماموران اطلاعاتی از طریق فید کردن اطلاعات مهندسی شده و دست ساز سیاسی و اجتماعی در مورد جهان خارج از محبس به موسوی و کروبی و همسرانشان تلاش کرده اند تا ذهنیت آنها را آرام آرام و بدون توسل به خشونت و زور به سوی هدف حساب شده ای سوق دهند -هدفی که بی شک نمیتواند متفاوت باشد از آنچه که بخش دیگر رژیم از طریق معامله با اصلاح طلبان برنامه ریزی کرده است. این تصور و انتظاری بسیار راحت و منطقی است که دو تیم مذکور، یعنی ماموران مسئول مهندسی روانی رهبران محبوس جنبش، و ماموران مسئول معامله سیاسی با خاتمی و همراهانش، مانند دو لبهٔ یک گاز انبر تحت هدایت یک دست، و اگرچه در جهاتی به ظاهر متفاوت اما عملا به سوی یک هدف خاص حرکت و عمل کرده باشند.

به عبارت دیگر، این به هیچوجه اتفاقی غیر ممکن نیست که در طی این سه چهار ماهی که موسوی و کروبی و همسرانشان در حبس و تحت نظارت و مهندسی کامل اطلاعاتی و روانی (بدون کوچکترین دسترسی به جهان خارج!) به سر برده اند به شکلی روی آنها کار شده باشد که قانعشان کرده باشند بهترین و عملی ترین راه برای آنان پیوستن به ولی فقیه است، و چه بسا در تاکید آن ذهنیت حتی وعده هائی ظاهرا غیر ممکن از قبیل نابود سازی باند احمدی نژاد توسط ولی فقیه نیز به آنان داده شده باشد، وعده ای که اکنون در مقابل چشمان متحیر آنان در عملی شدن است.

با توجه به امکان پذیر بودن چنین سناریوئی، من شخصا این اندیشه را غیر ممکن نمیدانم که مهدی کروبی مثلا، اگر امروز بعد از آنهمه «کار» روانی که رویش انجام گرفته از حبس آزاد شود، خود را در موضعی اعلام کند به کلی متفاوت از آخرین مواضع قبل از حبس خود، تا حدی که چه بسا صد و هشتاد درجه مثلا با موضع گیری های اخیر سخنگویش یعنی مجتبی واحدی (اینجا) تفاوت داشته باشد.

البته واضح است که اینگونه سناریو هائی را نمیتوان با اطمینان مطرح کرد، تا روزی که خود موسوی و کروبی بیرون بیایند و حرف بزنند و موضع خود را بیان کنند، اما در هر حال من شخصا با توجه به نشانه هائی که اخیرا مشاهده کرده ام دارم خودم را برای آن سناریوی تلخ آماده میکنم...

بیپ بیپ های مغشوش یک رادار توطئه . . .

2011-05-22T11:00:00.000-07:00

آقا من اطناب مُمِل نکنم، اجازه بدهید چند تا از اخباری که همین چند روزه گذشته پخش شده و مجموعشان این رادار فکسنی ما را به بیپ بیپ انداخته را اینجا لیست کنم، اگر فکر میکنید عیب از دستگاه توطئه یاب بنده هست که فبها، وگرنه شما هم کمی به این حکایت فکر کنید تا ببینیم چه میشود. . .

داستان را با این شروع کنیم که همین اواخر ولی فقیه به طور غیر منتظره ای اول پاچهٔ احمدی نژاد و دار و دسته اش را گاز گرفت، و بعد هم ناغافل پرید و شروع کرد به جویدن خرخره شان -که البته هنوز هم تمام نشده (مثلا اینجا).

اما یک کم که از این جریانات گذشت، یکدفعه اوضاع با پیدا شدن سر و کله خاتمی جالبتر شد، که از راه رسیده و نرسیده با صدای خیلی بلندی گفت «من میگم اصلا بیائید اصلاح‌ طلبها و حکومت با هم صلح و روبوسی و آشتی بکنیم،» و از خامنه ای هم خواهش کرد ظلمی که مردم به او کرده اند را ببخشد (اینجا) و کوتاه بیاید، و نوچه هایش هم شروع کردند به احسنت گفتن، مثلا موسوی لاری که تاکید کرد اصلاح‌ طلبها «داخل» نظام هستند و به نظام هم قول داد که مردم، گرچه یک کم طول خواهد کشید، اما بالاخره به واسطه گری خاتمی رضایت خواهند داد (اینجا). از طرف دیگه، اگرچه بعضی از حکومتی های تندرو به نقش خودشان چسبیدند و خاتمی را مسخره کردند (مثلا اینجا)، اما بیشتر حکومتی ها هم روی خوش نشان دادند به اینها (مثلا اینجا)، تا جائی که بعضی هاشان حتی از «دعای رهبری برای خاتمی» صحبت کردند (اینجا) و یا به صراحت اعلام کردند که در واقع اصلاح طلبهائی مثل خاتمی خیلی از احمدی نژاد «ولایت پذیر» تر هستند (اینجا مثلا)، تا حدی که خبرگزاری دولت احساس اجبار کرد که به آن ادعا مستقیما پاسخ بدهد (اینجا). و بعد یکی دو روز بعدش هم حکومت حتی اعلام کرد مهدی کروبی و همسرش به طور موقت آزاد شده اند، و حتی به ایشان اجازه داده اند اگر خواستند به خانه جدیدی نقل مکان کنند (اینجا یا اینجا).

خلاصه، همینطور این اتفاقهای عجیب و غریب داشت میافتاد . . .

تا اینکه یکدفعه رادیو آلمان وارد معرکه شد، و اعلام کرد فعالین داخل کشور تلاش زیاد و اطلاعیه نویسی برای آزادی موسوی و کروبی کرده اند اما خارج نشین ها کاری نکرده اند (اینجا). و آنوقت درست همزمان با این اظهار نظر رادیو آلمان، یک موج فعالیتهای «خود جوش» شدیدی توسط اصلاح طلبان در گوشه و کنار ایران به راه افتاد -بله، متوجهم که صد روز از اسارت موسوی و کروبی گذشته. مثلا، «شاگردان منتظری»، و بیشتر از ۱۲۰ نفر از «فضلا و روحانیون قم» اطلاعیه دادند و خواهان آزاد شدن موسوی و کروبی شدند (اینجا)، خود «خاتمی» هم دوباره سخنرانی کرد و خواهان آزاد شدن موسوی و کروبی شد و «شروط» خودش برای شرکت در انتخابات آینده را هم تکرار کرد (اینجا)؛ جوانان احزاب اصلاح طلب» هم اطلاعیه دادند و خواهان آزاد شدن موسوی و کروبی شدند (اینجا)، آیت الله دستغیب هم اطلاعیه داد که «از موسوی و کروبی خلافی ندیده ام، آزادشان کنید» (اینجا)، و البته این موج «خود جوش» در حال حاضر هنوز در حال گستردن است.

بگذریم، به هر حال یکی دو تا نکته این وسط به نظر من جالب میرسند، که اگر این روندی که در حال پیش رفتن هست را به طور ذهنی ادامه بدهیم، نتیجه اش این خواهد شد که احمدی نژاد و دار و دسته اش حذف بشوند، خاتمی و دار و دسته اصلاح‌ طلبان ولایت پذیرش برگردند و سهم خودشان را بگیرند، و مطالبات جنبش آزادیخواهی، و بخصوص بخش «خارج نشین» آن از معادلات حذف و نادیده گرفته شوند، و بعد همه با هم به خوبی و خوشی زندگی کنند.

البته اینطور رویای شیرین ابلهانه ای از ذهن هر کسی که برآمده باشد بی شک به زودی تلخی حقیقت شیرینی آن را به کامشان زهر خواهد کرد، اما به هر حال همانطور که عرض کردم، رادار توطئه من بیپ بیپ میکرد و دوست داشتم گوش کنم ببینم حرفش چی بود، و گفتم برای شما هم بنویسم. البته شخصا توصیه میکنم شما هم اینهائی که نوشتم را فعلا فقط به همین عنوان، یعنی یک تئوری توطئه، بخوانید و نه بیشتر از آن!

مهدی خزعلی: گودزیلا به زودی ترتیب ولی فقیه و همه مان را خواهد داد - و نظرات یک متخصص

2011-05-21T11:29:00.000-07:00

آقای دکتر مهدی خزعلی، فرزند طرد شدهٔ آیت الله ابوالقاسم خزعلی یکی از پدران جمهوری اسلامی و ولایت فقیه، در وبلاگ خودش در متنی تحت عنوان «انتظار فرج از نیمه خرداد کشم» اعلام کرده است که بنا به اطلاعات دست اولی که از اعماق رژیم به دست ایشان رسیده است گودزیلا دیروز طی اطلاعیه ای اعلام کرده که قصد دارد به زودی وارد صحنه سیاسی ایران شود، و بخصوص گفته است که قصد دارد حتما ولی فقیه را بخورد.

مهدی خزعلی نوشته است که اگرچه گودزیلا فقط گفته ولی فقیه را میخورم، اما هراس اصلی وی از آن است که گودزیلا «از کنترل خارج شود و همه چیز را نابود کند.» وی بخصوص تاکید کرده است که مسئله اصلی تامین غذای گودزیلا خواهد بود: «من نگران تامین غذای این مولودم، این مولود همه چیز را خواهد بلعید، به صغیر و کبیر رحم نخواهد کرد، چپ و راست نمی شناسد، اصلاح طلب و اصولگرا نمی داند چیست، او گرسنه است، او تشنه است، تمام سیلوهایتان او را سیر و آب سدهایتان او را سیراب نخواهد کرد، از امروز به فکر چاره باشید، هر چند بسیار دیر شده است و برایتان تدبیری نمانده است، فقط می توانم بگویم برایتان متاسفم!»

با توجه به میزان اهمیت و نیز درجه صعب العبوریّت فرازهای سخنان دکتر خزعلی، خبرنگار کالچراللاجیک در تماسی با یکی از صاحبان نظر در علم تعبیر کابوس در مورد محتوای وبلاگ آقای خزعلی سئوال کرده است. طبق گزارش خبرنگار ما صاحب نظر مذکور معتقد است که با توجه به مفاد اطلاعیه گودزیلا هراس مهدی خزعلی بسیار قابل درک است. صاحب نظر فوق به خبرنگار ما گفت، «بر طبق اصول تعبیر کابوس میتوان دید که پیغام اصلی گودزیلا در واقع این است که شنیدن سخنان اخیر سید محمد خاتمی مشهور به «حلوای شکلاتی» گودزیلا را به این نتیجه رسانده که تنها چاره برای نجات و پاکسازی جامعه ایران از آلودگیهای فکری و اجتماعی حاصل از سی سال حکومت جهل این است که نه تنها گروههای مشهور به «اصول گرا» و زیر مجموعه های مختلف آنان از قبیل «انحرافیون»، «استشهادیون»، «حزب اللاهیون»، «اراذلیون» و غیره، بلکه گروههای معروف به «اصلاح طلبان حکومتی» نیز از صحنه قدرت کنار برده شوند و مردم خود نظام تازه ای را برقرار سازند.»

صاحب نظر معروف همچنین اضافه کرد، «به عبارت دیگر میتوان گفت که اطلاعیه گودزیلا در حقیقت این پیغام خواجه حافظ را برای مردم بشارت آورده که میگوید بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم، فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم.» وی در ادامه تعابیر خود گفت، «گودزیلا میگوید من دارم میآیم تا این طرح و نقش و اشکالی که همه شان در واقع تظاهرات یکنوع مرض اجتماعی و عقیدتی هستند که ویروسش حدود سی سال پیش توسط یک موجود فضائی به نام خمینی از سیاره «Hell» به ایران آورده شده را از روی تخته سیاه شما ملت پاک کنم، آنوقت گچ را بدهم دست مردم تا خودشان دور تخته سیاه جمع بشوند و هر طرح‌ و نقشی که خودشان دلشان میخواهد روی تخته سیاهشان بکشند. و دلیل اصلی ترس و وحشتی که به جان دکتر خزعلی و دیگر اصلاح طلبان افتاده نیز در واقع همین مسئله است.»

شایسته ذکر است که «گودزیلا» حدود سی و پنج سال پیش توسط نیروهای مشترک امریکائی و ژاپنی به نقطه بسیار عمیقی در یازده کلومتری قعر آبهای «دریای ژاپن» فرستاده و در زیر صخره های بسیار بزرگی زندانی شده بود، اما به نظر میرسد زلزله و سونامی اخیر در ژاپن منجر به جابجا شدن سنگهای بستر دریا و آزاد شدن گودزیلا شده باشند.

به هوش باشیم و اجازه ندهیم خامنه‌ای با قربانی کردن احمدی‌نژاد خودش را نجات بدهد

2011-05-19T13:32:00.001-07:00

این متن ابتدا در سایت خودنویس منتشر گردیده است.

تمام شواهد و قرائن اخبار ایران حکایت از این دارد که خامنه ای به این نتیجه رسیده که برای نجات حکومتش باید قربانی پرواری انجام دهد، و احمدی نژاد را مناسبترین کاندیدا برای قربانی کردن یافته است.

آنچه واضح است این است که طی چند هفته گذشته خامنه ای موفق شده تا با یک مانور و چرخش سیاسی سریع و کاملا غیر منتظره اما دقیقا حساب شده خودش را به پشت احمدی نژاد برساند و خنجری آنچنان کاری به میان شانه های او بنشاند که جان در بردن احمدی نژاد از زخم آن به نظر محال میرسد.

اما آنچه کمتر واضح است این است که چرا و به چه دلیلی خامنه ای تصمیم به چنین چرخش ناگهانی گرفته است؟ شاید دلایل واقعی این تصمیم تنها در سالهای آینده معلوم شوند، اما آنچه هم اکنون نیز مشخص است این است که خامنه ای با این مانور غیر منتظره خود را همچنین در موقعیتی قرار داده که میتواند چند نشان را با یک تیر بزند. اجازه بدهید مرور سریعی به برخی از آن «نشان» ها بکنیم، که میتواند از یکسو جریانات اخیر را در پرسپکتیو مناسبتری قرار دهد، و از سوی دیگر این متن را به موضوعی که در تیتر آورده ام، یعنی خطرات این مانور خامنه ای برای جنبش آزادیخواهی در ایران و مسئولیت ما در قبال آن خطرات میرساند:

البته واضح ترین و اصلی ترین هدفی که خامنه ای با این ضربه بر احمدی نژاد به دست میآورد این است که احمدی نژاد و باندش را که در پی شکست و اضمحلال سیاسی اصلاح طلبان، و بخصوص پس از شکست خوردن جنبش سبز داشتند تبدیل به رقیب و تهدیدی عملی برای خود ولایت فقیه میشدند تا پیش از اینکه به دردسری جدی و غیر قابل کنترل تبدیل شوند از میان برمیدارد.

از طرف دیگر اما، از بسیاری شواهد و قرائن (که برای طولانی نشدن مطلب اینجا بحث نخواهم کرد)‌ اینطور بر میآید که گفتگوهای مفصلی در پشت پرده با برخی از رهبران اصلاح طلبان انجام شده، و قولهائی به آنها داده شده است که خامنه ای احمدی نژاد و دار و دسته او را حذف کند و در عوض بخشهای «ولایت پذیر» اصلاح‌ طلبی این اجازه را بیابند که بار دیگر به صحنه قدرت سیاسی بازگردند (فراموش نکنیم که در واقع دشمنان و رقبای اصلی اصلاح‌ طلبان باند احمدی نژاد بوده اند، نه خامنه ای. اصلاح طلبان بخصوص تا اواخر جنبش سبز هرگز در مقابل خامنه ای نایستادند، که هیچ، بلکه مثلا همین دیروز یکی از سایتهای حکومتی مطلبی منتشر کرده بود [اینجا] که در آن احمدی نژاد را با خاتمی در زمینه «ولایت پذیری» مقایسه کرده و به این نتیجه رسیده بود که درجه ولایت پذیری خاتمی بسیار بالاتر از احمدی نژاد است).

البته در این میان هاشمی رفسنجانی و اهمیت او برای خامنه ای را نیز نبایستی از خاطر دور داشت. شکی نمیتوان داشت که پس از انواع و اقسام زخم های عمیقی که باند احمدی نژاد بخصوص در یکسال گذشته بر چهره اجتماعی و سیاسی هاشمی کاشته اند، وی در سکوت یکی دو ماهه اخیر در حال تبدیل خشم سوزان خود به انتقامی سرد اما عمیق بوده است، و با توجه به سابقه دور نزدیکی او با خامنه ای از یک سو، و ریشه های عمیق او در لایه های سی سالهٔ انقلاب اسلامی از سوی دیگر، مشکل بتوان مجسم کرد که وی نقشی اساسی در هدایت خامنه ای به طراحی هجمهٔ اخیر بر احمدی نژاد نداشته بوده باشد. اگر این حدس صحیح باشد، میتوان منتظر به صحنه بازگشتن هاشمی بود که با بر خاک افتادن احمدی نژاد احتمالا مکان دیرین خود را در کنار خامنه ای باز خواهد یافت.

اما آخرین و مهمترین هدفی که خامنه‌ای امید دارد با قربانی و نابود کردن احمدی‌نژاد به دست آورد ارضا و اطفای خشم عمومی مردم ایران است، و به دست آوردن «عفو» عمومی برای خون‌ها، ظلم‌ها و اجحاف‌های گوناگونی که سیاست مشت آهنین اقتضا کرده بود تا طی دو سال گذشته در دفاع از احمدی‌نژاد بر مردم معترض تحمیل شود. خامنه‌ای و برنامه ریزانش بی‌شک به این امید هستند که از یک سو با قربانی کردن و به خاک و خون کشاندن احمدی‌نژاد در مقابل چشمان مردم بتوانند لااقل بخش بزرگی از شعله‌های خشم و نارضایتی ملی را اطفا کنند، و از سوی دیگر با استفاده از واسطه‌ها و «ریش گرو بگذار» هایی مثل خاتمی بتوانند مردم را به قبول «بازگشت به زیر سقف پدر» و زیستن مجدد در چارچوبه حکومت اسلامی و ولایت فقیه متقاعد گردانند.

و البته همین نکته یا «نشان» آخری است که بیش از هر چیز من را نگران میکند. از یک طرف، همانطور که قبلا شرح دادم، واسطه ها و ریش گروگذارها متاسفانه در جامعه ما به طور سنتی نقشی بسیار موثر و مخرب ایفا کرده اند و در این جریان هم به نظر میرسد دار و دسته خامنه ای موفق شده باشند تا خاتمی و حتما برخی دیگر از چهره های شناخته شده اصلاحات را به طرق مختلفی «اقناع» کرده باشند که به این شغل شریف خانمان برانداز دست بزنند، و من شخصا خطر بسیار زیادی را از جانب سید محمد خاتمی متوجه جنبش آزادی خواهی مان میبینم. از طرف دیگر، با توجه به سابقه و آشنائی زیادی که این حکومت با مهندسی روانی جامعه ایران دارد، هراس دیگر من از این است که بتوانند این قربانی کردن احمدی نژاد را به وجه احسن برای آرام کردن احساسات مردم مورد استفاده قرار بدهند و آن سیل خروشانی را که در وهله اول موفق شده اند به زیر زمین بفرستند اکنون بتوانند به آرامش و خمودگی کامل بکشانند.

خلاصهٔ حکایت این که این وظیفه ای حساس و با اهمیت برای تک تک ماست که زبانها و قلمهای خودمان را به کار بیاندازیم و حتی المقدور اجازه ندهیم قربانی کردن احمدی نژاد تبدیل به برگ برنده ای در دست خامنه ای شود.

مادران کوهنوردهای امریکائی زندانی در ایران دست به اعتصاب غذا زدند

2011-05-19T10:45:00.000-07:00

خانواده های دو کوهنورد زندانی در ایران طی اطلاعیه ای اعلام کردند که در سالگرد تنها ملاقاتی که «سیندی هیکی» مادر ۵۰ ساله «شین باوئر»، و «لورا فتال» مادر ۵۸ ساله «جاش فتال» از فرزندان خود در ایران داشته اند، و در اعتراض به زندانی کردن طولانی مدت و غیر موجه فرزندان خود و نیز آزارهای روانی مختلف توسط جمهوری اسلامی از طریق فرستادن پیغامهای متناقض و یا به تعویق انداختن مکرر تاریخ دادگاه آنها بدون ارائه هیچ دلیل خاصی، مادران این دو زندانی دست به اعتصاب غذا زده اند.

آقای خاتمی، امید دارم ایران مثل «بالاترین» نباشد که ماله‌کشان بتوانند مردم را به عذرخواهی از جانیان قانع کنند

2011-05-19T08:42:00.000-07:00

این متن روز گذشته در سایت خودنویس با همین تیتر منتشر شده است.

حرفهای اخیر خاتمی در مورد عفو و بخشش بهانه خوبی شد برای ذکر مسئله‌ای که مدت‌هاست در ذهنم بوده در مورد روش‌های مشابهی که جمهوری اسلامی و مدیریت سایت بالاترین برای کنترل و مدیریت بحران استفاده کرده‌اند، و درس‌های سیاسی/اجتماعی که ممکن است بتوان از این مسئله گرفت. این روش‌های مشابهی که عرض کردم عبارت است از یک‌سو استفاده از تاکتیکهای «اختلاف بیانداز و حکومت کن» و «هر کسی را به ذائقه خودش تطمیع کن»در پشت پرده و با به اصطلاح «دانه درشت‌ها»، و از سوی دیگر سیاست مشت آهنین و سرکوب بدون رد و برگرد در جلوی صحنه نسبت به هر کس در هر سطح که کلمه‌ای به مخالفت با سیاستهای رژیم/سایت بگوید، و نهایتا استفاده از برخی از همان «دانه درشت‌ها» برای منحرف کردن جریان مطالبات مردم.

برای من و بسیاری دل‌سوزان دیگر این حقیقتا دردناک بود که با چشم خود دیدیم چگونه در مورد جامعه بالاترین این مخلوط عجیب از سیاست دوگانه پشت پرده و روی صحنه موفق شد زمانی که از حد گذشتن روش مدیریتی و رفتارهای خشونت آمیز، غیر قانونی، غیر عادلانه و ضد دموکراتیک مهدی یحیی‌نژاد موجب خیزش بزرگی در جامعه کاربران بالاترین شده بود، او را از پذیرش مطالبات کاربران برای تغییرات اساسی در نحوه مدیریت سایت و بالطبع از دست نهادن سودهای سرشار نجات بدهد.

اتفاقی که در بالاترین افتاد نه تنها دردناک بود از آن جهت که دیدیم موفق شدند آن جامعه نمونه را که به نوعی محل امید ایران و ایرانیان بودند به سر فرود آوردن و قبول یک سیستم عمیقا ضد آزادی، دیکتاتوری و غیر شفاف قانع کنند، بلکه بیشتر از آن دردناک بود چون این پیغام آشکار را داشت که اگر این جامعه نخبه را میتوان به همین سادگی کنترل کرد تا به سکوت و قبول این نوع سیستم مدیریتی تن در دهد، پس واضح است که همین سیاست‌ها به راحتی قادر به سرکوب و کنترل تمایلات آزادی خواهانه در جامعه حقیقی ایران نیز خواهد شد که به مراتب از لحاظ سواد و آگاهی متوسط پائین تری دارد تا جامعه مجازی.

اما برای من که به دلایل مختلف از نزدیک و در بطن اکثر گفتگوهائی که بین گروه‌های کاربری و نیز بین گروههای کاربری و مدیریت سایت حضور داشتم، در طی این جریان واضح شد که چند بُعد بخصوص در میان جامعه کاربران به عنوان «ستون» موفقیت تاکتیک‌های مهدی یحیی‌نژاد عمل کردند، و به صراحت می‌گویم که مهم‌ترین و بزرگترین این «ستون» ها وجود کاربرانی بود که نقش «واسطه» و «دلال»، یا «ریش گرو بگذار» در مقابله بین مردم و صاحب قدرت را بر عهده گرفتند. یعنی درست همین کاری که الان جناب سید محمد خاتمی دارد انجام می‌دهد.

بعد از اینکه مهدی یحیی‌نژاد در بالاترین دست به تصفیه گسترده‌ای زد به طوری که طی حدود بیست و چهار ساعت از یکطرف صدها کاربر مخالف جمهوری اسلامی را بدون سر و صدا و بدون ارائه دلیلی و تنها با بهانه کردن کارهای چند کاربر پر سر و صدا حذف کرد و در همان حال صدها و صدها مطلب را نیز بدون ارائه هیچ دلیلی از سایت پاک کرد، و بعد از اینکه خبررسانی شد و کاربرها عکس العمل نشان دادند و وضع بالاترین به شکل حادی رسید که به نظر میرسید هیچ راهی به جز تسلیم مدیریت سایت به اجرای یک سیستم شفاف تر و تن در دادن او به قبول ماهیت ضد جمهوری اسلامی جامعه بالاترین باقی نمانده بود، درست در همان زمانی که «حکومت» بالاترین و ولی فقیه و گرداننده آن یعنی مهدی یحیی‌نژاد در ضعیف‌ترین نقطه برای چانه زدن بودند، یحیی نژاد موفق شد تا با تمرکز و به کار گرفتن(تهدید و/یا تطمیع) نقاط ضعف و «ذائقه»‌های خاص برخی از دوستان کاربر شناخته شده (که از شرح جزئیات آن به دلیل شخصی شدن این نوع اطلاعات معذورم) آنها را به نرم کردن مواضع خود قانع کند، و به شغل شریف «ریش گرو گذاری» وادارد، و با استفاده از تاثیر گسترده این افراد بر جامعه به دلیل شناخته شده، معتمد، خیر خواه و «خوش‌قلب» بودن آنان جریان خروشان سیلاب مردمی را آرام آرام به نفع خود تغییر جهت دهد یا «استحاله» کند.

برای من و دیگرانی که مثل من فکر می‌کردند، مائی که با دیدن خیزش مردمی کاربران شک نداشتیم که بالاترین دارد برای ورود به یک مرحله جدید از تفکر و نظم سیاسی-اجتماعی آماده می‌شود، این حکایت شکست و سرخوردگی بسیار بزرگی بود، که با چشم خودمان دیدیم چگونه مدیران موفق شدند کاربران را علیرغم تمام انرژی و تلفاتی که در این جریان از سوی آنها سرمایه گذاری شده بود، به بسیار کمتر از آنچه که خواسته بودند (تقریبا به «هیچ»!) قانع کنند. من شخصا هرگز به بالاترین برنگشتم، و روابط بین من و مدیریت بالاترین هم هیچوقت بهبود نیافت، اما هنوز هم از دور تحولات بالاترین را تعقیب می‌کنم، و حسرت می‌خورم که چطور فرصتی بسیار گران‌بها برای پیشرفت عمومی سرکوب شد و سایت بالاترین در نتیجه آن به این فضای خنثائی که امروز می‌بینیم تبدیل شد.

نمیدانم این وسط مقصر اصلی وجود دارد یا خیر، و واقعیت هم این است که این سئوال در دراز مدت نه ربطی دارد و نه فایده‌ای. اتفاقی که در بالاترین افتاد اتفاقی بود که همه با هم انجام دادند. از یک طرف هیچ کدام از سه طرف عمده (کاربران، واسطه ها، و مدیریت) بدون وجود آن دیگران نمی‌توانستند به این نتیجه خاص برسند، و از طرف دیگر اگر هر کدام از این سه مولفه از حکایت حذف شده بود هم باز احتمالا نتیجه بسیار متفاوتی به دست می‌آمد. درست مثل تحولات سیاسی جامعه حقیقی، این کاری است که همه باهم انجام می‌دهیم، و هرگاه به عمق مطلب نگاه کنیم خواهیم دید که بسیار مشکل بتوان گروه یا فرد خاصی را سرزنش کرد.

اما سئوالی که امروز شاید بیش از هرچیز «مربوط» و مفید باشد این است که آیا ممکن است ما از این حکایتی که در بالاترین اتفاق افتاد درس عبرتی بگیریم و سعی کنیم و اجازه ندهیم که جنبش مردمی‌مان در همان دامی که خیزش کاربران بالاترین افتاد بیافتد؟ امثال «خاتمی» انسان‌های بدی نیستند، که هیچ، بسیار هم انسان‌های خوبی هستند، همانطور که بالاتر فهرست کردم، انسان‌هائی هستند «شریف»، «معتمد»، «خیر خواه»، «خوشقلب» و غیره... اما عجب این که همین انسان‌های خوب می‌توانند بزرگترین لطمه‌ها را به پیشرفت جوامع بشری وارد بیاورند، و در طول تاریخ هم چه بسیار چنین کرده‌اند.

سایت سپاه: رمال احمدی نژاد «قلب، هوش و چشم افراد را بی اثر و به تعبیر عوامانه کر و کور میکرد»

2011-05-18T10:50:00.000-07:00

وضع جنگ و جدال بین حیدری ها و نعمتی ها در جمهوری اسلامی به جائی رسیده که بدون شک تاریخ از آن به عنوان روزهائی که ایران در دل جهل و نادانی غوطه میخورده شاهد خواهد آورد.

اما متنی که امروز در وبسایت وابسته به سپاه پاسداران منتشر شده گوی سبقت از دیگران را که هیچ، احتمالا رکورد گینس تاریخ جهان را هم در انعکاس میزان بلاهت و خرافی گری ممکن در یک سیستم سیاسی از آن خود خواهد کرد.

با توجه به اینکه متن کلا همه اش «گُل» است، به جای اینکه سعی کنم گُلهایش را برایتان سوا کنم اجازه بدهید کل خبر را که در نشریه «جوان» آمده اینجا کپی کنم تا حالش را ببرید. اصل متن را هم اگر خواستید میتوانید اینجا ببینید.

از شما دعوت میکنم که ضمن خواندن این متن به این واقعیت بیاندیشید که نویسنده ها و ناشران این متن کسانی هستند که قدرت سیاسی، اقتصادی، و نیز تسلیحاتی کشور هشتاد میلیونی ایران را در دست دارند.

ویژه- ناگفته های تکان دهنده از پرونده رمال جریان انحرافی

اخبار بدست آمده حکایت از آن دارد یکی از رمالان در ارتباط با جریان انحرافی که اخیرا بازداشت شده دارای انحرافات و مفاسدعمیق اخلاقی – دینی بوده است.جوان آنلاین پیشاپیش از انتشار چنین مواردی ضمن طلب بخشش از حضرت باری تعالی از خوانندگان نیز پوزش می طلبد و لی از آنجا که انتشار چنین مواردی به روشن روشن اذهان عمومی و مشخص شدن بیشتر عمق انحراف این جریان می شود ضمن انتشار این اطلاعات از بینندگان سایت می خواهد اگر مطالب مستندی در مورد نامبرده دارند با تلفن 88498443 تماس و یا از طریق پست الکترونیک سایت با ما تماس حاصل نمایند.

به گزارش«جوان آنلاین»،نامبرده از طریق آغشته کردن قرآن به نجاست به قدرت شیطانی دست پیدا کرده و از این طریق اعمال شنیع و غیر اخلاقی خود را دنبال می کرده است.

در پرونده وی برداشتن بکارت دختران و ارتباط با زنان شوهر دار وجود داشته است.برخی از کسانی که مورد تجاوز وی قرار گرفته اند،تصریح کرده اند که آنان به ناگاه و بدون داشتن اختیار به مسیری هدایت شده و با رجوع به منزل نامبرده خود را در اختیار وی قرار می دادند.گفته می شود تاکنون 360 فقره تجاوز در پرونده وی تاکنون ثبت شده است.

همچنین گفته می شودوی به ریاضت های عجیب غیر شرعی دست زده و بطور مثال روزانه از مدفوع خشک شده خود تناول می کرده است.

نامبرده همچنین ادعا کرده که تمام پیشگویی های وی تحقق یافته است.وی در پاسخ به این سوال که چطور برخی از پیش بینی های وی مثل فرجام انتخابات شوراها نادرست از آب درآمده ،گفته است:اجنه ها دروغ هم می گویند که یک موردش همین بوده است.

وی همچنین دارای رمز«...» بوده که با ترکیب با دو رمز دیگر فرعی می توانسته است قلب،هوش و چشم افراد را بی اثرکرده و به تعبیر عوامانه کر و کور کند.

این گزارش حاکی است وی دارای تسلط کامل به علم جفر بوده و به علوم انرژی درمانی نیزآگاهی داشته بگونه ای که در ایام بیماری ملک فهد برای درمان وی نیز چند ماهی را در کاخ او گذرانده است.

گفتنی است چندی پیش «جوان آنلاین» در خبر دیگری آورده بود:فرد مزبور با توجه به تصرف شیطانی خود بسیاری از پروژه های اقتصادی جریان انحرافی و مواردی که را که مستقیما با لیدر این جریان و نزدیکانش مربوط بوده و نیاز به دستورات لازم داشته را به پاراف می رسانده است و نامبرده از این پروژه های کلان درصدهای نجومی دریافت می کرده است.گفتنی است رمال مذکور در دفتر لیدر جریان انحرافی دارای جایگاه و اتاقی خاص بوده که هیچ کس جز این دو و یکی - دو چهره مطمئن در این جریان حق ورود به آن را نداشتند.

انتهای خبر / پایگاه اطلاع رسانی جوان / کد خبر 353066

«لوس آنجلس تایمز»: هیئت اقتصادی ایران اینجا چکار دارد؟ یا حکایت زانوی شتر

2011-05-18T09:58:00.001-07:00

اول حکایت زانوی شتر را برای دوستان جوانتر بگویم، که نقل از حکایت مولوی است، که یک نفر شتر را دید و گفت کجا بودی؟ شتر گفت دارم از حمام میآم، و اون طرف به طعنه جواب داد که از پینه های کثیف و کلف روی زانویت مشخصه که حموم بودی (آن یکی پرسید اشتر را که هی / از کجا میآئی ای اقبال پی؟ / گفت از حمام گرم کوی تو / گفت خود پیداست از زانوی تو).

بگذریم، اما شان نزول مولوی هم دولت آمریکاست و این ادعایش که ایران را تحت تحریمهای شدید گذاشته، و تناقض این ادعا با خبر «لوس آنجلس تایمز» که در مقاله ای با حیرت از دعوت و حضور رسمی یک هیئت بزرگ اقتصادی و تجاری ایرانی در ایالات متحده خبر میدهد، آن هم در هنگامی که جمهوری اسلامی به ظاهر تحت تحریمهای سخت اقتصادی از سوی دولت ایالات متحده است!

این مقاله که تحت عنوان «چرا یک هیئت اقتصادی ایرانی به ایالات متحده میآید؟» منتشر شده است خبر میدهد که قرار است در تاریخ هفدهم ماه مه (امروز) یک هیئت بزرگ شانزده نفره مرکب از مسئولان شرکتهای اقتصادی از ایران که توسط ایالات متحده برای شرکت در یک نمایشگاه و گردهمائی بزرگ اقتصادی به نام «فیوچرالیا» دعوت شده است، وارد شهر کانزاس سیتی در امریکا شود.

به گزارش لوس آنجلس تایمز، محمد رضا سبز علی پور، مدیر «مرکز تجارت جهانی» جمهوری اسلامی که خبر سفر این هیئت را در حضور خبرنگاران اعلام کرده است همچنین اضافه کرده که شرکت در این گردهمآئی به شرکتهای اقتصادی ایران کمک خواهد کرد تا نقش بیشتر و گسترده تری در صحنه اقتصاد و تجارت جهانی ایفا کنند.

این مقاله از قول سبز علی پور مینویسد، «ایران تحت تحریم و ایالات متحده میزبان این گردهمائی است، آنها میتوانستند هیئت ما را حذف کنند، اما خوشبختانه چنین نکردند، و به تمام اعضای هیئت نیز ویزاهای سه ماهه اعطا شده است»

«لوس آنجلس تایمز» همچنین اضافه میکند که طبق گزارشات دریافت شده کمپانی های شرکت کننده ایرانی از دسته های صنعتی هستند که شامل صنایع شیمیائی، صنایع خانگی، رنگ و خوراکی میباشند. این مقاله مینویسد، «مقامات ایرانی بایستی سراز پا نشناسند که در میان تحریمها به یک هیئت تجاری صنعتی آنها توسط وزارت امور خارجه دولت امریکا اجازه شرکت و ویزای سفر داده شده است.»

درد سر جدید برای وزارت ارشاد احمدی نژاد: اجازه چاپ و هدیه دادن قرآنی با ستاره داوود روی جلدش!

2011-05-14T13:08:00.001-07:00

ببینیم این یکی حکایت به کجا خواهد کشید. وزارت ارشاد احمدی نژاد در سال ۸۹ اجازه چاپ این قرآن را صادر کرده که روی جلدش کلمه «قرآن العظیم» در دل یک ستاره داوود گذاشته شده . . . تازه بنا به گزارش رسانه های حزب اللهی (مثلا اینجا ، اینجا، یا اینجا) اخیرا چندین نسخه از همین قرآن را هم همان وزارت ارشاد به عنوان هدیه به افراد مختلف از جمله دانشگاه تهران داده . . .

خلاصه جای غریبی است این جمهوری اسلامی، آدم گاهی احساس میکند در یک فضای رویا مانند بین مرزهای جنون، کمدی، تراژدی، و کابوس غوطه ور است.

روزنامه سپاه پاسداران:«جریان انحرافی» میخواست نیروی 14میلیونی «فتنه» را به نفع خود وارد صحنه کند

2011-05-13T17:30:00.001-07:00

روزنامه «جوان»، متعلق به سپاه پاسداران، تحلیلی جالب از دلایل احمدی نژاد برای موضع گیری اخیرش در مقابل خامنه ای منتشر کرده است که ناخواسته از یک طرف میزان هراس و تزلزلی را که سران جمهوری اسلامی در حال تجربه کردن هستند منعکس میکند و از طرف دیگر عمق آگاهی دردناک آنان از پایگاه وسیع مردمی جنبش سبز را به وضوح نشان میدهد.

در این مقاله، که تحت عنوان «اهداف پنهان جریان انحرافی در چالش اخیر» منتشر شده است، دلایل موضع گیری جدی اخیر توسط احمدی نژاد در برابر خامنه ای مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. طبق این تحلیل روزنامه سپاه، دلیل اصلی مقاومت و مخالفت احمدی نژاد در برابر دستورات خامنه ای «ثبت تعارض» خود با ولایت فقیه بوده است، به این معنی که احمدی نژاد با این کار میخواسته «گفتمان خود را زاویه‌دار با رأس نظام نشان داده و با ثبت تعارض خود با حاکمیت اقدامی عملی در تکمیل مواضع نظری خود در این راستا داشته باشد و این اطمینان را به اصحاب فتنه، سکولارها، سلطنت‌طلبان، منافقان و اپوزیسیون بدهد که این تعارض بر خلاف ادعای آنان که می‌گویند جنگ زرگری است، "وجود عینی" دارد.»

به عبارت دیگر، بر اساس تحلیل روزنامه سپاه پاسداران، دلیل اصلی ایستادگی احمدی نژاد و یارانش در برابر خامنه ای نشان دادن «چراغ سبز» به مردم و طرفداران جنبش سبز و جذب آنها بوده است، تا بتوانند با برخورداری از قدرت آنها در کوتاه مدت از خامنه ای امتیاز بگیرند، و در دراز مدت نیز زمینه را برای پیروزی در انتخابات آینده مهیا کنند.

باز هم به عبارتی دیگر، حامیان جنبش سبز آنقدر اهمیت، گستردگی و عمق اجتماعی دارند که گروهی به پیچیدگی احمدی نژاد و یارانش که کودتای انتخاباتی ۸۸ را با چنان ابعاد وسیعی برنامه ریزی کردند به این نتیجه رسیده اند که به نفعشان است تا بر علیه ولی فقیه بایستند و در عوض حامیان جنبش را در کنار داشته باشند. یا باز به عبارت دیگر، برنامه ریزان کودتای ۸۸ با تمام شم سیاسی خود اکنون به این نتیجه رسیده اند که حامیان جنبش مردمی وزنه سیاسی به مراتب سنگین تر از حکومت و ولایت فقیه را تشکیل میدهند...

البته جالب اینجاست که نویسنده مقاله حتی زحمت انجام تعبیر فوق از متن خود را نیز به خواننده وانگذاشته، بلکه خود به صراحت ضمن اشاره به وسعت پایگاه مردمی جنبش سبز («فتنه») ادعا میکند که احمدی نژاد این «ثبت تعارض با حاکمیت» را به این دلیل انجام داد که «احساس کرد باید دست به فرایندی بزند که نیروهای منتقد و مخالف گفتمان دولت را جذب خود کند و در این راه با عملکردهای خاص، پایگاه اجتماعی خود را از نیروهای ارزشی به سمت پیاده نظام فتنه و اصلاح طلبان سوق دهد،» و دلیل تصمیم احمدی نژاد و همدستانش («جریان انحرافی») برای رویگرداندن از ولی فقیه و حرکت به سوی مخالفان جمهوری اسلامی نیز این اعتقاد آنها بوده است « که پایگاه اجتماعی امت حزب‌الله حدود 3 الی 4 میلیون و پایگاه فتنه‌گران 14 میلیون است.»

به گمانم موضوع به قول معروف «اظهر من الشمس» باشد و نیازی به تحلیل و تفسیری بیش از این نداشته باشد که وقتی محمود احمدی نژاد که خود طرف و مدعی اصلی در قضیه کودتای انتخاباتی و جنبش سبز بوده است بر این باور است که پایگاه اجتماعی «فتنه گران» حداقل چهار یا پنج برابر پایگاه حزب اللهی هاست، دیگر بقیه دار و دسته جمهوری اسلامی باید به قول معروف صلواتی بفرستند و بروند خانه هاشان تا دیر نشده.

خواهرم: هر یک سانتیمتری که حجابت را عقب میکشی یک سال از عمر جمهوری اسلامی کاسته میشود. . .

2011-05-11T11:47:00.000-07:00

منتظر چه هستی؟

*پیغامی از سوی مدیریت کالچراللاجیک به مناسبت دور جدید تلاشهای مذبوحانه جمهوری اسلامی برای در بند نگه داشتن جسم و روح زنان ایران.

*تصویر گوگل برای «مارتا گراهام»

پیوند نامقدس: همکاری ایران، عربستان و اسرائیل برای حفظ رژیم بشار اسد

2011-05-10T12:36:00.001-07:00

تیتر را مستقیما از نشریه «آتلانتیک - The Atlantic» گرفته ام، که در مقاله ای با همین تیتر به قلم «استیون کوک» به شرح همکاری های سه رژیم دینی، زشت، خونریز، بیرحم و مذهبی خاور میانه برای سرکوب جنبش آزادی خواهی مردم سوریه و جلوگیری از سقوط دولت مردم کش بشار اسد پرداخته است. آتلانتیک مجله ای است بسیار مورد اعتماد که از حدود یکصد و پنجاه سال پیش در ایالات متحده منتشر میشود.

در متن زیر ترجمه سریعی از بخشهائی از این مقاله را خدمت شما میآورم.

بیشتر از پانصد کشته از مردمی که بی سلاح و به دور از خشونت برای بیان اعتراضات خود به خیابانها آمده بودند سند روشنی از سبعیت رژیم بشار اسد است برای کسانی که ممکن است هنوز به این موضوع واقف نباشند.

از همان سالهای ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۰ که حافظ اسد، پدر بشار اسد، حکومت سوریه را در دست داشت خیلی از آدم های تیز در واشنگتن و جاهای دیگر پذیرفته بودند که گناههای فراوان خانواده اسد را بهتر است ندیده بگیرند. غرب بشار را تحمل کرده است با این امید واهی که عوض خواهد شد، غافل از اینکه وی نه هرگز علاقه ای حقیقی به صلح نشان داده و نه اصلاحات خواهد کرد.

اما در همین حال که دنیا دارد آرام آرام چهره واقعی وحشتناک خانواده اسد را میبیند، گروهی از کشورها ظاهرا به این فکر هستند که رژیم اسد از آن چیزی که ممکن است به جایش بنشیند بهتر است، این گروه عجیب متشکل است از اسرائیل، عربستان سعودی، ایران و ترکیه.

اسرائیلی ها که به تازگی متحد قدرتمندی را در مصر از دست داده اند، خصیصه «قابل پیش بینی بودن» رژیم بشار اسد را دلپذیر میابند. اگرچه اسرائیل و سوریه ممکن است ظاهرا در حال جنگ باشند، اما سوریه با دقت و توجه بسیار زیادی آرامش بلندی های جولان را حفظ کرده است و مدتهای زیادی است که نیروهای نظامی سوری هیچ نوع خطر امنیتی جدی برای اسرائیل ایجاد نکرده اند. اسرائیلیها برای دولتهای خودکامه در سرزمینهای عربی ارزش زیادی قائلند، چرا که معتقدند در صورت بروز دموکراسی در این کشورها وضعیت به نفع نیروهای اسلامی ضد اسرائیل مناسب خواهد گشت. به همین دلیل رهبری اسرائیل نگرانی های جدی در مورد خیزش مردمی در سوریه دارد. از دید مسئولان اسرائیلی، اسد با سرکوب مردمش دارد کاری را میکند که حسنی مبارک باید میکرد، یعنی استفاده از تمام امکانات برای حفظ امنیت دولتش.

از سوی دیگر، عربستان سعودی در بخش اعظم دهه گذشته روابط مناسبی با سوریه نداشته است. اما خیزشهای مردمی اعراب آنچنان سلطان عربستان را وحشت زده کرده است که به نظر میرسد ملک عبدالله حاضر شده است گذشته ها را فراموش کند. از همان اوائل خیزش در سوریه، وقتی ابعاد ناآرامی هنوز از درعا فرا نرفته بود، شاه عبدالله با اسد تماس گرفت و به او قول برخورداری از پشتیبانی سیاسی عربستان را داد. لااقل در کوتاه مدت به نظر میرسد ریاض تصمیم گرفته باشد بیشتر از سی سال همکاری خاندان اسد با رقیب منطقه ای عربستان یعنی ایران را، و نیز نفوذ گسترده سوریه در لبنان که به قیمت محدودیت نفوذ عربستان صورت گرفته را نادیده بگیرد.

سیاست عربستان در پشتیبانی از دولت سوریه هماهنگ است با موضع گیری های این کشور در قبال دیگر خیزش های منطقه ای، از جمله قولی که ملک عبدالله به حسنی مبارک داده بود که اگر با سرکوب مردم مصر امریکا حمایت مالیش را از او پس بگیرد عربستان آن حمایت را جبران خواهد کرد، و یا پشتیبانی از رژیم بحرین با فرستادن نیروهای نظامی برای کمک به سرکوب مردم. عربستان به وضوح خیزشهای مردمی منطقه را تهدیدی برای امنیت خود به شمار میآورد و حاضر به هرگونه همکاری با دولتهای منطقه ای برای سرکوب این قیامها است.

اما در این میان دولتی که حمایتش از سرکوب مردم سوریه توسط بشار اسد کمترین تعجب را بر میانگیزد جمهوری اسلامی ایران است. جمهوری اسلامی همه تلاش خودش را به کار برده است که بگوید خیزشهای مردمی اخیر در منطقه در راستای مطالبات انقلاب اسلامی آن کشور بوده اند، اگرچه تا کنون همه رشته هایش در اینمورد پنبه شده اند و جمهوری اسلامی از خیزشهای مردم منطقه عملا هیچ طرفی نبسته است. هیچ دلیلی در دست نیست که نشان بدهد خیزش های مردمی منطقه در پی ایجاد جمهوری های اسلامی هستند، اگرچه در هر حال گروههای اسلامی در این کشورها طبعا از فضای باز سیاسی ایجاد شده منفعت خواهند برد، اما مردم این کشورها در قیامهای خود به دنبال آزادی های بیشتر هستند، نه ایجاد یک حکومت خودکامه دیگر از نوع مذهبی آن.

تغییرات مصر نیز اگرچه در هر حال موضع گیری ضد ایرانی مصر را از میان برداشته است، اما نشانه هائی در دست نیست که حاکی از شکوفائی روابط آن کشور با جمهوری اسلامی باشد. عوض شدن وضعیت در سوریه برای ایران مسئله بسیار بزرگی خواهد بود. دمشق به هر حال بزرگترین متحد ایران و نقطه نفوذ ایران در سیاستهای کشورهای عربی و نیز در مسائل بین اعراب و اسرائیل بوده است. اگر سوریه از اتحاد با ایران خارج شود این شاید پایانی بر مداخله و جاه طلبی های منطقه ای جمهوری اسلامی نباشد، اما بدون شک شکست بزرگی خواهد بود. به این دلیل است که تهران با اورشلیم و ریاض همراه شده، و همه با هم امیدوارند که بشار اسد قدرت این را داشته باشد که حکومتش را به هر قیمتی که شده حفظ کند . . .

احمدی نژاد یا لتهٔ حیض؟!

2011-05-06T23:01:00.000-07:00

نمیدانم جوانتر ها این روزها دیگر اصطلاح‌ «لتهٔ حیض» را میشنوند یا نه، اما در هر صورت برای شرح و توصیف بلائی که جناب نظام در عرض همین چند هفته بر سر احمدی نژاد آورده فکر نمیکنم هیچ اصطِلاحی بهتر از «لتهٔ حیض» در زبان فارسی وجود داشته باشد.

لتهٔ حیض را میتوان پست ترین و کثیف ترین شیئ قابل تجسم در قاموس سنت پدرسالارانه اسلامی-ایرانی دانست، وقتی همه «زشتی ها»، «کثیفی ها»، «نفرت انگیزی ها» و «چندش انگیزی ها» یکجا جمع میشوند تا تکه پارچه ای را که تا دیروز مظهر ارزش، پاکی و تمیزی بوده است به نمادی از کثیف ترین و چندش انگیز ترین اشیاء قابل تجسم تبدیل کنند، نمادی که از یکطرف به واسطه مرتبط بودنش با «زن» مظهری از «پستی» و «کم» بودن میشود، و از آن «بد» تر، به دلیل آغشته بودنش به خون قاعدگی زن، حضیض پلیدی و «نجاست» میشود.

نمیدانم نیازی به شرح‌ تشابه وضعیتی که احمدی نژاد، قهرمان پاک قدسی نظام با رایحه خوش خدمتش در چند هفته گذشته متحمل شده است با سرنوشت پارچه تمیزی که لته حیض میشود هست یا نه؟ اگر کسی اندک آشنائی با آنچه در حال اتفاقا افتادن است داشته باشد، فکر نمیکنم هیچ نیازی به چنان شرحی باشد.

شخصا این وسط دلم زیاد به حال آن بیچاره هائی میسوزد که ساده دلانه پروپاگاندای مذهبی جمهوری اسلامی در مورد خصایص و پاکی های احمدی نژاد را باور کرده بودند، و حالا با مشاهده بلای ناجوری که همان مطبوعات و بلندگوهای جاندار و بی جان حضرت «آقا» دارند سر احمدی نژاد میآورند، احتمالا در حال خوردن ضربه روحی و روانی عمیق و غیر قابل جبرانی به احساسات پاک و ذهن بچه گانه شان، و در شرف از دست دادن آن معصومیت مذهبی شان برای همیشه هستند.

اما از طرف دیگر، آنچه کمتر میبینم و کاش بیشتر بود، شادی و هلهله مخالفان احمدی نژاد است، زنان و مردانی که در دو سال گذشته چنین بهای سنگینی از جان و مال و خون خودشان برای رسیدن این بوزینه به مقام مترسکی جمهوری اسلامی پرداخته اند، و حالا که باید لذت ببرند که بوزینه زشت را نه تنها از پشت خرش پائین کشیده اند بلکه دارندمثل لته حیضش به طرف زباله دانی میکشانندش، نه هلهله ای در کار است و نه طرب و شادی، انگار نه انگار که چنین اتفاق عزیزی جلوی چشم همه مان در حال افتادن است!

امام جمعه تهران: اگر خامنه ای حکم کند زن احمدی نژاد بر او حرام میشود

2011-05-06T12:00:00.001-07:00

درگیری و زور آزمائی دار و دسته احمدی نژاد/مشائی با دار و دسته ولی فقیه/خامنه ای کماکان با شدت و حرارت ادامه دارد. از فحوا و شکل متن هائی که از سوی هر دو دسته منتشر میشود به روشنی میشود دریافت که هیچیک از دو حریف خودش را قادر به این نمیبیند که دیگری را به راحتی «فیتیله پیچ» و از صحنه حذف کند. هر دو طرف از دیگری وحشت دارند، و دو حریف فعلا پنجه هایشان را در هم قفل کرده اند و دور میدان میچرخند...

یکی از آخرین رجزهائی که از طرف دار و دسته خامنه ای صادر شده در جریان نماز جمعه امروز تهران است، که به امامت «آیت الله کاظم صدیقی» برگزار شد. خبرگزاری فارس تیتر خبری که در این مورد منتشر کرده را «شعارهای پیاپی نمازگزاران تهرانی در اعتراض به جریان انحرافی» گذاشته است، و در متن آن سعی کرده نشان بدهد که اگر جنگ مغلوبه بشود مردم طرف احمدی نژاد را نخواهند گرفت بلکه دنبال خامنه ای خواهند رفت. همانطور که عرض کردم، اینکه خبرگزاری اصلی «نظام» یعنی خبرگزاری فارس برای اثبات اینکه مردم طرفدار خامنه ای هستند خودش را مجبور ببیند که به چنین جزئیاتی از قبیل «شعار دادن مردم هنگام سخنرانی امام جمعه» بپردازد نشانگر حساسیت فوق العاده وضعیت و احساس ضعف فراوان دار و دسته «نظام» در مقابل طرفداران احمدی نژاد است.

اما آن بخشی از این گزارش که در تیتر ذکر کرده ام در قسمت پایانی خبر «فارس نیوز» آمده، که امام جمعه تهران از قول یکی از وزرای کابینه میگوید، «اگر حضرت آقا حكم طلاق همسر آقاي رئيس جمهور را ‌بدهد، همسر رئيس جمهور برايش حرام مي‌‌شود و رئيس جمهور نمي‌تواند به او دست بزند» و بعد هم «فارس» تاکید میکند كه «اين اظهار‌نظر ‌با شعار "الله‌‌اكبر، خامنه‌اي رهبر " نمازگزاران تهراني مورد استقبال قرار گرفت.»

سایت حزب الله خطاب به احمدی نژاد: «شعیب بن صالح که هیچ، شتر صالح هم نیستی!»

2011-05-05T12:13:00.000-07:00

سایت «عماریون» متعلق به حزب الله در مقاله ای طولانی مجددا به احمدی نژاد حمله کرده است و او را از «شتر» معروف صالح نیز کمتر دانسته است.

قابل ذکر است که داستان شتر صالح حکایتی است که در قرآن اشاره شده، و طی آن «بزرگان قوم ثمود به «صالح» پیغمبر گفتند «ای صالح! از خدا بخواه تا در همین لحظه شتر سرخ رنگی كه پر رنگ و پر پشم است و بچه ده ماهه در رحم دارد، و عرض قامتش به اندازه یك میل می‎باشد، از همین كوه، خارج سازد.» همان دم صالح به درگاه خدا متوجه شد و عرض كرد: «در همین مكان شتری چنین و چنان خارج كن.» ناگاه كوه شكافته شد، به گونه‎ای كه نزدیك بود از شدّت صدای آن عقل‎های حاضران از سرشان بپرد، سپس كوه مانند زنی كه درد زایمان گرفته باشد مضطرب و نالان گردید، و نخست سر آن شتر از شكم زمین كوه بیرون آمد، هنوز گردنش بیرون نیامده بود كه آن چه از دهانش بیرون آمده بود، فرو برد، و سپس سایر اعضای پیكر آن شتر بیرون آمد، و روی دست و پایش به طور استوار بر زمین ایستاد.»

در تعبیر این حکایت برخی ناظران معتقدند این همان بزغاله معروف احمدی نژاد است که شتر شده و پیش خودش برگشته تا بزاید.

خدمت ۲۳ میلیون هواداران احمدی نژاد . . .

2011-05-02T14:01:00.002-07:00

متاسفانه در سفر هستم و وقت برای نوشتن ندارم، اما نگاه سریعی به اخبار و اوضاع مملکت، بخصوص اوضاع احمدی نژاد و دستگیری یکی پس از دیگری مسئولان و افراد با اهمیت اطرافش مرا به فکر انداخت که پیغام کوتاهی خدمت آن بیست و سه چهار میلیونی که به ایشان رای داده بودند بفرستم و بگویم خواهران، برادران، چه جای غفلت و سکوت است، برخیزید که رئیس جمهوری مردمی تان را دارند اخته میکنند، شما هم که ناسلامتی شصت هفتاد درصد این ملت هستید، پس کجا غیبتان زده، یک تشری، تظاهراتی، خواهشی، التماسی، چیزی بکنید لطفا.

به هر حال میدانم که هرچقدر هم تا کنون صبر و تحمل پیشه کرده اید تحمل شما حدی دارد و به زودی زمین و زمان را به هم خواهید دوخت، رئیس جمهوری که با بیست و سه چهار میلیون رای انتخاب شده باشد را که نمیتوانند به همین سادگی مثل اینکه دارند گوساله ای را پس و پیش میکنند هرکاری دلشان خواست باهاش بکنند. ما اینجا در انتظار دیدن برق غیرت شما مانده ایم.

سایت دولتی: به زودی ایمان ملت به شمشیر مولا محمود احمدی نژاد صدها برابر و این نقطه آغاز حرکت جهانی در آخرین فتنه آخر الزمانی خواهد شد

2011-05-02T14:01:00.001-07:00

در حالیکه طی یکی دو هفته گذشته سایتهای طرفدار دولت یکی پس از دیگری توسط طرفداران خامنه ای از میان برداشته شده اند [مثلا سایت اخبار محرمانه، یا سایت نهال نیوز، یا سایت مشانیوز]، سایت هوادار احمدی نژاد «آئین نیوز»، که امروز خبر از «فیلتر شدن» خود نیز داده است، در متنی تُند به طرفداران خامنه ای تاخته است و به طعنه نوشته است،

به گزارش ویژه آیین نیوز، خشم جوانان حزب الله از احمدی نژاد متراکم شده است . فضای رسانه ای حاکم آنان را به این گمان نزدیک به یقین رسانده است که دکتر مغرور شده و با دلگرمی به رای 25 میلیونی ،از منویات رهبر معظم انقلاب فاصله گرفته است! و خود را اسیر ولایت مشایی کرده است !! و در دام جریان منحرف! خود هم منحرف شده است! باید با احمدی نژاد چنان رفتاری کرد که با کروبی و موسوی هم نکردیم! احمدی نژاد در برابر منویات ولی فقیه ایستاده است! او را باید به صلیب کشید در میدان آزادی و جسدش را برای سالها همانجا نگه داشت!

این سایت سپس میپرسد، « اما به راستی چرا احمدی نژاد در برابر این تحلیل ها و اتهامات واهی و ساده انگار سکوت کرده است؟» و خود، با «استشهادی» خواندن تصمیم اخیر احمدی نژاد، به سئوال فوق اینچنین پاسخ میدهد:

حرکت عظیم و استشهادی دکتراحمدی نژاد به خوبی پیش می رود ! و ما رأیت الا جمیلا! دکتراحمدی نژاد آگاهانه سکوت کرده است تا تک تک افراد امتحان خود را پس دهند! " دانه این دام" را دکتراحمدی نژاد به زیبایی انتخاب کرده و فرصت داده تا رجال سیاسی به نام دفاع از ولایت ، آنچه عقده و کینه دارند ، علیه شمشیر ولی زمان خوب خالی کنند و گمان کنند که اکنون از هر دو سو برنده اند! هم وجهه " ولایتمداری " خود را ترمیم و تقویت می کنند و هم دکتر احمدی نژاد رییس جمهور مکتبیو ولایی را بی حیثیت و احتمالا اگر دست دهد ساقط می کنند !حملات شدت گرفته است و هر کس تاکنون لب گزیده بود زبان باز کرده است!

«ائین نیوز» سر انجام متن فوق را به اینترتیب به پایان میبرد:

بدون شک طی روزهای آینده با تصمیمات قاطع و دشمن شکن رییس جمهور ایمان جوانان و ملت به شمشیر مولا محمود احمدی نژاد صدها برابر خواهد شد و مقدمات نهایی آن وعده موعود ، به احسن وجه فراهم خواهد شد و این نقطه آغاز حرکت جهانی ملت ایران در آخرین فتنه آخر الزمانی خواهد بود. فانتظر انی معکم من المنتظرین!

آش بسیار پر چرب حزب الله برای احمدی نژاد: همکاری مشائی با مجاهدین خلق

2011-04-25T21:03:00.000-07:00

پ.ن.: در پی انتشار مقاله مورد ذکر، سایت منتشر کننده اش به نحو غیر منتظره ای از دسترس خارج شده است. اگرچه اطلاعات تایید شده ای برای دلیل این مسئله در دست نیست، اما شخصا احتمال میدهم در ارتباط با محتوای همین مقاله باشد.

در مقاله ای طولانی و پر از جزئیات، سایت «عماریون» اسفندیار رحیم مشائی را علاوه بر رذائل اخلاقی و انحرافات مذهبی، همچنین به همکاری و کمک مستقیم به اعضای مسلح سازمان مجاهدین خلق متهم ساخته است.

این مقاله که توسط «رضا گلپور» نویسنده «شنود ارواح» نوشته شده تا جائی که من اطلاع دارم تندترین و سنگین ترین اتهاماتی که تا کنون از جبهه اصولگرایان شلیک شده را متوجه مشائی کرده است. نویسنده، که مدعی است طی چند جلسه مکالمه خصوصی با مشائی این مسائل را با وی مطرح و بحث کرده است، ادعا میکند که مشائی پس از چند جلسه از دیدار با وی خودداری کرده است، و پس از اینکه وی (نویسنده) از طریق شخص واسطی مشائی را تهدید به افشاگری کرده است مشائی پیغامی فرستاده به این مضمون که «[به او بگوئید] برود زن چهارمش را بگیرد، [او را] چه به دخالت در سیاست ما ...از من چیزی به او نمی ماسد!»

نویسنده که مشخص است از مشائی بسیار دلخور و عصبانی است، در پاسخ میگوید، «اگر نبود تکلیف شرعی دفاع از این نظام مظلوم . . . چه بسا لزومی به مخاطب قرار گرفتن چون تویی احساس نمی شد!» و اضافه میکند،

بنده برای تجدید فراش به اذن مثل تویی احتیاج ندارم و ازدواج منقطع و تعدد زوجات را حکم مترقی و مدرن و انسانی اسلامی می دانم و بر خلاف تو که ازدواج با سرکار خانم زیبا الف را که اکنون مادر دختر کوچک توست مخفی می کنی ؛ بنده فریاد میزنم که افتخار میکنم در این لحظه 3 همسر دائم رسمی دارم!ودر صورت فراهم بودن شرایط شرعی لحظه ای در تجدید و تداوم این روش الهی تردید نخواهم کرد...

در صورت علاقه، متن کامل مقاله را میتوانید اینجا بخوانید. اما بخشهائی از این متن که به شرح همکاری های مشائی با سازمان مجاهدین خلق پرداخته است را برای آن دوستانی که علاقه به در خطر گذاشتن کامپیوترهای خودشان با رفتن به سایتهای حکومتی ندارند اینجا ذکر میکنم. وی مدعی است که اطلاعات و جزئیات زیر را از طریق «تحقیق و تفحص فراوان» به دست آورد است:

"اسفندیار رحیم مشایی" معروف به "مرتضی محبّ الاولیا" متولّد آبان 1339 رامسر. عضو فعّال و پیگیر تأسیس تشکیلات انجمن حجّتیّه در روستاها و شهرستان های استان مازندران ؛ مسئول عملیّات واحد اطّلاعات سپاه مازندران ؛ عضو شورای تأمین آذربایجان غربی ؛عضویّت در وزارت اطّلاعات ؛ مسئولیّت در فرمانداری کردستان ؛ مسئولیّت رادیو تهران و رادیو پیام در صدا و سیما ؛ مدیر کلّ اجتماعی وزارت کشور ؛معاونت اجتماعی و فرهنگی شهردار و ریاست سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران ؛ معاون و (بدون کمترین سوء ظن ) عقل منفصل آقای "احمدی نژاد" ...

‎منافقین در اردیبهشت سال 60 با بکارگیری تیم عملیّات 11 نفره ("حمید ق" ، "کوروش رحیمی" و "هوشنگ رحیم مشایی"،" و "داراب ج " ،"رستم ط" و ...) ضمن محاصره ی کامل و مسدود کردن خیابان اصلی و ورودی های سادات محلّه ی رامسر با شلّیک های بی هدف و ایجاد رعب و وحشت به بانک های صادرات و ملّی حمله کرده و اقدام به سرقت وجوهات نقدی چندین میلیونی نمودند.در جریان این حمله یکی از پاسداران سپاه به نام "سیّد موسوی" مجروح میگردد. تحت فشار دخالت مستقیم "اسفندیار" هیچ کدام از افراد این تیم ( به جز "رستم ط" ) دستگیر نمی شوند.پس از مدّتی نیز با مرگ به شدّت مشکوک "رستم" و "هوشنگ" در فاصله ی کوتاهی از زمان سرقت امکان عملی پیگیری کور می گردد.

‎صبح روز 12/3/1360 مسئول واحد اطّلاعات و "اسفندیار" (جانشین او)؛ فرمانده ی عملیّات سپاه ،(شهید) "شمس الدّین فرجی" را احضار و از وی میخواهند تا نسبت به انهدام پایگاه منافقین در جنگل های معروف به دالخانی اقدام کنند. شهید "فرجی" تیم های عملیّاتی را جهت محاصره به منطقه اعزام می کند و با فرارسیدن شب، خود به مقرّ حوزه مقاومت بسیج کالش محلّه مراجعه و صبح روز 13 خرداد به همراه 7 نفر با یک خودروی لندرور (درست لحظاتی بعد از آنکه یک آمبولانس سپاه با دو سرنشین به نامهای "اصغر سهیلی" و "حبیب خدایاری" به طرف منطقه حرکت کرده بودند) به سمت دالخانی حرکت می کنند که در دالخانی{جاده ی هریس : بین رامسر و تنکابن : جنگلهای دالخانی}به کمین منافقین افتاده و همگی به جز یک بسیجی به نام "شعبان ایزکی" به شهادت می رسند.(از عجایب و غیر قابل توجیه عقلی است که روی آمبولانس سپاه هیچ عملیّاتی انجام نمی شود !!!)از دیگر سو منافقینی که از شب قبل در محاصره قرار داشتند ؛ با شلّیک بی موقع یک نفر؟!!! فرار می نمایند.!!!در نهایت 3 نفر از منافقین ("رحیم عمویی"،" مختارخان طالشی"،"بهمن رحیمیان" در پایین جنگل دستگیر می شوند."رحیم عمویی" اعتراف می کند گرای این عملیّات از مقر سپاه به منافقین داده شده بود.
‎...شهدای دالخانی : علی حلاجیان، محمد خلعتبری، علی کریمی، فلاحت پیشه...

‎در بررسی بیشتر مشخّص می شود که دو تن از منافقین ("داوود طالش شریفی" و "ایرج یوسف طالشی" ) جزء اعضای تیم عملیات کمین و عامل دریافت و انتقال اطّلاعات در خصوص زمان تردّد لندرور سپاه بوده اند . (نامبردگان قبلاًتوسّط سپاه دستگیر و با مساعدت "اسفندیار" در قبال وثیقه آزاد و سپس متواری شده بودند .) پس از آنکه نهایتاً "داوود طالش شریفی" دستگیر میشود، با ممانعت "اسفندیار" زندانبان ودیگران موفّق به برقراری ارتباط با "داوود" جهت اخذ اطّلاعات لازم درباره ی عملیات کمین منافقین نمی شوند.باز هم بهت آور است که در اثنای این کش و قوس، "داوود طالش شریفی" ظاهراً حسب دستور "اسفندیار" بدون توضیح قانع کننده اعدام انقلابی میگردد!!!

‎جایگاه امنیّتی نامبرده ، اِعمال نفوذ ها ، مُحارب بودن مقتولان ، عدم دسترسی به برخی شهود در گذر زمان و از همه مهم تر تهدیدها و تطمیع های مختلف و شبکه اش تا کنون او را در مسیر پاسخگویی به اتّهام آمریّت در چندین فقره قتل نفس عمد روئین تن! نموده است. جالب اینجاست که غالب قربانیان شهودِ کلیدی درباره ی عناصر نفوذی گروهک ها در سپاه یا شهودِ کلیدی اثبات نقش مستقیم و سوابق اعضای خانواده ی (نَسَبی و یا حتّی بعداً سَبَبی !!!)"اسفندیار" در به شهادت رساندن پاسداران و بسیجیان منطقه بوده اند.

‎برای درک پیچیدگی این موضوع تنها از باب نمونه میتوان برای تقریب به ذهن ، حمله ی گروهک نفاق و همکاران گروهک پیکاری ایشان در 16/1/1360 را به پایگاه بسیج شهر کتالم مرور نمود:
‎در این تاریخ طیّ یک عملیّات ، منافقین با به کار گیری تیم 13 نفره ( از جمله "کورش رحیم مشایی"،" مرتضی غلام کلایه"،" محمود طالش بهرامی"،" بهروز قربانی"،" عیسی ساملیان"،" مرتضی شکوری"،"سعید ایمانی" و ...) با کمک و همراهی یک عامل نفوذی به نام "طاهر چمنی" در ساعت 3 بامداد با نارنجک و سلاح های سبک به مقرّ حوزه ی بسیج شهر کتالم حمله کرده که در جریان آن فرمانده ی وقت حوزه "نظام الدّین خلعتبری" و "حجّت الله رستگاری" به شهادت رسیدند.

‎بعد از دستگیری "طاهرچمنی" و اعتراف او به دست داشتن و هدایت عملیّات توسّط "کورش" ؛ با استفاده از شنود مکالمات ، مخفیگاه وی لو رفته و نهایتاً در تهران دستگیر می شود .چهار نفر از اعضای سپاه رامسر به نامهای (شهید)" علی سلیمان نژاد" فرمانده ی وقت سپاه رامسر ،"هادی پیامی"،" عادل مشایی" و "بهرام قربانیان" در مسیر انتقال "کورش" به رامسر پس از اعتراف صریح وی به دست داشتن در آن عملیّات و با علم به اینکه "اسفندیا ر" مانع از اعدام برادرِ تنی خود خواهد شد ، مشورت نمودند که سریعاً او باید اعدام گردد، امّا با توجّه به محدودیّت های شرعی و دادستانی ، او را برای طی شدن مراحل قانونی رسیدگی تحویل برادرش "اسفندیار" می دهند. . . .

‎مسیر طی شده ی بعدی این دستگیری و اتهامات" اسفندیار"در نوع خود اعجاب آور است:
‎گفته شده اسفندیار بدون حکم دادستانی 6 نفر منافق دیگرتحت امر برادرش راکه دستگیر شده بودند توسّط همان چهار نفر پاسدار ،بدون محاکمه ی قضایی و به عنوان خونخواهی شهدای پایگاه بسیج اعدام نموده وسپس با تهدید به افشا، آنها را مجبور به سکوت پیرامون برادرش می نماید. حمله به پایگاه بسیج، دو شاهد جدّی نیز داشت . ...
‎
با تلاش شرم آور و غیر قابل توجیه "اسفندیار" ،"کورش" ابتدا به حبس ابد و سپس با اعلام توّاب شدن به سه سال حبس محکوم گردید. بازجویی از متّهمه ای به نام "طاهره ذ " از تنکابن که در جریان عملیّات مسلّحانه بر علیه سپاه در خانه ی تیمی دستگیر شده بود و حین دستگیری اقدام به خوردن سیانور نموده (ولی با هوشیاری واحد عمل کننده ی سپاه از هلاکت نجات یافته بود) با اصرار "اسفندیار" در اختیار او قرار گرفت . "اسفندیار" در جریان بازجویی از خانم فوق الذّکر (که چندین فقره سابقه ی محاربه داشته و حکم تعزیر در مورد او صادر شده بود ) ، وظاهراً جهت اخذ معلومات عملیّاتی اش به او علاقمند شده و بعدها با او ازدواج می کند! در حال حاضر همسر رسمی اوّل او (مادرِ پسرش "رضا" و مادر زنِِ پسر آقای" احمدی نژاد" است. پسرعمو و دخترعمو ویکی از برادرانِ این خانمِ آقای "اسفندیار" ، اعدامی ؛ برادرِدیگر، فراری و برادرِِدیگری در پیگیری امور اجرایی بعضاً همراه"اسفندیار" است. جالب است درمیان دوستان حلقه های محفلی و بسیار نزدیک وی نیز افرادی دارای سوابق گروهکی نظیر منافقین ، توده ای ، پیکاری و چریک فدایی به چشم می خورند.

و البته همانطور که گفتم این متن بسیار طولانی تر از این است، و در نهایت بخش مفصلی را هم به «افشاگری» یکی دیگر از نزدیکان و معاونان اول احمدی نژاد، یعنی «محمد رضا رحیمی» اختصاص داده است، که آن هم خواندنی است، اما اجازه بدهید من همینجا تمام کنم این بحث را، و فقط یک بار دیگر اشاره کنم به میزان روغنی که روی این آش هست، و نشانی که دارد از میزان جدیت مسائل و عمق شکافهای درونی رژیم، که حتی اگر احمدی نژاد و شرکا به نصیحتهای پدر خوانده گوش کنند و اخمشان را از مردم پنهان کنند باز این شکافها دیر یا زود بخش عظیم دیگری از پیکره جمهوری اسلامی را از آن جدا خواهد کرد...